Tibetan
སོ། །བར་པར་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་བྱས་པ་དང་། དབང་པོ་འབྲིང་པོ་ལ་དགོངས་ནས་གཉེན་པོར་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐབས་སུ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉི ད་བསྟན་ཏེ། ཐ་མར་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་དབང་པོ་རྣོན་པོའི་ངོར་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་དུ་སྟོན་པ་ནི། འཕགས་པ་གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་སེང་གེའི་ང་རོ་སྒྲས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། བུ་མོ་རིན་ཆེན་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། ལྷ་མོ་དྲི་མ་མེད་པས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། མིའུ་ཐུང་སོར་ཕྲེང་ཅན་གྱི་མདོ་དང་། འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་། བྱམས་པས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཡེ་ནས་གནས་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ། དེའི་སྣང་ཆ་ལས་གཟུགས་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་དང་། སྟོང་ཆ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པ་ཉིད། ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་ནོར་བུ་དང་། གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་ནམ་མཁའ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རླན་ཞིང་ཁྱབ་པས་ཆུ་དག་པའི་དཔེས་བསྟན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རིན་ཆེན་ནམ་མཁའ་ཆུ་དག་བཞིན། །རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་ཉོན་མོངས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེའང་སྔར་སེམས་ཅན་པའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིས་གསར་དུ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྙིང་པོ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པ་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །འདི་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྔོན་དེ་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་ད
Chinese
索！中间完全清净之后，考虑到中等根器者，为了从执著对治的束缚中解脱出来，宣说了如幻的八喻和如虚空的空性。最后，对于达到究竟者和上等根器者，如实宣说了所知之自性如何存在。其中，最后的教诲，为了如实显现所有佛的伟大秘密的了义经典有：《圣持咒自在王所问经》、《吉祥鬘狮子吼声所问经》、《宝女所问经》、《无垢天女所问经》、《弥优同指鬘经》、《圣大般涅槃经》、《慈氏所问经》和《如来藏经》等。这些经典中，宣说了本来存在于一切有情心中的法界自性清净的如来藏，即本来存在、不变异者。从它的显现部分，产生了色身相好之来源；从它的空性部分，法身远离一切戏论，本来任运成就。以功德任运成就故，以宝珠、不改变故，以虚空、对一切有情润泽且遍布故，以净水之比喻来宣说。如《宝性论》云：『如珍宝虚空与净水，恒时自性无有诸烦恼。』此理存在于一切有情心中，《宝性论》云：『圆满佛陀身是所生，如是法性无差别，具种性故一切有情，恒时具有如来藏。』又《二观察续》云：『有情即是佛，然为客尘所障蔽，除彼即是佛。』此非指先前有情时没有的功德，后来新产生的，因为它是无有变异的缘故。 《如来藏大显经》云：『无始时来界，是诸法之所依，由此有故诸众生，以及涅槃皆可得。如前一般如后亦如是，不变异之真如。』此亦
English
So! After completely purifying the intermediate state, considering those of middling faculties, in order to liberate them from the bonds of clinging to antidotes, the eight similes of illusion and emptiness like the sky are taught. Finally, for those who have reached the ultimate and those of sharp faculties, the nature of knowable objects is taught as it is. Among these, the final teachings, the definitive sutras that reveal the great secret of all Buddhas as it is, are: The Sutra Requested by the Noble King of Dharani Empowerment, the Sutra Requested by the Glorious Garland Lion's Roar Sound, the Sutra Requested by the Jewel Daughter, the Sutra Requested by the Immaculate Goddess, the Sutra of the Short-Armed Finger Garland, the Sutra of the Great Noble Nirvana, the Sutra Requested by Maitreya, and the Sutra of the Tathagatagarbha, and so on. From these, the Tathagatagarbha, the naturally pure element of reality that has always been present in all sentient beings, is taught, which is eternally present and unchanging. From its appearance aspect, the source of the signs and marks of the form body arises; from its emptiness aspect, the Dharmakaya is free from all extremes of elaboration, naturally and spontaneously present. Because qualities are spontaneously accomplished, it is like a jewel; because it does not change, it is like the sky; because it moistens and pervades all sentient beings, it is taught with the example of pure water. As it is said in the Uttaratantra: 'Like a jewel, the sky, and pure water, it is always naturally free from afflictions.' This very thing is present in all sentient beings, as it is said in the Uttaratantra: 'Because the complete Buddha body is emanated, and because suchness is undifferentiated, and because there is lineage, all sentient beings always have the essence of the Buddha.' Also, in the Two Examinations Sutra it says: 'Sentient beings are Buddhas, but they are obscured by adventitious stains. Removing them, they are Buddhas.' This does not mean that qualities that were not present when one was previously a sentient being are newly created later, because it is unchanging. The Sutra of the Great Revelation of the Essence says: 'The realm of time without beginning is the basis of all phenomena. Because this exists, all beings and Nirvana are attained. As it was before, so it is afterward, the unchanging suchness.' This also
Tibetan
པེ་དགུས་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ན་གནས་པར་བསྟན་པ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་པད་ངན་སྦྲང་རྩི་སྦྲང་མ་ལ། །སྦུན་ལ་སྙིང་པོ་མི་གཙང་ནང་ན་གསེར། །ས་ལ་གཏེར་དང་མྱུག་སོགས་འབྲས་ཆུད་དང་། །གོས་རུལ་ནང་ན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ནི། །བུད་མེད་ངན་མའི་ལྟོ་ན་མི་བདག་དང་། །ས་ལ་རིན་ཆེན་གཟུགས་ཡོད་ཇི་ལྟ་བར། །གློ་བུར་ཉོན་མོངས་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཁམས་འདི་གནས། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འོད་སྲུང་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་ལ་གྱད་གཅིག་ཡོད་པའི་དཔྲལ་བ་ན་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་གྱད་གཞན་དང་སྟོབས་བཀྱེ་བ་ལས། གྱད་ཕ་རོལ་པོས་མགོས་རེག་སྟེ། དཔྲལ་བའི་ནོར་བུ་དེ་ཤའི་ནང་དུ་ནུབ་ཀྱང་ནོར་བུ་གར་སོང་བ་མི་ཤེས་སོ། །རྨ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སྨན་པ་བོས་ནས་སྨན་པ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པས་ནི། ནོར་བུ་ཤའི་ནང་དུ་སོང་བའ་ཕྱིར་རྨ་བྱུང་བས་དེ་ལ་སྨན་མི་བྱེད་དེ། འདི་སྐད་དུ། ཀྱེ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ཁྱོད་ཀྱི་དཔྲལ་བའི་ནོར་བུ་ག་རེ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གྱད་དེ་དངངས་ནས་སྨན་པ་ལ་འདི་སྐད་དུ། བདག་གི་དཔྲལ་བའི་ནོར་བུ་གར་ཡང་མ་སོང་བའི་རིགས་ཏེ། དེ་མེད་ན་འདི་སྒྱུ་མ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་སེམས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་སྨན་པ་དེས་ཀྱང་། དེའི་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས། ཁྱོད་དེ་ལྟར་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅིག ཁྱོད་སྟོབས་བཀྱེ་བ་ན་ནོར་བུ་ཤའི་ནང་དུ་ནུབ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་ངོ་། །ཁྱོད་སྟོབས་བཀྱེ་བ་ན་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ཏེ། ནོར་བུའི་མཐུས་ཤའི་ནང་དུ་ནུབ་ཀྱང་མ་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ཡིད་མ་ཆེས་ནས། འདི་སྐད་དུ། སྨན་པ་ཁྱོད་རྫུན་མ་ཟེར་ཅིག ཅི་སྟེ་ཤའི་ནང་དུ་ནུབ་ན་རྣག་ཁྲག་ཤིན་ཏུ་བཙོག་པ་ཡིན་པས་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཆུ་བའི་ ནང་དུ་སོང་ན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོང་བའི་མི་རིགས་སོ། །དེ་ནས་སྨན་པས་མེ་ལོང་བལྟར་བཅུག་ནས་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ནོར་བུ་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །གྱད་དེས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བསྐུར་མ་བྱས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ཀྱང་མཐོང་བར་མི་ནུས་སོ། །འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་བསྒྲིབ
Chinese
关于如来藏安住于烦恼壳中的开示。《宝性论》中说：佛如莲中蕊，蜜如蜂中蜜，糠秕中有米，不净中有金，地中有宝藏，苗等含果实，腐衣中有佛像，恶妇腹中有君主，地中有珍宝之形，如是，此界安住于为突发烦恼垢染所障蔽的有情心中。又，《圣大般涅槃经》的法类中也说，世尊告诉光护说：善男子，譬如国王有一个力士，额头有一颗金刚宝珠，与其他力士较量力气时，被对方的力士触碰到额头，宝珠陷入肉中，却不知宝珠去了哪里。因为受伤的缘故，请来医生，医生非常精通医术，因为宝珠陷入肉中而受伤，所以不医治伤口，而是说：喂，大力士，你的额头上的宝珠在哪里？力士惊慌地对医生说：我的额头上的宝珠哪里也没有去啊，如果没有宝珠，这不是幻术吗？心里这样想着，非常悲伤。然后医生为了让他高兴，说：你不要这样悲伤，你较量力气的时候，宝珠陷入肉中，只有影像显现在外面。你较量力气的时候生起嗔恨，因为宝珠的力量陷入肉中也没有察觉。这样说了也不相信，说：医生，你说谎，如果陷入肉中，脓血非常肮脏，应该会流出来啊。如果掉进水里，你应该也能看见啊。然后医生让他照镜子，镜子里宝珠也清晰地显现出来。力士看到那样的情况，生起了稀有罕见的想法。善男子，一切众生也是如此，因为没有亲近善知识，所以即使有佛性也无法看见。被贪欲、嗔恨、愚痴所遮蔽。
English
The teaching on how the Tathāgatagarbha dwells within the husk of afflictions. The Ratnagotravibhāga states: "Buddha is like the lotus's stamen, honey is like honey in the bee, there is grain in the husk, gold in impurity, treasure in the earth, sprouts etc. contain fruit, there is a Buddha image in rotten clothes, there is a lord in the belly of a wicked woman, just as there is the form of a jewel in the earth, so too, this realm dwells in the hearts of sentient beings obscured by the stains of adventitious afflictions." Furthermore, in the category of teachings from the Ārya Mahāparinirvāṇa Sūtra, the Blessed One said to Kāśyapa: "Son of good family, it is like this: for example, a king has a strongman who has a vajra jewel on his forehead. When he competes in strength with another strongman, the other strongman touches his forehead, and the jewel sinks into the flesh, but he does not know where the jewel has gone. Because of the wound, he calls a doctor. The doctor is very skilled, but because the jewel has sunk into the flesh and caused the wound, he does not treat the wound. Instead, he says: 'Hey, strongman, where is the jewel on your forehead?' The strongman is alarmed and says to the doctor: 'My jewel on my forehead has not gone anywhere. If it is not there, is this not an illusion?' Thinking this, he is very sad. Then the doctor, in order to cheer him up, says: 'Do not be so sad. When you were competing in strength, the jewel sank into the flesh, and only an image appears on the outside. When you were competing in strength, anger arose, and because of the power of the jewel, you did not notice that it had sunk into the flesh.' Even though he said this, he did not believe it, and said: 'Doctor, you are lying. If it sank into the flesh, pus and blood are very dirty, so it should come out. If it fell into the water, you should be able to see it.' Then the doctor had him look in a mirror, and in the mirror the jewel appeared clearly. When the strongman saw that, he had a rare and wonderful thought. Son of good family, all sentient beings are the same. Because they have not relied on a virtuous friend, they cannot see the Buddha-nature even though it is there. They are obscured by desire, hatred, and delusion."