Tibetan
ང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། འདིས་ཅི་བསྟན་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་འདི་ལ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྣན་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བ། ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་སྟོངས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་བྲལ་མི་ཤེས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་གའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་འདས་པ་ནི་མི་སྟོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རང་སྟོང་ནི། ཆོས་ཅན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་དག་སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོངས་པས་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་པར་བཞེད་ཅིང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་འགོད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ཁོ་ན་འཕེན་པས་ཁས་ལེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡང་འགོག་པའི་སྲོལ་གཉིས་སྣང་ངོ་། །གཞན་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ལ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་ དུ་འདོད་པ་དང་། ཀུན་བཏགས་དང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་སུ་བསྡུ་བའི་ཁྱད་པར་ལས། ཆོས་ཅན་ངོས་འཛིན་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དུ། སྟོང་གཞི་གཞན་དབང་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཤད་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་སོགས་ལས་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཡོངས་གྲུབ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་འདིའི་ངོ་བོ་ལ་དོར་བྱའི་དྲི་མ་དང་སྔར་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསར་དུ་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་དེ། ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱོན་ཡོན་གྲུབ་བསལ་ལས་འདས་པས་དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོངས་པ་ཡིན། གློ་བུར་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆོས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པའི་ཆ་རྣམས་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་
Chinese
我等见而得解脱，具有分别之体性，由暂时的（客尘）使界空，具有无分别之体性，不以无上法而为空。如是说。其释文中：此示何义耶？何以故，自性清净之如来藏，于此无有可遣除之遍计烦恼之因，以离于暂时的垢染乃此之自性故。于此亦无以清净之因所增益之少许，以无分别之法，清净之法性乃自性故。是故如来藏是离有分别与无分别，知（识）为一切烦恼之壳所空，无分别不可分离不可思议之佛法，多于恒河沙数是不空的。如是说。其中，自空者，法如何显现，此等唯显现之自性，由各自的体性空故，认为无遮的空性是胜义谛。虽对说无自性之应成派中观于胜义谛无有差别，然于世俗谛中成立如幻之自续宗的宗义，并且仅仅施设应成，连承诺的世俗也破除，此二种流派显现。于他空而确立之中观师等，认为一切所知为三种体性，以遍计所执与圆成实二者归纳之差别，而产生二种不同之法之体性认知方式，瑜伽行派之论典中，说空性之基础，依他起为空性之所破遍计所执的圆成实，以及《宝性论》等中说，法性圆成实为空性之所破遍计所执。因此，圆成实心之法性，此胜义谛之界之体性，无有可舍弃之垢染与前所未有之功德可新立，以本来即自性清净且功德任运成就故。以超离功过取舍，胜义谛之界即以其自身之体性而为空。暂时的错乱显现之法，能取所取戏论之分皆非实有。
English
I and others, seeing, are liberated. Possessing the characteristic of differentiation. The realm is empty of adventitious (defilements). Possessing the characteristic of non-differentiation. It is not empty of the unsurpassed Dharma. Thus it is said. In its commentary: What does this indicate? Because the Tathagatagarbha, which is completely pure by nature, has no cause for afflictions to be eliminated, since being free from adventitious stains is its nature. There is also nothing to be added to it by the cause of purification, since the Dharma of non-differentiation, the Dharma-nature of purity, is its nature. Therefore, the essence of the Tathagata is free from differentiation and non-differentiation. Consciousness is empty of all the husks of affliction, and the Buddha-Dharma, which is non-differentiated, inseparable, inconceivable, and more numerous than the sands of the Ganges, is not empty. Thus it is said. Among them, the self-empty (rangtong) asserts that phenomena, as they appear, are empty of their own essence from the very moment of appearance, and thus emptiness as negation is considered the ultimate truth. Although there is no difference in ultimate truth for the Prasangika Madhyamaka, who speak of the absence of inherent existence, they establish the tenet of Svatantrika, which asserts that conventional existence is like an illusion. Furthermore, by exclusively employing Prasangika arguments, they negate even the conventional existence that is acknowledged. These two traditions appear. For those Madhyamikas who establish other-empty (zhentong), all knowable things are considered to be of three natures. The difference lies in categorizing them into the two: the imputed and the perfectly established. Two different ways of identifying phenomena arise. In the treatises of Yogacara, the basis of emptiness, the dependent nature, is explained as the perfectly established, which is empty of the imputed, which is to be refuted. In the Uttaratantra and other texts, the Dharma-nature, the perfectly established, is said to be empty of the imputed, which is to be refuted. Therefore, the Dharma-nature of the perfectly established mind, the essence of this ultimate realm, has no defilements to be abandoned, nor new qualities to be established, because it is primordially pure by nature and its qualities are spontaneously accomplished. Since it transcends the acceptance and rejection of faults and virtues, the ultimate realm is empty of its own essence. The temporarily deluded appearances, the aspects of grasping and apprehended elaboration, are not established in reality.