Tibetan
དབྱིག་གཉེན་གྱི་ལུགས། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཞེད་ལ། བཅུ་དྲུག་པོ་བར་མ་ཆད་པར་བཤད། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་མཐོང་ལམ་བཞིར་འདུས། དེ་རེ་རེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་བཞི་ཡོད་དེ། ཀུན་བཏུས་སུ། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་གང་ཞེ་ན། གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ནས། དེ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཟུང་བ་རྟོགས་སོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཛིན་པ་རྟོགས་སོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཀྱང་། དང་པོར་འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད། དེ་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས། ཁམས་གོང་མས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད། དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་སུ་འཇོག་སྟེ། མཛོད་ལས། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཆོས་མཆོག་ལས། །ཆོས་ཀྱི་བཟོད་པ་ཟག་པ་མེད། །འདོད་སྡུག་བསྔལ་ལ་དེ་ནས་ནི། །དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཤེས་དེ་བཞིན། །སྡུག་ བསྔལ་ལྷག་ལ་རྗེས་བཟོད་ཤེས། །བདེན་པ་གསུམ་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་མཐོང་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ལ། འབྲས་བུའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན། སོ་སོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེས་བདེན་བཞི་ལ་ལོག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཅུ་དྲུག་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ངེས་པ་བཅུ་དྲུག་འདྲེན་པའི་ནུས་པ་བཅུ་དྲུག་མཉམ་བཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པར་བསལ་བས། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཁོ་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བཅུ་དྲུག་འཇོག་ཚུལ་ཡང་ཐོགས་མེད་དང་མཐུན་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས
Chinese
世亲的宗派，论师的宗派和第三种宗派。第一种是：大乘的见道从实事角度认为是十六刹那，并且说这十六者之间没有间隔。也就是苦、集、灭、道见断的对治，归纳为四见道。每一个见道有四个刹那。在《集论》中说：什么是苦法智忍？就是以它来断除因见苦而断除的烦恼，就叫做于苦之法智忍。等等。因此，以法智忍和智，就能证悟所取。以类智忍和智，就能证悟能取。要知道所有的忍和智都是安住在无相中的瑜伽行者。如是说。第二种是：从实事角度来说，这十六者也是，首先以欲界所摄的苦见断直接断除的无间道是苦法忍。从它解脱的解脱道是法智。以更高的界所摄的苦见断直接断除的无间道是类忍。它的解脱道安立为类智。如《俱舍论》中说：从世间法之最胜，法的忍是无漏。于欲之苦，从那之后，于彼即是法智，如是四者。于余苦是类忍智，于三谛也是如此。因为这样说的缘故。第三种是：从法性见到的方式来说，是一个刹那。从果的现证来看，也是一个刹那。从各自的现证和引导决定的方式来说，是十六个刹那。因为大乘的见道，对于四谛执持颠倒方面的增益，在等持的阶段中，次第产生能引导由后得所摄的十六种决定的十六种能力，这十六种能力是断除十六种增益的。如《释论》中说：对于每一个谛，都遣除了颠倒，因此，从各自证悟的现证中，仅仅以十六刹那就能现证。如是说。十六的安立方式也认为是与无著相同。第二
English
The system of Vasubandhu, the system of the Master, and a third system. The first is: The Mahayana path of seeing is considered to be sixteen moments from the perspective of substance, and it is said that there is no interruption between these sixteen. That is, suffering, origin, cessation, and path are summarized into four paths of seeing that are antidotes to what is abandoned by seeing. Each of these has four moments. In the Compendium of Topics it says: What is the forbearance of the knowledge of the Dharma of suffering? It is that which abandons the afflictions to be abandoned by seeing suffering, and that is called the forbearance of the knowledge of the Dharma of suffering. And so on. Therefore, with the forbearance of the knowledge of the Dharma and knowledge, one realizes the apprehended. With the subsequent forbearance of knowledge and knowledge, one realizes the apprehender. It should be known that all forbearance and knowledge are yogis who abide in the absence of characteristics. So it is said. The second is: From the perspective of substance, these sixteen are also, first, the uninterrupted path that directly abandons the suffering to be abandoned by seeing, which is included in the desire realm, is the forbearance of the Dharma of suffering. The path of liberation that is liberated from it is Dharma knowledge. The uninterrupted path that directly abandons the suffering to be abandoned by seeing, which is included in the higher realms, is subsequent forbearance. Its path of liberation is established as subsequent knowledge. As it says in the Treasury: From the most excellent of worldly dharmas, the forbearance of the Dharma is without outflows. For suffering in the desire realm, from then on, for that itself is Dharma knowledge, likewise these four. For the remaining suffering is subsequent forbearance and knowledge, and likewise for the three truths. Because it is said so. The third is: From the perspective of how the nature of reality is seen, it is one moment. From the perspective of the manifestation of the result, it is also one moment. From the perspective of the way each manifests and leads to certainty, it is sixteen moments. Because the Mahayana path of seeing, for the four truths, the sixteen abilities to lead to the sixteen certainties included in the subsequent attainment that cut off the sixteen superimpositions that hold to the wrong side, arise sequentially in the state of equipoise. As it says in the Great Commentary: For each truth, the inversions are completely eliminated, therefore, from the manifestation of individual realization, it is only with sixteen moments that one becomes manifestly aware. So it is said. The way of establishing the sixteen is also considered to be the same as Asanga's. Second