Tibetan
ཟིགས་པར་འདོད་པའི་ལུགས་དང་། རྒྱུན་དང་བཅས་ཏེ་གཟིགས་པར་འདོད་པའི་ལུགས་དང་། མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དུ་གཟིགས་པར་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ལ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། བཏགས་པ་བ་གཉིས་ལས། མཚན་ཉིད་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་སྟེ། དཔེར་ན་བསྲེག་བྱ་ཟད་པའི་སྲེག་བྱེད་མེའི་རྒྱུན་མི་གནས་པ་ལྟར། སྒྲིབ་པ་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཤུལ་དུ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དབྱིངས་སུ་ཞི་སྟེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་གཟིགས་བྱ་གཟིགས་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལས་གྲོལ་བས་མི་གཟིགས་ལ། བཏགས་པ་བ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ནི་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མི་འགག་པའི་འབྲས་བུའམ་སྨོན་ལམ་གྱི་འཕེན་པ་ཙམ་གྱིས་གདུལ་བྱ་ལ་སྣང་བའོ་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རང་ལྡོག་ནས་ཆད་དམ། གཉེན་པོ་གཞན་ཞིག་གིས་ཆད། དང་པོ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་གཟིགས་པ་འཇུག་པའི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ཐལ། ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་ལུང་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ནང་གི་ནི། །ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་འཕེལ་མེད་འགྲིབ་པ་མེད། །རྒྱ་མཚོ་འདྲ་བའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ལུང་དུ་མས་གནོད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་དེས་རྒྱུན་བཅད་དམ་གཞན་ཞིག་གིས་བཅད་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་བག་ཡོད་པར་མཛོད་ཅིག གཉིས་པ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ལག་རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་དང་བཅས་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་གཟིགས་ཏེ། སྔར་རྒྱུན་ཆད་པ་བཀག་པའི་ལུང་གིས་གྲུབ་བོ་ཟེར། གཉིས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་སའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ་སྣང་ཙམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ཀྱང་ཞེན་ཡུལ་དུ་མི་འཛིན་པས་སོ་ཟེར། འོ་ན་སངས་རྒྱས་སའི་ཡེ་ཤེས་དེ་སྤངས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཐལ། ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བའི་ལོག་ཤེས་སྤངས་ཀྱང་། སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བའི་ལོག་ཤེས་མ་སྤང
Chinese
有认为观照之理，有认为具有相续而观照之理，有认为远离二边而于无处自明中观照之理。第一种，包括立宗和破斥。首先，一般而言，佛有自性身和假立身两种。自性身是法身，例如烧尽可燃物后，能烧之火的相续不再存在一样，断除所有粗细的障碍之后，断除者的对治智慧也融入法界，由于所依和能依的智慧相续断绝，因此从能观和所观的名称中解脱，所以不观照。假立身是色身二者，仅仅是往昔福德之聚不灭的果报，或者发愿力的牵引，而显现于所化众生前。第二种，如果那样，智慧本身是从自身断绝，还是被其他对治断绝？如果是前者，那么在佛地，对于利益众生而观照的如所有性和如量性的智慧就不应存在，因为智慧相续断绝。这是立宗。不能认可这种说法，因为共同的教证中也说：“如所有性和如量性，是智慧观照进入之处。”《摄类学》中也说：“没有智慧，菩提不会增长也不会减少，如同大海般的佛法也不可能存在。”等等许多教证都相违。如果是后者，金刚喻定（རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་，वज्रोपम-समाधि，vajropama-samādhi，金刚喻定）的对治断绝了相续，还是其他断绝？这太过分了，请谨慎！第二种，包括立宗和破斥。首先，在佛地，金刚喻定断除障碍之后，有具有相续的智慧，而且从那之中，世俗智观照能观和所观，这由之前破除断绝相续的教证所成立。第二种，如果那样，佛地的智慧就成了错乱识，因为以世俗为对境，如同凡夫的意识一样。有人说，仅仅是显现作为对境，但并不执著为实有。那么，佛地的智慧就成了片面的断除，虽然断除了对所执境的错乱邪见，但没有断除对所显境的错乱邪见。
English
There are systems that assert seeing, systems that assert seeing with continuity, and systems that assert seeing in the absence of a place, self-illuminating, free from the two extremes. The first includes stating the assertion and refuting it. First, in general, there are two kinds of Buddhas: those with intrinsic nature and those with imputed nature. The intrinsic nature is the Dharmakaya, like the continuity of a fire that burns what is to be burned ceasing to exist after the combustible is exhausted. In the space where all gross and subtle obscurations have been abandoned, the wisdom that is the antidote to abandonment also dissolves into the expanse. Because the continuity of the wisdom of the support and the supported is severed, one is liberated from the terms of the seen and the seer, so one does not see. The imputed nature, the two Rupakayas, are said to appear to those to be trained merely as the result of the undiminished accumulation of merit from the past or the force of aspiration. Second, if that is the case, does that wisdom itself cease from itself, or is it ceased by another antidote? If it is the former, then in the state of Buddhahood, the wisdom of knowing the suchness and the extent of seeing for the benefit of sentient beings should not exist, because the continuity of wisdom is severed. This is the thesis. It is not possible to accept this, because even in the common scriptures it says, "Within suchness and extent, wisdom enters into seeing." And in the Compendium it says, "Without wisdom, there is no increase or decrease of Bodhi, and the Buddhadharma, like the ocean, would not exist." And so on, many scriptures contradict it. If it is the latter, did the antidote of Vajra-like Samadhi sever the continuity, or did something else sever it? This is too extreme, please be careful! The second includes stating the assertion and refuting it. First, in the state of Buddhahood, after the Vajra-like Samadhi has abandoned the obscurations, there is wisdom with continuity as a result. Moreover, from that, the conventional wisdom sees the object and the subject. This is established by the scriptures that previously refuted the severance of continuity. Second, if that is the case, then the wisdom of the state of Buddhahood becomes a mistaken consciousness, because it takes the conventional as its object, like the consciousness of an ordinary being. Someone might say that it only takes appearance as its object, but does not grasp it as truly existent. Then, the wisdom of the state of Buddhahood becomes a one-sided abandonment, although it has abandoned the wrong view that is mistaken about the object of attachment, it has not abandoned the wrong view that is mistaken about the object of appearance.
Tibetan
ས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མདོ་ལས། ཡེ་ཤེས་དམ་པ་བདག་མེད་ལས། །སྣང་བ་མེད་པས་མ་གཟིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་ཅེས་བསྐུར་པ་མི་འདེབས། མ་ཆད་ཅེས་སྒྲོ་མི་འདོགས། དེ་གཉིས་ཆར་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོག་མེད་རང་གསལ་དུ་གཟིགས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། སྟོང་ཉིད་བདག་མེད་ཡེ་མཁྱེན་རང་རིག་ཐུགས། །དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་མེད་པར་དྲན་དབང་བསྒྱུར། །ཞེས་དང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་ལ་ཆོས་མེད་དེ། །གང་ཕྱིར་དེ་མེད་ནམ་ཡང་མེད་མི་འགྱུར། །རྟོག་ཅན་དག་ནི་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཡོད་མེད་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བརྟག་པ་གསུམ་ལས། ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་གཟིགས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་ཅན་དུ་གྱུར་ཏེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱུད་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུང་འཛིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པར་གཟིགས་ན། མིག་གིས་ཀྱང་སྒྲ་ཐོས་པར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གསལ་ལོ། །གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཉིད་འཁྲུལ་བར་ཐལ། མེད་པ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། མིག་སེར་ཅན་གྱི་དུང་གི་ཁ་དོག་བཞིན་ནོ། །དབྱེར་མེད་དུ་གཟིགས་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། གཟིགས་བྱ་གཟིགས་བྱེད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར། མིག་གིས་མིག་བཞིན་ནོ་ ཟེར། ལན་དུ། རྗེ་སྒྲོ་ཕུག་པའི་ཞལ་ནས། སྐད་དོག་པར་ཁྱེར་ན། ཡུལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒྲོ་སྐུར་སྤངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རྟོག་མེད་རང་གསལ་དུ་གཟིགས་ཏེ། རྒྱས་པ་ལས། རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་ཅིར་ཡང་ས་ལེ་མཁྱེན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཡངས་པར་ཁྱེར་ན། ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་གཟིགས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་ར་བཞག་པ་བཞིན་དུ་གསལ་མཁྱེན་མ་འགགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཡང་ཡུལ་མེད་དུའང་གཟིགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་བདེན་པའི་ངོ་བོས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར། དབྱེར་མེད་དུ་གཟིགས་ཏེ། ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་དང་། སྐྱེ་མཁན་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སངས་རྒྱས་གཉིས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཐུགས་རྗེ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས། འོ་ན་ཐུགས་རྗེས་གང་ལ་གང་
Chinese
因为地的缘故。如果这样认为，经中说：“从无我的殊胜智慧中，因为没有显现所以没有看见。”这样说是相违背的。第三，破除真实和争论。第一，不诽谤智慧断绝，也不妄加说没有断绝。以远离这两种边，以自性的方式，无分别自明地照见。因此，从这本身来说：“空性无我，一切智自性之意，没有所缘和能缘，转变忆念的力量。”以及《三摩地王经》中说：“涅槃之法没有法，因为那不存在，所以永远不会不存在。有分别的人说有和没有，这样观察痛苦不会平息。”第二，从有境无境无分别的三种观察来说，如果作为所境来照见，那么佛的智慧就变成了具有能取所取，因为能境和所境产生。如果这样认为，那么就成了不清净的相续，因为有能取所取，就像有情一样。又，如果不作为所境来照见，那么眼睛也应该听到声音。因此，如果这样认为，那就很明显了。此外，佛本身也应该错乱，因为看见了不存在的东西，就像患有黄疸病的人看见海螺的颜色一样。说成无分别地照见也是不合理的，因为照见的对象和照见的主体是相违背的，就像眼睛看见眼睛一样。 回答：杰·卓普巴说：“如果从狭义上理解，那么舍弃有境无境的诽谤，像镜子里的影像一样，无分别自明地照见一切法。如《广大经》中说：‘没有分别念，对一切都清清楚楚地了知。’因此，如果从广义上理解，那么也作为所境来照见，因为三时所摄的一切法和心所生起的一切，都像放在手掌中的余甘子一样，清晰明了，没有阻碍地显现。又，也作为无境来照见，因为无论如何显现，都空性于真实的自性。无分别地照见，是因为对于所知的自性，生起大悲的对境有情，和生起者一切智的佛陀，二者都没有执著。那么，那大悲会变成什么呢？那就是无缘的大悲，为了从一切痛苦中救护而说。那么，大悲对谁
English
Because of the ground. If you think so, the sutra says, "From the supreme wisdom of selflessness, because there is no appearance, it is not seen." This is contradictory. Third, refuting reality and arguments. First, do not slander that wisdom is cut off, nor falsely say that it is not cut off. Separated from these two extremes, in the manner of self-nature, see without conceptualization and self-illumination. Therefore, from this very thing: "Emptiness, selflessness, all-knowing, self-awareness mind, without object and subject, transforms the power of memory." And in the Samadhiraja Sutra it says: "The Dharma of Nirvana has no Dharma, because it does not exist, so it will never not exist. Those with conceptualization say existence and non-existence, observing in this way will not pacify suffering." Second, from the three observations of object, non-object, and non-duality, if you see it as an object, then the Buddha's wisdom becomes one with grasping and holding, because the object and the subject arise. If you think so, then it becomes an impure continuum, because there is grasping and holding, just like sentient beings. Also, if you do not see it as an object, then the eyes should also hear sounds. Therefore, if you think so, it is obvious. Furthermore, the Buddha himself should be confused, because he sees something that does not exist, just like someone with jaundice sees the color of a conch shell. It is also unreasonable to say that it is seen without distinction, because the object of seeing and the subject of seeing are contradictory, just like the eye sees the eye. Answer: Je Drophukpa said, "If you understand it in a narrow sense, then abandoning the slander of object and non-object, like the image in a mirror, see all dharmas without conceptualization and self-illumination. As it says in the Extensive Sutra: 'Without conceptual thought, he clearly knows everything.' Therefore, if you understand it in a broad sense, then also see it as an object, because all dharmas and mental events included in the three times are clear and unobstructed, like an amalaka fruit placed in the palm of the hand. Also, see it as non-object, because no matter how it appears, it is empty of true self-nature. See it without distinction, because for the nature of knowable objects, the sentient beings who are the object of compassion, and the Buddha who is the all-knowing one who arises, neither of them are clung to. So, what will that compassion become? That is unconditioned compassion, which is spoken of in order to protect from all suffering. So, compassion for whom