Tibetan
་དེ། ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་རྩ་བ་ནས་འགག་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ། དེ་ད་དུང་རྒྱུད་ལ་མ་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་བཀོད་ལས། གལ་ཏེ་ཡིད་འགྱུར་ཞེན་པ་ཡང་། །སྐད་ཅིག་མཉམ་པར་འགག་པས་མེད། །དེ་ཚེ་བརྟགས་གཞི་ཡོད་མི་རུང་། །དོགས་ན་ཞེན་པའི་ཡུལ་རྣམས་ནི། །གཏན་དུ་དག་པ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །སོ་སོར་སྤྱོད་ཀྱང་ཞེན་ཡུལ་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཤེས་རྒྱུད་སྐད་ཅིག་གི་སྟེང་དུ་མངོན་འགྱུར་དུས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་ནས་འཇལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་གཅིག་མངོན་གྱུར་ གྱི་ཚེ་གཅིག་བག་ལ་ཉལ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དང་ད་ལྟར། ད་ལྟ་དང་ཕྱི་མ་འཕྲད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇལ་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་འཕྲད་ཙམ། གཉིས་པ་ལ་མགོ་ནོན། གསུམ་པ་ལ་བསམ་ཤེས་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པའི་ཚེ། སྔ་མའི་ཀུན་བཏགས་མངོན་གྱུར་ཅི་རིགས་སུ་འགག་ཅིང་། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་དེའི་རྒྱུན་བརྗོད་པའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ལ་ཀུན་བཏགས་སྐྱེད་བཞིན་པ་སྟེ། ཡུལ་ཤེས་མ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། རྣམ་བཀོད་ལས། གཞལ་བྱ་མེད་པར་དོགས་པ་ཡང་། །ཞེན་པ་ཤེས་པའི་ཕྱི་ཡུལ་ཡིན། །སྐད་ཅིག་གནས་འགྱུར་ཤེས་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ཡུལ་སེམས་མ་འདྲེས་ཕྱིར། །ཞེན་སྣང་འཇལ་ལ་སྐྱོན་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་རང་མཚན་ལ་མི་འཇལ་གྱི། འཁོར་བ་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་དུ་ཞེན་པ་དང་། མྱང་འདས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ཞེན་པའི་ཞེན་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཉིད་གཞལ་བྱ་སྟེ། རྣམ་བཀོད་ལས། ངེས་པར་བཞག་པའི་གཞལ་བྱ་ནི། །འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་འདོད་དེ། །དེ་ལྟར་ནང་ན་ཞེན་པ་ཡི། །ཕྱི་རོལ་མེད་ལ་ཡོད་པར་སྣང་། །ཞེན་དང་སྣང་བ་གཉིས་ལ་བརྟེན། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་རྩོད་སྤང་ནི། འོ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་དེ་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་ཐལ། འཁོར་བ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལན་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པར་ཐལ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། བསམ་ཤེས་སྐྱེས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། མ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་ཐལ་ཟེར་ན། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གནས་སྐབས་ལ་འཇོག་སྟེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །འཇལ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་ལ། གོ་དོན་དང་། གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྩོད་གཞི་ལ་བཀོད་ནས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ
Chinese
因此，能从根本上断除有念想的意识的对治法是智慧。这是因为它还没有依止于相续。如《分别品》中说：如果念头的转变，不能在刹那间同时止息，那么就不应该有被观察的事物。如果怀疑，那么所执著的对境，并非永远清净。即使各自运用，也能见到所执著的对境。也就是说，意识流不是在刹那间同时聚集而衡量，而是一个显现时，另一个处于潜伏状态。以前和现在，现在和未来以相遇的方式衡量。现在的第一刹那只是相遇，第二刹那开始压制，第三刹那生起完整的思考意识时，之前的分别念就会以各种方式止息。由于其他因缘，在延续其过程的后一个刹那，分别念正在产生。由于境与识不混杂，因此没有无法衡量的过失。如《分别品》中说：如果怀疑没有可衡量的，那是执著意识的外境。刹那的转变就是意识本身。因此，由于境与心不混杂，衡量执著显现没有过失。总之，不是衡量轮回和涅槃的自相，而是衡量对轮回外内情器世间的执著，以及对涅槃的色身和智慧的执著的执著心。如《分别品》中说：必须确立的衡量对象，不是轮回和涅槃的自性。而是像这样，内在的执著，外在没有却显现有，依赖于执著和显现。第四，辩论的回答是：那么，分别思索的思考智慧，应该成为错乱识，因为它是轮回者的意识。回答是：分别思索的智慧，你不能最终确定意义，因为你是错乱识。承认这个理由。如果承认，那么产生思考智慧就变得没有意义了。对此，有人说：因为不迷惑，所以应该毫不费力地解脱。迷惑与不迷惑是根据情况而定的，就像根识一样。衡量的方法是：理解意义和确定意义。第一，将能使理解所要证明的意义的方法置于辩论的基础上，分为否定和肯定两种。
English
Therefore, the antidote that eradicates conceptual consciousness from the root is wisdom. This is because it has not yet relied on the continuum. As it says in the 'Differentiation Chapter': If the transformation of thoughts cannot cease simultaneously in an instant, then there should be no object to be examined. If you doubt, then the objects of attachment are not forever pure. Even if used separately, the objects of attachment can be seen. That is to say, the stream of consciousness is not measured by gathering together at the same time in an instant, but when one manifests, the other remains in a latent state. The past and the present, the present and the future are measured by the way they meet. The first moment of the present is just a meeting, the second moment begins to suppress, and when the third moment gives rise to complete thinking consciousness, the previous conceptualizations cease in various ways. Due to other causes, in the next moment that continues its process, conceptualizations are being generated. Since the object and consciousness are not mixed, there is no fault of being immeasurable. As it says in the 'Differentiation Chapter': If you doubt that there is nothing to measure, that is the external object of the consciousness of attachment. The change of the moment is consciousness itself. Therefore, since the object and mind are not mixed, there is no fault in measuring the appearance of attachment. In short, it is not measuring the self-nature of samsara and nirvana, but measuring the attachment to the outer and inner world of samsara, and the mind of attachment to the form body and wisdom of nirvana. As it says in the 'Differentiation Chapter': The object of measurement that must be established is not the self-nature of samsara and nirvana. But like this, the inner attachment, the outer appears to exist even though it does not, depends on attachment and appearance. Fourth, the answer to the debate is: Then, the thinking wisdom of separate thought should become a mistaken consciousness, because it is the consciousness of a samsaric being. The answer is: The wisdom of separate thought, you cannot ultimately determine the meaning, because you are a mistaken consciousness. The reason is admitted. If you admit, then the generation of thinking wisdom becomes meaningless. To this, someone says: Because it is not deluded, it should be liberated effortlessly. Delusion and non-delusion are determined according to the situation, just like sense consciousness. The method of measurement is: understanding the meaning and determining the meaning. First, placing the method that enables understanding of the meaning to be proven on the basis of debate, dividing it into negation and affirmation.
Tibetan
་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལས་ལ་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ཉིད་དངོས་ལྔ་ཚུལ་དང་ཚིག ། ཅེས་པས་གསུམ་སྟེ། སྔོན་བྱུང་དངོས་ལྔའི་གཏན་ཚིགས། རྗེས་འཇུག་ཚུལ་ལྔ་དང་། ཚིག་ ལྔའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་བྱུང་དུ་སྟོན་པ་སྐུ་ལྔས་རང་རང་གི་འཁོར་ལྔ་ལ་གསུང་ལྔའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དངོས་སུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི་དངོས་ལྔའི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་སྟོན་པ། །སྐུ་ལྔས་འདུལ་བའི་འཁོར་རྣམས་ལ། །གསུང་ལྔ་བསྟན་པ་དེ་ཁོ་ན། །གཏན་ལ་འབེབས་ཤིང་འཇལ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་རྗེས་འཇུག་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ། སྔོན་བྱུང་ལ་ལྟོས་ན་གཏན་ཚིགས་དངོས་མ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་པོ་ཡང་རབ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་སྣང་གྲགས་འདི་དག་གིས་མཚོན་ནས་སྔོན་བྱུང་དུ་དངོས་ལྔས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྐུ་ལྔའི་གསུང་གི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚུལ་ལྔའི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྟོགས་དང་ལྡན་པའི་བློ་རྣམས་ལ། །དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སེམས་གསང་སྔགས། །དེས་ལུང་ཡིན་ཕྱིར་ཆོས་ཚུལ་སྟོན། །བརྗོད་དང་འདྲ་བར་བརྡའ་སྤྲོད་པས། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར། །མ་འོངས་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་ངེས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔར་གྱི་ཚུལ་ལྔ་པོ་ཉིད་ཚིག་ཏུ་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་ལྔའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ཡང་། ཆོས་སྐུའི་ཚིག་ནི་སྐྱེ་མེད་རང་སྣང་དུ་སྟོན་པའི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྐུའི་ལྡེམ་དགོངས་བརྡའི། སྤྲུལ་སྐུའི་བཀྲི་དྲང་བརྒྱུད་པའི། རྡོ་རྗེའི་སྐུའི་དབྱེར་མེད་རྡོ་རྗེའི། མངོན་བྱང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་དུ་སྟོན་པའི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། ངོ་བོ་སྣང་ཚིག་རང་སྣང་ཚིག །ལྡེམ་དགོངས་ཚིག་དང་བཀྲི་དྲང་ཚིག །འདོད་རྐྱེན་ཚིག་དང་རྡོ་རྗེའི་ཚིག ། རང་རིག་མངོན་གསལ་ཚིག་གིས་མཚོན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བསྡུ་ན། དཔྱད་དུ་མེད་པས་གོ་བ་དང་། ཡོད་པས་གོ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྐུ་བཞིའི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། བརྟག་དཔྱད་ལ་མ་ལྟོས་པར་དོན་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྲུལ་སྐུའི་གཏན་ཚིགས་ཏེ་བརྟག་དཔྱད་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན། ཚད་མ་བཀའ་གཞུང་དང་། སྒྲ་མཐུན་དོན་སྤགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཉིས། དང་པོ་ལའང་རྟོགས་པ་བཞིའི། དག་པ་གསུམ་གྱི། མཉམ་པ་བཞིའི། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་དང་བཞི། དང
Chinese
是作为行事者。如《道次第》所说：“因此说为作论式。”第二是，该论中说：“彼之五事、理与词。”因此有三种，即：先前出现的五事之论式、随后的五理，以及五词之论式。第一是，先前显现的五身，以五语之门，向各自的五眷属真实地确定法性的意义，这是五事之论式。如该论所说：“圆满正等觉导师，以五身调伏的眷属们，所示的五语即是，确定并衡量之。”这是说，此论式依赖于随后的，若依赖于先前的，则要知道并非真正的论式。第二是，对于权能极胜者们，以这些显现声响为代表，领悟到先前由五事所确定的五身之语的方式，这是五理之论式。如该论所说：“对于具有领悟的智者们，以各种事物、心、秘密真言，因此是圣教，故示现法理，如言说般地传达，因自性宣说之故，未来义中确定论式。”第三是，先前的五理本身，以词语真实宣说，这是五词之论式。也就是，法身的词语是显现无生自显的词语和文字。同样，报身的隐意表示，化身的引导传承，金刚身的无别金刚，以及现证菩提的智慧显现自显的词语和文字。如《道次第》所说：“以体性显现词、自显词，隐意词与引导词，欲缘词与金刚词，自证现明显现词为代表。”总而言之，可归纳为：无须考察而理解，以及需要考察而理解。第一是，四身之论式，因为不依赖于考察就能理解意义。第二是，化身之论式，因为依赖于考察才能理解意义。对此进行区分，有量论圣言和，声音相同意义不同的两种论式。前者又分为四种证悟的，三种清净的，四种平等的，大自在的论式等四种，以及
English
is the agent of action. As it says in the Lamrim, "Therefore, it is said to be the work of reasoning." The second is, as it says in that very text, "Its five objects, reasons, and words." Thus, there are three: the reasoning of the five pre-existent objects, the five subsequent reasons, and the reasoning of the five words. The first is that the five bodies, which appear in the past, actually establish the meaning of the nature of reality to their respective five retinues through the five doors of speech, which is the reasoning of the five objects. As it says in that very text, "The perfectly complete Buddha, the teacher, to the retinues who are tamed by the five bodies, the teaching of the five speeches is precisely what establishes and measures." This reasoning depends on the subsequent. If it depends on the prior, then it should be known that it is not a real reasoning. The second is that for those who are most excellent in power, these appearances and sounds are represented, and it is understood as the way of the speech of the five bodies that were established by the five objects in the past, which is the reasoning of the five ways. As it says in that very text, "For the minds that possess realization, various objects, mind, secret mantra, therefore it is scripture, so it shows the way of Dharma, communicating as if speaking, because it is explained by its own nature, in the future meaning, the reasoning is certain." The third is that the previous five ways themselves are actually expressed in words, which is the reasoning of the five words. That is, the words of the Dharmakaya are the words and letters that show the unborn self-appearance. Similarly, the implicit meanings of the Sambhogakaya, the guiding lineage of the Nirmanakaya, the indivisible Vajra of the Vajrakaya, and the words and letters that show the self-appearance of the wisdom of Abhisambodhi. As it says in the Lamrim, "Represented by the words of the nature of appearance, the words of self-appearance, the words of implicit meaning and the words of guidance, the words of desire and the words of Vajra, the words of self-awareness and clear manifestation." In summary, it can be summarized as: understanding without examination, and understanding with examination. The first is the reasoning of the four bodies, because the meaning is understood without relying on examination. The second is the reasoning of the Nirmanakaya, because the meaning is understood by relying on examination. Differentiating this, there are two types of reasoning: valid scripture and words that have the same sound but different meanings. The former is also divided into four types: the reasoning of the four realizations, the three purities, the four equalities, and the great self, and