Tibetan
དག་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པས། །ཤེས་བྱ་མཐའ་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དབྱིངས་ཡིན་ལ། འདིའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་ཡི། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་དེ་འདྲ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མིན་ནོ། །ལས་དང་པོ་པ་བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་ བདག་མེད་པ་སོགས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་དབྱིངས་འོད་གསལ་བ་འདུས་མ་བྱས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་འཐད་པ་ནི། དེ་ཡང་བཀའ་བར་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲིན་ལྟ་བུ། མི་བདེན་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ལ། བཀའ་མཐའ་མའི་སྐབས་འདིར་ཡེ་ནས་འགྱུར་མེད་དུ་ཡོད་པར་རྟག་པ། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའང་བདེན་པ། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་འདུས་མ་བྱས་སུ་བསྟན་པ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། སྙིང་པོ་འདི་ལ་སྐྱོན་དང་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་གྱིས། རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་འདོར་བའི་སྟོང་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཁམས་འདུས་མ་བྱས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་དང་ལས་དང་། དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྤྲིན་དང་། སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་ཉིད་ལ་མཐར་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་སྐུར་དུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་འབྱུང་བས་དེ་བསལ་ཕྱིར་ཁམས་དོན་དམ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དོན། །སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་སྤྲིན་འདྲ་བྱ་བ་ཡིས། །ལས་ནི་རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱིས། །ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་བཞིན། །སྔར་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་བཞག་ན༑ ༑སླར་ཡང་བླ་མའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། །ཉེས་པ་ལྔ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཁམས་ཡོད་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཉེས་པ་ལྔ་པ་ནི། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བསྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་མི་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་བཀུར། །བདག་ཅག་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤང་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཁམས་རང་གཞན་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས། རང་གི་སེམས་ཐར་པ་སྒྲུབ་ལ་དཀའ་བ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ་སྤྲོ་བ་དང་
Chinese
具有清净智慧的无边智者，以其无边智慧，能够完全照见遍布虚空的无尽所知。如是说。胜义谛的真理即是法界，见到此法界的自性，就称为见到真理。像什么都没有的断灭空，那样的空性不是胜义谛的真理。对于最初的修行者，为了对治我执， 宣说了无我等等，实际上是要了知法界光明，本来具足，非造作，自然成就。其理由是：在中间的佛语中，说一切法如云，不真实如梦，因缘聚合也无自性如幻术等等。而在此最后的佛语中，对于本来就有的、不变的常，自性存在的真，因缘不聚合的非造作等等的宣说，如果认为有矛盾的话，那么，此心髓远离过失和造作等等，因此是空性。但不是舍弃自己功德之法的空性。也就是，自性清净的界，非造作如虚空，轮回的苦乐和业，以及由此产生的蕴，则如云、幻术、化现一般宣说，是对我执的对治，是断除执着于断灭的对治。在此之后，会产生执着空性为断灭见等五种过失，为了消除这些过失，才宣说了胜义谛的如来藏。如《宝性论》所说：真实之边即是诸有为，一切相皆空寂，烦恼业及异熟果，说如云等之譬喻。烦恼如云之作用，业如梦中受用乐，烦恼业之异熟果，蕴如幻化所变化。先前如是作安立，其后于此无上续，为断除彼等五过，故说有界之体性。如是说。第五种过失是：心生怯弱，轻蔑劣等有情，不执着正见，不敬重正法。我等具有的五种过失，凡是具有这些过失的人，为了断除这些过失而宣说的。如是了知此界于自他本来具足，从而了知自己之心证得解脱并非难事，生起欢喜和
English
The omniscient one with pure and boundless wisdom, with his boundless wisdom, can fully see all the knowable things that pervade the sky. Thus it is said. The ultimate truth is the realm of reality, and seeing the nature of this realm is called seeing the truth. A nihilistic emptiness that has nothing is not the ultimate truth. For the initial practitioners, in order to counteract self-grasping, It is said that selflessness and so on are taught, but in reality, it is necessary to know that the luminous realm of reality is naturally present, uncompounded, and spontaneously accomplished. The reason for this is that in the intermediate teachings, all phenomena are said to be like clouds, unreal like dreams, and the aggregation of causes and conditions is also without self-nature like illusions, and so on. However, in this final teaching, the constant, unchanging, and inherently existent truth, the uncompounded and unconditioned, are taught. If one thinks that there is a contradiction, then this essence is empty because it is devoid of faults and compounded things. However, it is not an emptiness that abandons its own qualities. That is, the naturally pure realm, the uncompounded, is like the sky, while the happiness and suffering of samsara, karma, and the aggregates produced by them are taught as being like clouds, illusions, and emanations. This is the antidote to self-grasping, and it is the antidote to clinging to annihilation. After this, five faults such as clinging to emptiness as annihilation will arise. In order to eliminate these faults, the ultimate reality of the tathāgatagarbha is taught. As it is said in the Uttaratantra: The true limit is all conditioned things, all aspects are empty and silent, afflictions, karma, and their ripening, are spoken of as being like clouds and other metaphors. The function of afflictions is like clouds, karma is like enjoying pleasure in a dream, the ripening of afflictions and karma, the aggregates are like illusions and transformations. Previously, it was established in this way, but later in this supreme continuum, in order to eliminate those five faults, it is said that the nature of the realm exists. Thus it is said. The fifth fault is: being timid, despising inferior beings, not clinging to the correct view, and not respecting the correct Dharma. We have five faults, and those who have these faults are taught in order to eliminate these faults. Having understood that this realm is naturally present in oneself and others, one knows that it is not difficult for one's own mind to attain liberation, and one generates joy and
Tibetan
སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏུ་གུས་པ་དང་། དོན་དམ་ དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། གནས་ལུགས་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་། བྱམས་པ་ཚད་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཐོས་པ་ལས། །སྤྲོ་དང་སྟོན་པ་བཞིན་གུས་དང་། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བྱམས་ཆེན་སྐྱེ༑ ༑ཆོས་ལྔ་སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི། །ཁ་ན་མ་མཐོ་མེད་མཚུངས་ཕྱིར། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ལ། །བདག་དང་སེམས་ཅན་མཚུངས་བྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མྱུར་དུ་ཐོབ། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་བཞུགས་ཚུལ་གསུངས་པ་འདི་ནི། རྒྱུད་སྡེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའང་ཡིན་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས། འགའ་ཞིག་ན་རེ། གནས་ལུགས་བདག་མེད་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལྟ་བུར་ཡུམ་བར་མ་ལ་སོགས་པ་ནས་གསུངས་ཕྱིར། སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་དྲང་དོན་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་མིན་ན་མུ་སྟེགས་པའི་བདག་རྟག་པ་དང་ཁྱད་མེད་པའོ་ཟེར་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་གསུངས་པའི་འདི་ནི་མཐའ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་འཁོར་དུ་གསུངས་ལ། སྟོང་ཉིད་རྐྱང་པ་དོན་དམ་ཡིན་ན། འཁོར་ལོ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་འཐད། ཡུམ་བར་པ་སོགས་ནས་སྟོང་ཉིད་གསུངས་པ་ནི། ལས་དང་པོ་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དགག་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི། འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ལས། བུད་མེད་བུ་ཁ་མྱག་གསོ་བའི་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་གསུངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པའི་ནན་ཏན་བྱེད་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པས་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སེམས་མེད་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པའི་ངན་པར་ལྟ་བ་སེལ་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པའི་ཆོས་ལས་འདས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པ་དག་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་ མེད་པའི་ཆོས་བསྒོམས་པས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལུས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བུད་མེད་དེས་བུའི་ཕྱིར་མཁྲིས་པ་ནུ་མ་ལ་བསྐུས་པ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ༑ སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོ
Chinese
恭敬一切有情皆具如来藏，证悟胜义 界之智慧，以及见真实之智，无限慈爱之轮得以广大，故能成办他利。如《宝性论》云：“如是彼从听闻生，欢喜及如导师敬，智慧智及大慈生，为生五法从彼生。无过无劣无等故，无垢功德具足者，自他有情等同作，速疾获得正等觉。”如是宣说有情界中如来藏周遍安住之理，此乃诸大续部之意趣。如《二观察续》云：“有情皆是佛，然为客尘所障蔽，除彼即是佛。”等等广说。有些说，如《中观》等所说，实相无我犹如虚空般空性，故宣说如来藏之经皆是不了义，若非如此，则与外道之常我无别。若如是说，佛陀所说之三转法轮，此乃最后决定胜义之法轮。若仅空性是胜义，如何能安立三法轮之差别？《中观》等所说之空性，乃是为断除初学者之我执而说。如《大般涅槃经》中，以妇女于乳头上涂抹苦汁喂养幼儿为例而说：“种姓之子，如来亦复如是，为度脱一切有情，故示现一切有情皆无我之精进。于彼精进故，无我之想，而得涅槃。此亦为遣除世间断见之恶见，为示现超越世间断见之法故。又为示现世间断见者执我为非真实故，修习无我之法，故得清净之身。如彼妇女为子故于乳头上涂抹苦汁，如来亦如是，修习空性。”
English
Respecting all sentient beings as possessing the nature of the Buddha, and with the wisdom that realizes the ultimate realm, and the wisdom that sees the true nature, and the circle of immeasurable love expanding, one is able to accomplish the benefit of others. As it is said in the Uttaratantra: "Thus, it arises from hearing, joy and respect like a teacher, wisdom, knowledge, and great love arise. For the sake of generating the five dharmas, it arises from that. Because there is no excess, no inferiority, and no equality, in the flawless and virtuous one, having made oneself and sentient beings equal, one quickly attains perfect enlightenment." Thus, the way in which the essence of the Sugata is said to be universally present in the realm of sentient beings is also the intention of all the great tantras. As it is said in the Two Examinations Tantra: "Sentient beings are themselves Buddhas, but they are obscured by adventitious stains. If those are removed, they are themselves Buddhas." And so on, it is extensively taught. Some say that, as it is said in the Middle Way and so on, the true nature of selflessness is like the emptiness of space, so the sutras that teach the essence are provisional. If it were not so, it would be no different from the permanent self of the Tirthikas. If that is said, this is the last Dharma wheel that determines the ultimate meaning of the three turnings of the Dharma wheel spoken by the Buddha. If emptiness alone is the ultimate meaning, how can the three wheels be established as different? The emptiness spoken of in the Middle Way and so on is intended to negate the self-grasping of beginners. As it is said in the Great Nirvana Sutra, with the example of a woman who feeds her child by smearing bitter juice on her nipples: "Son of good family, the Tathagata is also like that. In order to liberate all sentient beings, he shows the diligence of all sentient beings in selflessness. Because of that diligence, there is no thought of self, and one attains Nirvana. This is also in order to eliminate the evil view of nihilism in the world, in order to show the Dharma that transcends nihilism in the world. Furthermore, in order to show that those who are nihilists in the world do not truly see the self, by practicing the Dharma of selflessness, one attains a pure body. Just as that woman smears bitter juice on her nipples for the sake of her child, so too is the Tathagata, practicing emptiness."