Tibetan
་རྣལ་འབྱོར། དེ་དང་བཟོད་པའི་དེ་དོན་གཅིག །བརྟན་པ་གཉིས་ནི། རང་དོན་རྟོགས་པ་བརྟན་པ་དང་། གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་བརྟན་པ་གཉིས། བཞི་པའི་མཚན་ཉིད། སེམས་ཀུན་ཏུ་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་མཆོག་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར། དེ་དང་ཆོས་མཆོག་གི་དེ་དོན་གཅིག །སེམས་ཀུན་ཏུ་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཆོས་མཆོག་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེ་ཡང་མདོ་ལས། གྲོགས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏེ། མི་ལྡོག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡི། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་བསམ་པ་ཐག་པས་ཡི་རང་བ། །སྟོང་གསུམ་རི་རབ་སྲང་ལ་འཇལ་བས་ཚད་བཟུང་རུང་། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་དགེ་བ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མིན། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་ཏེ། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་བཤད་པ། བྲལ་འབྲས་བྱང་ཆེན་བཤད་པ། བྲལ་བྱེད་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོང་བ་ཞེས། །བྱ་བའི་ལམ་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་བཞི་ཡི། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དང་ནི། །ཞེས་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་གསུངས་པ་ལས། འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཐ་སྙད་མཛད་དེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་འདི་གཅིག་སྟེ། །ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ལ་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་དེ། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །དེ་ཡང་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་དངོས་སུ་སྤོང་ཞིང་། ས་བོན་མགོ་གནོན་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་མཐོང་ལམ་གྱི་དངོས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ། འདིར་བསྟན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་ས་བོན་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་བཞིན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བདེན་པ་མངོན་རྟོགས། འདིར་བསྟན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་འཇུག་པ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་བའི། །ཞེས་པས། དངོས་དང་། ཞར་ལ་རྣལ་འབྱོར་ས་གཞི་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་དྲི་མ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས
Chinese
瑜伽。它与忍的意义相同。稳固有两种：自利觉悟稳固和利他事业稳固。第四的特征：以心完全安住的功德和具足殊胜法所摄持的菩萨瑜伽。它与殊胜法的意义相同。心完全安住的功德是：安住于殊胜法的菩萨相续中，具有随喜和相似的心一境性安住的禅定。对此，经中说：通过随喜友伴之门来宣说，对于已进入不退转菩提心地的，以坚定意乐随喜其发心，即使以秤衡量三千大千世界的须弥山也能测出其量，但随喜的善根却并非如此。 第二，宣说见道顶加行，有三：宣说所断分别，宣说断果大菩提，宣说能断见道无间道。第一：见，名为，所作之道各自，四种分别的，对治四种和，其中宣说了四种对治，对所取分别和，实执分别的对治，作加行的名称，依赖于，所取的行相此为一，之句。遣返所取分别和，假立执分别的对治，作趣入的名称，依赖于，第二心和心所等，是趣入的对境，如是认为，之句。此外，见断分别现行直接断除，且以能压制种子的能力，以见道的真实加行近取道所摄。此处所说的见断分别的对治是加行的特征。例子：大乘加行道殊胜法最后刹那的智慧等。大乘的真实现证正在做直接断除见断分别种子的事业。此处所说的见断分别的对治是趣入无间道的特征。例子：大乘见道无间道等。第二：以，垢染尽和不生，之句。宣说了真实和，顺带宣说瑜伽士地。第一：了知菩提的自性是垢染尽和不生。
English
Yoga. It is the same as the meaning of forbearance. Steadfastness has two aspects: steadfastness in realizing self-benefit and steadfastness in altruistic activities. The characteristic of the fourth is: the bodhisattva yoga that is sustained by the virtue of the mind abiding completely and possessing the supreme Dharma. It is the same as the meaning of the supreme Dharma. The virtue of the mind abiding completely is: the samadhi of the mind abiding in one-pointedness, possessing joy and similarity in the continuum of the bodhisattva abiding in the supreme Dharma. In this regard, the sutra says: It is taught through the gate of rejoicing with companions, for those who have thoroughly entered the ground of irreversible bodhicitta, rejoicing with firm intention in their generation of bodhicitta, even if one could measure the three thousand great thousand worlds' Mount Meru with a scale, the merit of rejoicing is not like that. Second, there are three aspects to explaining the peak application of the path of seeing: explaining the conceptualizations to be abandoned, explaining the great result of abandonment, and explaining the path of seeing, the path of no interruption, which is the means of abandonment. First: Seeing, called, the path of action is separate, the four kinds of conceptualizations, the four kinds of antidotes and, among them, the term "application" is used for the antidotes to the conceptualization of grasping and the conceptualization of substance, based on the phrase, "This aspect of what is grasped is one." The term "entering" is used for the antidotes to the conceptualization of reversing grasping and the conceptualization of imputation, based on the phrase, "The second, mind and mental factors, are considered to have an object of entry." Furthermore, the conceptualizations to be abandoned on the path of seeing are directly abandoned in manifestation, and are included in the actual application of the path of seeing, the path of accumulation, through the ability to suppress the seeds. The characteristic of the application, which is the antidote to the conceptualizations to be abandoned on the path of seeing mentioned here. Example: the wisdom of the last moment of the supreme Dharma of the Mahayana path of application. The actual realization of truth in the Mahayana is doing the work of directly abandoning the seeds of the conceptualizations to be abandoned on the path of seeing. The characteristic of the entering, which is the antidote to the conceptualizations to be abandoned on the path of seeing mentioned here, is the path of no interruption. Example: the path of no interruption of the Mahayana path of seeing, etc. Second: With the phrase, "exhaustion of defilements and non-arising." It explains the reality and, incidentally, the ground of the yogi. First: Knowing that the nature of enlightenment is the exhaustion of defilements and non-arising.
Tibetan
་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤིག་ལ་འཇོག་ལ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། དྲི་མ་ཟད་སྐྱེ་བདེན་པ་བ་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ། མཚན་གཞི། སྐུ་བཞི་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་རྗེ་བཙུན་གྱིས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི། གང་ཆོས་ཡིན་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་དགོས། དབྱིངས་དེ་ཡིན་ན་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་དགོས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ལུགས་གཉིས་ལས། གཞན་ སྟོང་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་དབེན་པ་ཡིན་གྱི། དབྱིངས་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཡོད་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཡོད་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། གནས་ལུགས་དང་། དོན་དམ་པ་ཞིག་ཡོད་ལ། གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་ནོ། །རང་སྟོང་སྨྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི། གང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡིན་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་དགོས། དེ་ཡིན་ན་ལྟོས་ནས་བཞག་དགོས། དེ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་དགོས། དེ་ལྟར་ན་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་དགོས། དེ་དང་བྲལ་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་དགོས། དེ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་རུང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དགོས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་མཐར་ཐུག་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས། གཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས། འཛིན་མེད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས། སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་རྣམས་ལ་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར། ཕྱི་དོན་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར། སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེས་ན་དབུ་སེམས་གཉིས་ལ་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། དབུ་མ་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཁས་ལེན་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལྟ་བ་སྣང་བ་སེམས་ཡིན་པ་བཀག་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དུ
Chinese
被安立为一种智慧。它的定义是：究竟的无上菩提，现量证悟了无有垢染、断绝生灭的真谛。例子：如四身。对此，至尊者说：“除了法界之外，没有这样的法存在。”意思是说，凡是法，就必须是法界。如果是法界，就必须远离一切戏论的相。对于此，有两种观点： 他空宗说，是远离一切能取所取的戏论，但法界本身并非自性空，因为是胜义谛。正因为如此，凡是存在的，就必然是法界所周遍，因为存在就必须是无二的智慧。他们承认诸法的自性、实相和胜义谛存在，并且没有能取所取。 自空宗说自性本空的应成派中观师们认为，凡是所知的法，就必须是缘起。如果是缘起，就必须是观待而安立。如果是观待而安立，就必须不是自性成立。如果这样，就必须远离戏论的边。如果远离戏论的边，就必须是法界。如果是法界，就必须不成立在有等任何戏论的边上。他们认为这是究竟的宗派。第二是，证悟无我的瑜伽地、证悟无所取的瑜伽地、证悟无能取的瑜伽地、证悟离戏的瑜伽地，这些的定义依次是：证悟人无我的止观双运瑜伽，证悟所取法无我的止观双运瑜伽，证悟外境的能取识无自性的止观双运瑜伽，证悟离戏空性的止观双运瑜伽。那么，应成派中观和唯识宗的见解有什么区别呢？应成派中观如上所述，而唯识宗的见解是将世俗的显现承认为心识，并将其安立为究竟。另一种观点是，遮止显现是心识，而认为能取所取是无二的。
English
It is established as a kind of wisdom. Its definition is: the ultimate unsurpassed Bodhi, directly realizing the truth that is without defilements and cessation of arising and ceasing. Example: like the four bodies. Regarding this, the venerable one said, "Apart from the Dharmadhatu, there is no such dharma." The meaning is that whatever is dharma must be the Dharmadhatu. If it is the Dharmadhatu, it must be free from all the characteristics of elaboration. Regarding this, there are two views: Those who speak of other-emptiness say that it is devoid of all elaborations of grasping and the grasped, but the Dharmadhatu itself is not empty of its own nature, because it is the ultimate truth. Because it is like that, whatever exists is necessarily pervaded by the Dharmadhatu, because existence must be the non-dual wisdom alone. They acknowledge that the self-nature, reality, and ultimate truth of all dharmas exist, and that there is no grasping and the grasped. Those Madhyamikas who speak of self-emptiness, who assert the absence of inherent existence, believe that whatever is a knowable dharma must be interdependent arising. If it is interdependent arising, it must be established in dependence. If it is established in dependence, it must not be established by its own nature. If so, it must be free from the extremes of elaboration. If it is free from that, it must be the Dharmadhatu. If it is the Dharmadhatu, it must not be established in any extreme of elaboration such as existence. They consider this to be the ultimate tenet. The second is: the yoga ground of realizing selflessness, the yoga ground of realizing the absence of the grasped, the yoga ground of realizing the absence of the grasper, the yoga ground of realizing freedom from elaboration. The definitions of these, in order, are: the yoga of the union of calm abiding and insight that realizes the selflessness of the person, the yoga of the union of calm abiding and insight that realizes the selflessness of the grasped dharma, the yoga of the union of calm abiding and insight that realizes the absence of inherent existence in the consciousness that grasps external objects, the yoga of the union of calm abiding and insight that realizes the emptiness free from elaboration. So, what is the difference between the views of the Prasangika Madhyamaka and the Cittamatra? The Prasangika Madhyamaka is as described above, while the view of the Cittamatra is to acknowledge the appearance of conventional reality as mind and establish it as ultimate. Another view is to negate that appearance is mind, and to consider the grasper and the grasped as non-dual.