Tibetan
ཞིན་སྣང་བ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། དེའི་ དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་དབུ་མ་པ་ལ། རང་རྒྱུད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དང་འཇལ་བྱེད་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད། དོན་དམ་པར་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལ་དབྱེ་ན། སྒྱུ་མ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ལ། མ་གྲུབ་པ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཙམ་ཞིག་དོན་དམ་པར་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས། སྒོམ་པའི་ཡོན་ཏན་ས་ལམ་དང་། མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཐོབ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངང་ནས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཡུལ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གཟུགས་སྐུ་བརྙེས་ནས་དོན་མཛད་པའོ། །དེ་ནས་ལྷག་པའི་ཆོས་ནི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་སྐུ་དམ་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལའང་སྒྱུ་མ་རིགས་དྲུག་དུ་འདོད་པ་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་དུ་འདོད་པ་ཡང་། སྒྱུ་མ་ཙམ་སོ་སོར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་རབ་ཏུ་མང་སྟེ། རང་རྒྱུད་འོག་མ་པ་ཞེས་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུའང་མི་གནས་ཏེ། ཡུལ་དང་རྣམ་པ་མེད་པས་དེ་མེད་པར་མྱོང་བའི་སོ་སོ་རང་རིག་ཀྱང་མེད་པ་ནི། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་པས་དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་བདེན་པར་མེད་པས། དོན་དམ་ལ་གང་ཡང་མི་གནས་ཏེ། རྨི་ལམ་སད་པའི་དུས་ན། རྟ་གླང་གི་རྣམ་པ་འགགས་ཀྱང་། དང་པོ་ནས་མེད་པས་དོན་ལ་འགག་རྒྱུར་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཡུམ་བར་མ་ལས། དོན་དམ་པར་ནི་འཁོར་བ་ཡང་མེད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མེད། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། ཚིག་གི་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་བས་ ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལ་ཀུན་རྫོབ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་དང་། རྒྱུ་མཚན་མི་གནས་པ་དང་། ལྡོག་ཆ་མི་གནས་པ་དང་། ལྡོག་བྱེད་མི་གནས་པ་དང་། གཅིག་མི་གནས་པ་
Chinese
心识显现如影像，因此，体验其意义的各自的自证智慧，在胜义谛中存在，他们如此认为。二者为中观派，分为自续派和应成派。初者认为，如此显现的各种形象和无有衡量者，仅仅是明觉显现而已。胜义谛中，各自的自证智慧也自性无有。此派别分为，认为幻化为胜义谛者，以及完全不住者两种。初者认为，境与有境并不成立，未成立的自证智慧是不可言说、不可思议的，在胜义谛中如幻化般存在。因此，通过修行的功德，获得道地的功德，以及最终的果位——如幻的佛陀智慧，并在法身的境界中，如幻般地利益众生。《中观根本慧论》中说：一切法如梦，如幻，涅槃也如梦如幻，有胜于涅槃之法，那也如梦如幻。一切法是指各种境识。涅槃是指获得色身后利益众生。胜于此的法是指各自的自证如来藏和神圣的法身。他们如此认为。此派别又分为认为幻化为六种，认为如幻显现，以及仅仅认为幻化等等，类别繁多，被称为自续下派。二者认为，胜义谛中也不安住于幻化，因为没有境和形象，所以体验其不存在的各自的自证也不存在，如同石女无子，所以没有衡量他的知识一样。因为世俗谛中没有真实，所以在胜义谛中什么也不存在，如同梦醒之时，马牛的形象消失，但因为最初就不存在，所以在胜义中没有成立为消失之物。如《中观根本慧论》中说：胜义谛中，既没有轮回，也没有涅槃，也没有空性，仅仅是言语的装饰而已。他们如此认为。此派别又分为世俗完全不住，原因不住，反体不住，反面不住，一不住
English
Mind's appearances are like images; therefore, they assert that only the self-cognizant wisdom of each individual that experiences its meaning truly exists in the ultimate sense. The second is the Madhyamaka school, which is divided into the Svatantrika and Prasangika schools. The first asserts that the various appearances that appear in this way and the absence of measurement are merely clear appearances. In the ultimate sense, the self-cognizant wisdom of each individual is also devoid of inherent existence. This is divided into two: those who consider illusion to be ultimate, and those who do not abide at all. The first asserts that objects and subjects are not established, and that the unestablished self-cognizant wisdom is inexpressible, inconceivable, and exists in the ultimate sense as an illusion. Therefore, through the merit of meditation, one obtains the qualities of the paths and bhumis, and the ultimate result—the illusory wisdom of the Buddha—and within the realm of the Dharmakaya, one benefits beings like an illusion. As it says in the Madhyamakavatara: "All dharmas are like dreams, like illusions. Nirvana is also like a dream, like an illusion. There is a dharma superior to Nirvana, and that is also like a dream, like an illusion." All dharmas refer to all kinds of objects and consciousnesses. Nirvana refers to benefiting beings after attaining the Rupakaya. The dharma superior to that refers to the Tathagatagarbha of each individual's self-cognizance and the sacred Dharmakaya. They assert this. This school is also divided into those who believe that illusion is of six types, those who believe that it appears as an illusion, and those who believe that it is merely illusion, etc., with many different categories, and is known as the Lower Svatantrika. The second asserts that in the ultimate sense, one does not abide even in illusion, because there are no objects or appearances, so the self-cognizance of each individual that experiences its non-existence also does not exist, just as a barren woman has no child, so there is no knowledge to measure it. Because there is no truth in the conventional truth, nothing abides in the ultimate truth, just as when one awakens from a dream, the appearances of horses and cattle disappear, but because they did not exist from the beginning, they are not established as something that disappears in reality. As it says in the Madhyamakavatara: "In the ultimate sense, there is neither samsara nor nirvana, nor emptiness, but merely verbal embellishments." They assert this. This school is also divided into complete non-abiding in the conventional, non-abiding in the cause, non-abiding in the opposite, non-abiding in the opposite agent, and non-abiding in one.
Tibetan
དང་། དུ་མ་མི་གནས་པ་དང་། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་མི་གནས་པ་དང་། སྣང་ཙམ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དེ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་གོང་མ་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི། དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མར་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས། ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འདོད་དེ། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟག་དང་མི་རྟག་འདི་ཡང་མཐའི་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ནི་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་ཏ་ལའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པས་ན། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་པ་དང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །འགག་པ་མེད་པ་སྐྱེ་མེད་པ། །ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མིན། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞིར་བསྟན་པ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས། །དམ་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང་། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བློས་བཀོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་གང་ཡང་མེད་དེ་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འདོད་ཅིང་། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་པ་ཇི་ལྟར་འཇོག་པ་ལྟར་བརྡ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་ཀྱང་། དེ་ཡང་ཁས་ལེན་མེད་པས་ཆོས་སུ་སྣང་བ་བདེན་རྫུན་ལས་འདས་པས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་ད་ལྟའི་དུས་ནས་བྲལ་བར་འདོད་དོ། །འདི་ནི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པ་ཀླུ་ སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའང་འདི་ཡིན་ཏེ་འདིའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་: བྱའི་པའིགཞུང་ཆེན་པོ་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ། ཞིབ་མོ་རྣམ་འཐག རྩོད་པ་ཟློག་པ། ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པ་རྣམས་སོ། །གཞན་ཡང་རང་སྟོང་དང་། གཞན་སྟོང་གི་ཚུལ་འཛིན་པའི་དབུ་མ་པ་མང་དག་བྱུང་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་གཞི་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བསྣན་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡ
Chinese
并且，不住于多，不住于一与多分离，不住于仅仅显现等等，有无数种，这被称为自续中观派。中观应成派是，像这样遮止了在胜义中不成立，以及在世俗中仅仅显现如幻成立等等一切，认为远离有无之边的自性，脱离一切承诺。如《圣妙吉祥根本续》中说：常与无常此二亦是边，有与无说二者皆是边，是故舍弃二边一切后，智者于中亦不住。又如《宝积经》中说：如来常住无生法，一切诸法如来同，愚童心识执取相，世间行于无法中。又如《中论》中说：以有空性故，一切则得成，若无空性者，一切则不成。又说： 众缘所生法，我说即是空，亦为是假名，亦是中道义。又说：不生亦不灭，不常亦不断，不一亦不异，不来亦不去。能说是因缘，善灭诸戏论，我稽首礼彼，佛所说最胜。又如《回诤论》中说：若我有少宗，则我有彼过，我既无有宗，故我唯无过。等等，因为是寂灭戏论，所以没有任何由分别念安立的宗派。虽然将种种显现仅仅作为世俗谛的安立方式，作为通达名言的支分，但那也是没有承诺的，因为显现为法的，超越了真假，所以认为远离有无之边和现在的时机。这是中观的究竟见解，也是龙树论师的不共密意，需要确定此义：需要确定此义的论典是中观理聚六论，即《根本慧论》、《六十正理论》、《七十空性论》、《广破论》、《回诤论》、《证明名言论》。此外，还涌现出许多执持自空和他空的中观派，这二者的安立基础是，《宝性论》中说：于此无除遣，无丝毫增益，如实观真实，
English
Furthermore, there are countless aspects such as not abiding in multiplicity, not abiding in separation from one and many, and not abiding solely in appearance. This is known as the Autonomist Madhyamaka. The Consequentialist Madhyamaka, on the other hand, refutes everything such as not being established in ultimate truth and being established merely as illusion in conventional truth. They assert a nature that transcends the extremes of existence and non-existence, free from all assertions. As it is said in the *Samadhiraja Sutra*: 'Permanence and impermanence are both extremes; existence and non-existence are both extremes. Therefore, having completely abandoned both extremes, the wise do not even abide in the middle.' And as it is said in the *Ratnakuta Sutra*: 'The Tathagata always abides in the unborn Dharma; all Dharmas are like the Sugata. Because childish minds grasp at signs, they engage in Dharmas that do not exist in the world.' And as it is said in the *Root Wisdom*: 'Because of emptiness, everything is possible; without emptiness, nothing is possible.' It also says: 'That which arises from conditions, I say is emptiness; it is also a designation, and it is also the Middle Way.' It also says: 'Without arising, without ceasing, without permanence, without annihilation, without coming, without going, without difference, without sameness, it is the pacification of all elaborations. I prostrate to the Buddha, the best of speakers, who taught this.' And as it is said in the *Refutation of Objections*: 'If I had any thesis, then I would have that fault. Since I have no thesis, I am without fault.' And so forth, because it is the pacification of elaboration, there is no tenet established by conceptual thought. Although the manifold appearances are established as the way the world appears, as a branch of understanding conventions, even that is without assertion, because what appears as Dharma transcends truth and falsehood, so it is considered to be free from the extremes of existence and non-existence and the present time. This is the ultimate view of Madhyamaka, and it is also the uncommon intention of Nagarjuna. To ascertain this meaning, the great treatises for ascertaining this meaning are the six collections of reasoning of Madhyamaka, namely, the *Root Wisdom*, the *Sixty Stanzas on Reasoning*, the *Seventy Stanzas on Emptiness*, the *Detailed Analysis*, the *Refutation of Objections*, and the *Establishment of Names*. Furthermore, many Madhyamakas holding the tenets of self-emptiness and other-emptiness have arisen. The basis for establishing these two is, as it is said in the *Uttaratantra*: 'Here, there is nothing to be removed, nothing to be added, seeing reality as it is,'