Tibetan
།ཞེས་སོ། །ལྡན་པ་ནི། བྷ་ག་བཱན་གྱི་སྒྲ་ལས་བྷ་ག་ནི་བཅོམ་པ་ལ་འཇུག་པར་མ་ཟད། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་སྐལ་བའམ་ལེགས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་ལ་འཇུག་པར་ཡང་རྒྱུད་གཞན་ལས་བཤད་པ་ལ། འདིར་ནི་ཆོས་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་གཟུགས་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པས་སྐུ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྡན་པའོ། །འདས་པ་ཡང་། བཀས་བཅད་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་བྷ་ག་བཱན་ལས་ཁྱད་པར་འདས་ཞེས་བླ་ཐབས་སུ་བསྣན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བྷ་གའི་སྒྲ་སྲིད་པ་དང་འཇིགས་པར་འགྲོ་བ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལས་འདས་པས་ན་བྷ་ག་བཱན་ནོ། །འདིར་ནི་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཡོད་པའི་མཐའ་དང་། གཟུགས་སྐུ་འགག་པ་མེད་པས་མེད་པའི་མཐའ་སྟེ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཀུན་ལས་འདས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་རབ་འདས་པའི། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མཁའ་རབ་ཞི། །ཞེས་སོ། །དཔལ་ནི། གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་དེ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཔལ་དང་། དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ཆོས་སྐུ་རྟོགས་པ་བདག་གི་དཔལ་དང་། གཟུགས་སྐུ་ཐུགས་རྗེ་གཞན་གྱི་དཔལ་གཉིས་སོ། །དེའང་རྡོ་རྗེ་ལས་རིམ་ལས། རང་བཞིན་མངོན་བྱས་མ་ལུས་རེ་བ་སྐོང་། །ཞེས་སོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཆིང་གྲོལ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་རྟོགས་པས་སྤྱོད་ཡུལ་དག་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཆོས་སོ་ཅོག །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྤྱིར་གནས་ལུགས་ཡེ་སངས་རྒྱས་པ་ནི་རང་བཞིན་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ། དེ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་སྣང་བ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའོ། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་འགྲོ་བ་ལ་ཕྱོགས་དུས་ཀུན་ཏུ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་བདེ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་པོ་སྟེ། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། ཕྱོགས་ བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། །མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་རབ་བསྟན་པ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཡུལ་དེ་ལ་སྡུད་པ་པོ་གསང་བདག་གིས་རང་དང་སྟོན་པའི་ཐུགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱགས་བཙལ་བ་སྟེ། འགྲེལ་པ་མངོན་རྟོགས་ལས། དེ་ཡང་ཐུན་མོང་པ་དག་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་སོ་སོར་བལྟས་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་ཏེ། ཚི་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཐེག་པ་འདིར་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་རིག་པ་གཉིས་
Chinese
如是。具足者：从薄伽梵（藏文：བྷ་ག་བཱན་）之语，薄伽（藏文：བྷ་ག་）不仅指摧破，而且在另一种意义上，也指六种福分或善好，其他续部中也有阐述。此处指法身的印——智慧之聚，以及色身的印——福德之聚圆满，因此五身等功德自然具足于自明之智慧。超越者：如《律定》中所说：“超越世间的薄伽梵，这是至上的方便。”又说，薄伽（藏文：བྷ་ག་）之语指存在和趋向毁灭，从中超越故为薄伽梵。此处指法身无生故超越有之边，色身无灭故超越无之边，即超越一切戏论之相。如是《华严经》中也说：“超越一切戏论者，薄伽梵是寂静虚空。”吉祥者：基为法界，极其无垢，是自性任运成就之吉祥；其显现之果，即法身证悟是自之吉祥，色身大悲是他之吉祥二者。如《金刚次第》中所说：“自性显现，圆满一切期望。”普贤者：通达轮涅一切法无有系缚解脱之自性，故行境清净。此经中说：“一切无余诸法，非佛之外。”一般而言，安住之法性本自成佛是自性普贤，证悟彼之功德显现是证悟普贤，从中色身显现是大悲普贤。彼等一切皆为利益有情，于一切方时赐予暂时和究竟之安乐者。如《后续》中所说：“于十方一切世间，示现增上决定胜，是名为普贤。”对于彼境，摄持者秘密主以证悟自与导师之意无二的方式顶礼。如《释·现观》中所说：“彼等共同者以身语意三者各自观察而顶礼，是极相违背的，将成词句断绝。于此稀有之乘中，普贤与明智二者
English
Thus it is. The one who possesses: From the word Bhagavan (Tibetan: བྷ་ག་བཱན་), Bhaga (Tibetan: བྷ་ག་) not only refers to destruction, but also, in another sense, refers to six kinds of fortune or goodness, as explained in other tantras. Here, it refers to the completion of the seal of the Dharmakaya—the collection of wisdom, and the seal of the Rupakaya—the collection of merit, thus the qualities such as the five bodies are naturally possessed by the self-aware wisdom. The one who has transcended: As stated in the 'Decree': "Transcending the worldly Bhagavan, this is the supreme means." It is also said that the word Bhaga (Tibetan: བྷ་ག་) refers to existence and the tendency to destruction, and because it transcends that, it is Bhagavan. Here, it refers to the Dharmakaya being unborn, thus transcending the extreme of existence, and the Rupakaya being without cessation, thus transcending the extreme of non-existence, that is, transcending all the characteristics of elaboration. As it is also said in the Avatamsaka Sutra: "The Bhagavan who has completely transcended all elaboration is the peaceful sky." The glorious one: The basis is the Dharmadhatu, which is extremely stainless, and is the glory of spontaneous accomplishment; the result of its manifestation is that the realization of the Dharmakaya is the glory of oneself, and the great compassion of the Rupakaya is the glory of others. As it is said in the 'Vajra Sequence': "Manifesting the nature, fulfilling all hopes without exception." Samantabhadra: Understanding that all phenomena of samsara and nirvana are without the nature of bondage and liberation, therefore the realm of activity is pure. As it is said in this sutra: "All phenomena without exception are not other than the Buddha." In general, the Dharma nature that is primordially enlightened is the Samantabhadra of nature, the manifestation of the qualities of realizing that is the Samantabhadra of realization, and the manifestation of the Rupakaya from that is the Samantabhadra of great compassion. All of these are for the benefit of sentient beings, giving temporary and ultimate happiness in all directions and times. As it is said in the 'Later Tantra': "In all the worlds of the ten directions, showing the excellent definite goodness, is called Samantabhadra." Towards that realm, the holder, the secret lord, prostrates by realizing that his own mind and the teacher's mind are non-dual. As it is said in the 'Commentary on Manifest Realization': "Those common ones prostrate by observing the three doors of body, speech, and mind separately, which is extremely contradictory, and will lead to the cutting off of words. In this rare vehicle, Samantabhadra and awareness both
Tibetan
མེད་དུ་མཇལ་བ་ཕྱག་ཏུ་གསུངས་ཏེ། དཔེ་མར་གྱི་ནང་དུ་མར་བླུགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། འདི་ལོ་ཙཱ་བའི་འགྱུར་ཕྱག་ཡིན་གྱི་སྡུད་པ་པོའི་ཕྱག་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་ནི་འདི་སྐད་བཤད་པའི་དུས་ན། ཞེས་པ་མན་ཆད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར། དེ་ལྟར་ན་སྡུད་པ་པོས་བཀའ་བསྡུ་བྱེད་པའི་ཐོག་མར་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་བསྟོད་ཕྱག་བྱས་པ་མེད་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཡོད་པར་ཐལ། སོ་ཐར་གྱི་མདོའི་བཀའ་བསྡུ་བའི་ཚེ་སྟོན་པ་ལ་བསྟོད་ཕྱག་བྱས་ནས་བཀའ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས། འགྲོ་བའི་གཙོ་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བཙལ་ནས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བསླབ་གཞི་དཀོན་མཆོག་སྣོད། །འཕགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དབུས་སུ་དབྱེ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ། འོ་ན་རྒྱུད་འདིའི་ཀླད་དུ་སྨོས་པའི་ཕྱག་འདི་སྡུད་པ་པོའི་ཕྱག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལོ་ཙཱ་བའི་འགྱུར་ཕྱག་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ལོ་ཙཱ་བས་རྒྱལ་པོའི་བཀས་བཅད་དང་བསྟུན་པའམ་རང་གི་འདོད་ལྷ་ལ་ཕྱག་བྱེད་པ་གང་ལྟར་ནའང་། སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་རིགས་པར་མཐོང་ནས་འགྱུར་ཕྱག་ཟུར་དུ་མ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་འཁོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཀླད་དུའང་ཡི་གེ་པའི་ཕྱག་གིས་གོ་བཅད་དེ་འགྱུར་ཕྱག་མ་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་གཡུང་ཊཱིཀ་ཏུ། རྒྱུད་གཞུང་སྤྱིའི་ལུགས་ཀྱི་ཀླད་ཀྱི་བསྟོད་ཕྱག་ཡི་གེ་པའི་ཕྱག་ཏུ་བཞེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕལ་ཆེ་བར་འགྱུར་ཕྱག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་ནི། སྤར་ཁབ་ལས། སྡུད་པ་པོས་ཚིག་གཉེར་བ་དེའི་ཚེ་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་མཆོད་པར་བརྗོད་པའོ། །ཞེས་སྡུད་པ་པོའི་ཕྱག་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །གཉིས་པ་གཞུང་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། འདི་ཉིད་ལས། རབ་འབྲིང་ཐ་མའི་བློ་ཅན་ལ། །མཐུན་པར་གསང་བསྒྲག་གཞན་དུ་མིན། །ཞེས་པས་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་ལ་ལྟོས་ནས་འཆད་ཚུལ་གསུམ་དུ་གསུངས་ཏེ། ཁོག་གཞུང་ལས། རབ་ལ་མཚན་བསྟན་འབྲིང་ལ་དབྱེ། །ཐ་མར་འབྲུ་གཉེར་དགྲོལ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་གྲུབ་ལ། གཉིས་པ་དབང་པོ་འབྲིང་ལ་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། གསུམ་པ་དབང་རྟུལ་ལ་འབྲུ་རེ་གཉེར་རེའི་སྒོ་ནས་འཆད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱི་མ་ནི། མེ་ལོང་བཅུའི་བཤད་ཐབས་དང་སྦྱར་ཏེ་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་དང་ཊཱི་ཱཀ་སོགས་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། འདིར་བར་མའི་དབང་དུ་
Chinese
就像无间相见在手中述说，如同将酥油倒入酥油中一样。如此说。第三，有些人说：这是译师的译文敬礼，不是结集者的敬礼，因为结集者的话是从“如是说之时”以下。如果是这样，那么结集者在结集之初，就没有向自己的本师作礼赞，因为这个承诺是合理的。如果承认，那么就应该有，因为在结集别解脱经时，向本师作礼赞后才结集，因为其中说：“向众生之主以头顶礼拜，遍知者的学处是珍宝之器，在圣者众中分别开示。”因为已经这样做了。有人说：那么这部续的开头所说的敬礼，因为是结集者的敬礼，所以不应有译师的译文敬礼。没有过失，因为译师无论是按照国王的命令，还是向自己的本尊作礼，都认为应该向本师普贤王如来作礼，所以没有单独写译文敬礼，就像时轮经的开头，用书写者的敬礼来代替，没有写译文敬礼一样。这里在《幼年释》中说：一般续部经典的开头的赞颂敬礼，认为是书写者的敬礼是不对的，因为大部分都显现为译文敬礼，而这里，《星算》中说：结集者在记录词句时，是对自己的本师作供养赞颂。因此说是结集者的敬礼。
English
It is said that meeting without separation is spoken in the hand, like pouring butter into butter. So it is said. Thirdly, some say: This is the translator's salutation, not the compiler's salutation, because the compiler's words are from "at the time when this was said" onwards. If that is the case, then the compiler did not make praises to his own teacher at the beginning of the compilation, because that commitment is reasonable. If you admit it, then it should be there, because when compiling the Vinaya Sutra, he made praises to the teacher and then compiled it, because it says: "Having bowed with the head to the lord of beings, the treasury of the teachings of the all-knowing one, I will explain it in the midst of the noble assembly." Because it has been done. Someone says: Well, then, the salutation mentioned at the beginning of this tantra, because it is the compiler's salutation, it should not have the translator's salutation. There is no fault, because the translator, whether in accordance with the king's decree or making salutations to his own chosen deity, thought it appropriate to make salutations to the teacher Samantabhadra, so he did not write a separate translation salutation, just as at the beginning of the Kalachakra Tantra, the scribe's salutation was used instead, and no translation salutation was written. Here, in the 'Young Commentary', it says: It is not right to consider the praise salutation at the beginning of the general tantra scriptures as the scribe's salutation, because most of them appear as translation salutations, and here, in the 'Spar Khab', it says: When the compiler recorded the words, he offered praise to his own teacher. Therefore, it is said to be the compiler's salutation.