Tibetan
ཡུལ་མེད་རང་གསལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་འཆར་བས། དེ་ཀའི་སྟེང་དུ་མ་བཅོས། མ་བསླད། མ་བསྒྱུར་བར་སོ་ཁད་དེ་མཉམ་པར་འཇོག་ཏུ་བཅུག དེ་ནི་དབང་རབ་ཀྱིས་སྒོམ་ཚུལ་ཏེ་རིག་པ་སྤྱི་བླུགས་སུ་འཇོག་པའོ། །གང་ཟག་ཕལ་ཆེ་བ་ཞིག་རྣམ་རྟོག་གིས་དཀྲུགས་ནས་དེ་ལ་ངོ་འཕྲོད་པ་དཀའ་བས། རིག་པ་རྐྱང་འདེད་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། དེའང་རིག་པ་སྤྱི་བླུགས་སུ་བཞག་པས། དེ་ཀ་ལ་གནས་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གྱ་གྱུ། ཐལ་ཐོལ་དུ་འཕྲོ་ན། རྣམ་རྟོག་ཐོལ་གྱིས་སྐྱེས་པ་དེ་ཀ དང་པོ་གང་ནས་སྐྱེས། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། མཐའ་མར་གང་དུ་འགག རྐྱང་འདེད་ཀྱིས་བལྟ། དེར་མ་ཟད་ཡར་འཚང་རྒྱ་མཁན་དང་། མར་འཁོར་བར་འཁྱམ་མཁན་སོགས་བདེ་སྡུག་གི་བྱེད་པ་པོ་དེ་གང་ཡིན། དེ་སེམས་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་ན། སེམས་དེ་ལ་ཐོག་མ་དང་། མཐའ་མ་དང་། བར་མ་གསུམ་ཨེ་འདུག སེམས་ཁོ་རང་དངོས་པོའམ། དངོས་མེད་གང་། དངོས་ཡོད་ཡིན་ན་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ཅི་འདྲ། དངོས་མེད་དོ་སྙམ་ན། ཅང་མེད་ཅིག་འདུག་གམ་ཅི་འདྲ་ ཞེས་ཡང་ཡང་དྲི་ཞིང་བྱ་མ་ཤོར་བར་བྱས་ལ་བལྟར་བཅུག་པས། དངོས་པོ་འདི་འདྲ་ཞིག་འདུག་ཅེས་བདེན་འཛིན་ལ་ཨ་འཐས་པ་དང་། ཅང་མེད་སྟོང་པར་འདུག་ཅེས་ཚོད་དཔོགས་དང་། མ་རྙེད་པས་ཡེ་ནས་མེད་པ་ཞིག་གམ། ཡོད་རང་ནི་ཡོད་ལས་ཆེ་སྟེ་མ་རྙེད་པ་ཨེ་ཡིན་སྙམ་དུ་བློ་ཐག་མ་ཆོད་ན་ད་དུང་འཚོལ་དུ་བཅུག་སྟེ་དྲི་བར་བྱ། བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད། མཐོང་བྱ་དང་མཐོང་བྱེད་སོགས་གསལ་བ་མ་མཐོང་། བཙལ་ཞིང་དཔྱད་པས་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལ་བལྟས་པས་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་འདྲ་བར། སྣང་རིག་འདི་ཀ་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ། རྗེན་ནེ་བ། སྨྲ་མི་ཤེས། བསམ་མི་ཤེས། མཐོང་མི་ཤེས་པར་སྟོང་གསལ་ཡུལ་མེད་ཀྱི་རིག་པ་གཅེར་བུ་ལྷིངས་པ་ཞིག་འཆར་ན། ཁྲིད་ཆུད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཀའི་ངང་དུ་བསལ་བཞག་མེད་པར་བསྐྱང་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བལྟ་རུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བལྟས་པས་མི་མཐོང་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞོག །ཅེས་དང་། བདེ་བ་རབ་འབྱམས་ལས། རྩ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །བཙལ་བས་མི་རྙེད་ངོས་བཟུང་མེད། །ཇི་བཞིན་ཡེ་བཞིན་སྟོང་པའི་ངང་། །བརྗོད་བྲལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་བུདྡྷ་སྟེ༔ སེམས་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ༔ ཆོས་ཀུན་མཉམ་ཉིད་ཡང་དག་དོན་རྟོགས་ནས༔ དེ་ཉིད་མ་བཙལ་བཞག་ན་སྒོམ་པ་ཡིན
Chinese
当生起一种无处所、自明、远离戏论边际之觉受时，就在那上面不作修饰，不作掺杂，不作改变，让它自然放松。这是上等根器者的修法，即是将觉性完全倾注。大多数人被分别念所扰乱，难以认识它，因此应依靠追寻觉性来寻找心。同样，当觉性完全倾注时，安住于其中是最好的。如果分别念纷乱、突然涌现，就以追寻的方式观察那个突然生起的分别念：它最初从哪里生起？现在在哪里安住？最终在哪里止灭？不仅如此，是谁在向上增长，向下流转轮回，等等，是谁在感受苦乐？如果认为那是心，那么那个心是否有最初、最终和中间这三者？心本身是物质还是非物质？如果是物质，那么它的形状、颜色等是什么样的？如果认为是非物质，那么它是空无一物，还是什么？像这样反复询问，不放过任何细节地进行观察。如果有人执着于实有，认为“这就是某种东西”，或者猜测“它是空无的”，或者因为找不到而认为“它根本不存在”，或者认为“它肯定存在，只是找不到”，如果无法确定，就继续让他寻找并提问。如果无法清楚地看到能见与所见、能见与所见等，通过寻找和分析也一无所获，就像看着天空却什么也看不到一样，如果生起这种现象和觉性，其自性无法确定，赤裸裸、不可言说、不可思议、不可见，空明无处所的赤裸觉性，如果生起这样的觉性，如果理解了要领，就在那样的状态中，不作破立地进行修持。如《普贤行愿品》云：“心不能见心，见则不见，如是安住。”又如《大乐遍照》云：“无根之心性，寻之不可得，无有可执持，如是本然空性中，离言自生之智慧。”又如大学者嘎饶多吉（དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ།）云：“心之自性本为佛（梵文天城体：बुद्ध，梵文罗马拟音：Buddha，汉语字面意思：佛陀），心无生灭如虚空，诸法平等证悟真义后，不寻彼性即为禅。”
English
When a state of awareness arises that is without location, self-illuminating, and free from the extremes of elaboration, then on that, do not fabricate, do not adulterate, do not alter, but allow it to rest naturally. This is the meditation method for those of the highest capacity, which is to let awareness be completely poured out. Since most individuals are disturbed by conceptual thoughts and find it difficult to recognize it, one should search for the mind by relying on the pursuit of awareness. Likewise, when awareness is completely poured out, it is best to abide in that state. If conceptual thoughts are chaotic and arise suddenly, then observe that suddenly arising conceptual thought by pursuing it: From where did it first arise? Where does it abide now? Where does it ultimately cease? Moreover, who is it that is growing upwards and wandering downwards in samsara, etc., who is it that experiences happiness and suffering? If you think that it is the mind, then does that mind have a beginning, an end, and a middle? Is the mind itself material or immaterial? If it is material, then what is its shape, color, etc.? If you think it is immaterial, then is it completely empty, or what? Like this, ask repeatedly and observe without missing any details. If someone clings to reality, thinking, "This is something," or speculates, "It is empty and devoid of anything," or because they cannot find it, thinks, "It does not exist at all," or thinks, "It must exist, but I cannot find it," if they cannot decide, then continue to have them search and ask questions. If one cannot clearly see the seer and the seen, the perceiver and the perceived, etc., and if one finds nothing through searching and analyzing, just as one sees nothing when looking at the expanse of the sky, if this phenomenon and awareness arise, whose nature cannot be determined, naked, inexpressible, inconceivable, invisible, a naked, clear, and unlocated awareness, if such awareness arises, if one has understood the key point, then in that state, cultivate without establishing or negating. As it is said in the Kunjed Gyalpo (ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ། The All-Creating King): "Mind cannot see mind, if it sees, it does not see, abide in suchness." And as it is said in Dewa Rabjam (བདེ་བ་རབ་འབྱམས།): "The nature of mind is without root, it cannot be found by searching, it has no object of grasping, in suchness, in its original state, in emptiness, it is inexpressible, self-born wisdom." And as the great master Garab Dorje (དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ།) said: "The nature of mind is originally Buddha (藏文：བུདྡྷ་，梵文天城体：बुद्ध，梵文罗马拟音：Buddha，汉语字面意思：佛陀), mind has no birth or death, like the sky, after realizing the true meaning of the equality of all phenomena, not seeking that nature is meditation."
Tibetan
༔ ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་མཉམ་བཞག་ཏུ་རིག་སྟོང་རྗེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཞེན་འཛིན་གྱིས་མ་བསླད་པ་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་དུ་ཀློད་ཅིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་རམ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་ཐག་བཅད་དེ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས། མཉམ་བཞག་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཀ་རྩལ་སྣང་མ་འགགས་པའི་རོལ་པར་ཤར་ནས་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཐག་ཆོད། དེ་ཀ་མཉམ་རྗེས་དབྱེར་མེད་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་ལུགས་སམ་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དྲངས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་འགགས་པར་འཆར་ལ་ཤར་ཙམ་ནས་ཆེད་འཛིན་མེད་པར་གཤིས་འཛིན་མེད་དུ་ཁྲོལ་ལེ་བསྒྱུར་ཏེ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་རྗེས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྲེས་པ་དེས་གང་ཤར་རང་གྲོལ་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་གྱི་གྲོགས་སུ་ཤར་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གིས་གནོད་ན་འགྱུ་དྲན་གྱི་རྟོག་པ་གང་ཤར་དེ་ཀ་ལ་ཅེར་ཅེར་བལྟས་པས་རྦ་རླབས་ཆུར་ཐིམ་པ་ལྟར་དྲན་རྟོག་རྗེས་མེད་དུ་ཡལ་ཏེ། རྣམ་རྟོག་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ཐག་ཆོད་པ་སྐྱེ་བས། དགེ་སྦྱོར་རྐྱེན་ཐུབ་སྐྱོང་བདེ་མོར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞེས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ལས་ཐོས་སོ། །གཉིས་པ་མཉམ་བཞག་ཏུ་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཁྲིད་ནི། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ན༔ བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་བསྒོམ༔ ཞེས་པས་ཕྱི་རོལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་རྣམས་རང་སྣང་རིས་མེད་གསལ་སྟོང་ཞེན་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་། ནང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་། མཐའ་གང་དུའང་མ་རེག་པའི་རྩ་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་ནས་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་གསུམ། བདེ་བ་སྒོམ་པ། གསལ་བ་སྒོམ་པ། མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པའི་ཁྲིད་དོ། །དེ་གསུམ་རང་གི་བྱེད་ལས་ནི། སྦྱང་གཞི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདེ་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གདོད་མ་ནས་རང་ལ་བཞུགས་པ་དེ། སྦྱོང་བྱེད་གནས་ལུགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་ཀྱི་ལམ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་བསྒོམས་པས། སྦྱང་བྱ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་རགས་རྣམས་མ་སྤངས་མ་བསྒྱུར་བར་རང་སངས་ཀྱིས་དག་ནས། འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཁ
Chinese
如是说。 进一步说，于入定中，不以执着染污赤裸觉空之智慧，任其自明广大而放松。 出定后，将一切所显现，如幻术之轮或梦境之显现般，决断为明空无执，并将其作为道用。 如此，入定离戏之智慧，即显现为不间断之自性显现游舞，从而确信一切境相皆为无而显现。 此即入定与出定无别，二谛双运之智慧，是诸法之自性或事物之实相。 然一切有情亦未曾超出此自性， 然因未能如是证悟，故应以大悲心所牵引之菩提心，不间断地生起，且于生起之刹那，即应无有造作之执着，而放松为无有本性之执着，并如是守护。 如是，以入定与出定无别之方式融合，则一切所显现皆将显现为自解脱，从而使分别念成为修行的助伴，则为甚佳。 倘若分别念带来损害，则应直视任何生起之流动念头，如波浪融入水中般，使念头无痕消失。 从而生起分别念无基无根之定解。 如是，则能使善行克服障碍，顺利进行，此乃诸圣者之教言。 第二，于入定中，以修习而实修之引导： 如是获得稳固后， “修乐与明及无念” 如是说， 以外境所显现之种种境，皆为自显无别，明空无执，如虚空般平等而获得稳固， 并于内，观察与分析能取所取之心之自性，从而于任何体性皆无成立，且于任何边皆不可触及之无根空性中获得稳固，并开始修习。 其中有三： 修习乐，修习明，修习无念之引导。 此三者各自之作用为： 所净为法性胜义，如来藏，乐明无分别之智慧，此自始本具于自身。 能净为与实相相符之方便道，即修习乐明无念三者。 从而使所净之贪嗔痴三毒所摄之粗细诸障，不需断除与转变，即能于自性中清净。 欲界色界无色界之
English
Thus it is said. Furthermore, in meditative equipoise, without contaminating the naked wisdom of awareness-emptiness with clinging, relax into self-luminous vastness. In post-meditation, decisively take everything that appears as the illusion-like wheel of magic or the appearance of a dream, as clear emptiness without grasping, and carry it onto the path. Thus, the wisdom of non-elaboration in meditative equipoise itself dawns as the play of unceasing skillful appearances, and one becomes certain that all object appearances are apparent while being empty. That very wisdom of the union of the two truths, inseparable in meditative equipoise and post-meditation, is the nature of all phenomena or the reality of things. Although all sentient beings have not gone beyond that nature, since they have not realized it as such, the mind of enlightenment drawn by great compassion arises unceasingly, and as soon as it arises, transform it into a state of non-fixation without deliberate grasping, and cultivate it without grasping at inherent existence. Thus, by mixing meditative equipoise and post-meditation inseparably, whatever arises becomes manifest as self-liberation, and it is good if conceptual thoughts arise as friends of meditation. If conceptual thoughts cause harm, then by staring intently at whatever arising thoughts of movement and memory, like waves dissolving into water, thoughts and memories vanish without a trace. Thus, the certainty that conceptual thoughts are baseless and rootless arises. Therefore, virtuous activities overcome obstacles and proceed smoothly, as heard from the mouths of the holy ones. Secondly, the instructions for practicing meditation in meditative equipoise: Having thus become stable, "Meditate on bliss, clarity, and non-thought." Thus, all the objects that appear in various ways externally are stabilized as self-appearances, undifferentiated, clear emptiness, without attachment, like the sky. And internally, by examining and analyzing the nature of the mind that measures the object and the subject, it is not established in any entity, and having become stable in rootless emptiness that cannot be touched at any extreme, one engages in meditation. There are three: the instructions for meditating on bliss, meditating on clarity, and meditating on meditating on non-thought. The function of these three is that the basis of purification is the ultimate truth of reality, the essence of the Sugata, the wisdom of bliss, clarity, and non-thought, which has been present within oneself from the beginning. The means of purification is the path of skillful means that accords with reality, which is meditating on the three: bliss, clarity, and non-thought. Thus, the subtle and gross obscurations encompassed by the three poisons of attachment, aversion, and ignorance, without being abandoned or transformed, are purified by self-liberation. The realms of desire, form, and formlessness