Tibetan
ནི་ལུང་རིགས་རྒྱ་མཚོའི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དག་འདི་ལ་བཞེད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཞིག་སྣང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དག་ནི། སྟོང་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་ཁས་ལེན་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནི་དེའི་ངོ་བོ་མེད་དགག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁས་ལེན། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ལ། དོན་དམ་དུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་འགོད་པ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ། འདི་ལྟར་སྣང་ཙམ་དགག་མིན་ཏེ། །བདེན་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་ཆ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ཁོ་ན་འཕེན་པས་ཁས་ལེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡང་འགོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རྩོད་བཟློག་ལས། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་དག་སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་དོན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་འདིའི་ངོ་བོ་ལ་དོར་བྱའི་དྲི་མ་སྤང་རྒྱུ་དང་། སྔར་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསར་དུ་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་དེ། ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །ད་ནི་རང་གི་ཞེ་འདོད་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ན། ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་འཁོར་ལོ་བར་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། དེར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་ འབེབས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་དེ། དེ་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། རྒྱུ་ལ་དཔྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེག་མའི་གཏན་ཚིགས། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་གི་གཏན་ཚིགས། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་གི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞི་ནི་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་བའི་རིགས་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐའ་བྲལ་དབུ་མར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་གཅོད་ལུགས་ལ་རང་སྟོང་
Chinese
这是尼隆理嘉措（尼隆·仁津嘉措）的观点。其他人对此有许多不同的看法。瑜伽行中观派承认空性的自性是可以认识的。世俗名言派中观派则承认它的自性是无遮的，如同虚空。自性本无的中观派，虽然在胜义谛上没有差别，但在世俗谛上成立，如同幻象，这样安立自续的誓言，如是说： 如此显现并非遮止显现本身，而是遮止对真实的执着。如此等等。应成派则仅仅以应成来破斥，甚至否定所承认的世俗。如《辩答论》中说： 我没有宗承，所以我才是无过的。如此等等。这两者认为，一切法如何显现，这些仅仅是显现，从各自的自性上是空性的，因此认为无遮的空性是胜义谛。唯识宗的中观派认为，后法轮的密意是心的法性，胜义谛的界，此自性中没有需要抛弃的垢染需要断除，也没有先前没有的功德需要新获得，因为本来就是自性清净，功德任运成就。如其中所说： 此中无有任何需要去除的，无有丝毫需要安立的。于真实如实见，见真实而得解脱。如此认为。现在稍微说说我自己的想法，佛母的密意是无相法轮，中间法轮的密意。在那里，一切法以自空的方式如实地决定。 为了决定它，有五大正理： 观察本体的一多相离之正理，观察因的金刚屑之正理，观察果的有无生灭之正理，观察因果二者的四句生灭之正理。此四大正理是遣除有边增益的理路。由于自性不成立，因此名言中不是没有，因此断除有无二者的戏论，是缘起的理路。如此，以五大正理将一切法决定为离边的中观。而断除戏论的方式是自空。
English
This is the view of Nilung Rik Gyatso (Nilung Rinchen Gyatso). Others have many different views on this. The Yogachara Madhyamikas admit that the nature of emptiness can be known. The worldly conventional Madhyamikas admit that its nature is non-affirming negation, like space. The Madhyamikas who speak of the absence of inherent existence, although there is no difference in the ultimate truth, are established in the conventional truth, like an illusion, thus establishing their own system's pledge, as it is said: Appearing in this way is not denying the appearance itself, but negating the clinging to truth. And so on. The Prasangikas, on the other hand, refute only by Prasanga, even denying the admitted conventional truth. As it is said in the *Refutation of Arguments*: Because I have no tenet, I am faultless. And so on. These two consider that all dharmas, as they appear, are merely appearances, empty of their own nature, and therefore consider non-affirming negation emptiness as the ultimate truth. The Mind-Only Madhyamikas consider that the intention of the last turning of the wheel is the nature of mind, the realm of ultimate truth, in this nature there are no stains to be abandoned, nor are there new qualities to be acquired, because it is naturally pure and qualities are spontaneously accomplished. As it is said in this: There is nothing to be removed from this, there is nothing to be placed. Seeing reality as it is, seeing reality and being liberated. Thus they believe. Now, to say a little about my own thoughts, the intention of the Mother is the wheel of no characteristics, the intention of the middle wheel. There, all dharmas are truly determined as self-empty. In order to determine it, there are five great reasonings: the reasoning of examining the essence as being separate from one and many, the reasoning of the vajra sliver examining the cause, the reasoning of examining the result as existence and non-existence, arising and ceasing, the four great reasonings of examining the arising and ceasing of both cause and effect. These four great reasonings are the reasoning that eliminates the extreme of superimposition of existence. Since inherent existence is not established, therefore it is not non-existent in name, therefore cutting off the elaboration of both existence and non-existence is the reasoning of dependent origination. Thus, with the five great reasonings, all dharmas are determined as the Middle Way free from extremes. And the way to cut off elaboration is self-emptiness.
Tibetan
དང་གཞན་སྟོང་གཉིས་ལས། འདིར་རང་སྟོང་དུ་འདོད་དེ། དེ་གང་ཞེ་ན། བློས་བྱས་ཀྱི་འཛིན་པ་དོར་ནས་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་ལ་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་དང་། ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འདོད་དེ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་དང་། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། ལམ་ལ་བསླབ་པའི་དུས་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བལྟས་ནས་བསླབ་དགོས་ཏེ། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་པས་འཁོར་བར་སྣང་བ་འདི་ཀུན་ནི་འཁྲུལ་ཤེས་རྫུན་པ་ཡིན་ལ། འཁྲུལ་གཞི་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བསླབ་དགོས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལས་ནི་ཐ་དད་པར། །དོན་དམ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་ཇི་བཞིན་ ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་ན་རྒྱུའི་དུས་སུ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག །ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག །འབྲས་བུའི་དུས་སུ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ནི། དེ་ཡང་བདེན་པ་ནི་མི་བསླུ་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་ཉོན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་དུ་སྣང་བ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་སོ། །རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་འབད་པས་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གནས་ཐོབ་པ་ཡང་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་སྟེ་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ། །དེ་ལས་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀྱི་ནང་ཚན་གང་ཞིག །རང་རྒྱུ་ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་དང་དུག་ལྔ་ལས་འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གནས་སུ་འཁྱམས་ཏེ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་བར་
Chinese
在自空和他空二者之中，这里主张自空。那是什么呢？舍弃由分别念产生的执着，什么也不修，就修甚深空性；什么也没看见，就认为证悟了真如。如声闻持（Sgra gcan 'dzin）赞扬佛母时说：“言思表达皆寂灭，度越智慧到彼岸，不生不灭如虚空，各自证智之境界。”《八千颂》中说：“心上无心，心之自性乃光明。”像这样，虽然确定见解的方式是这样，但在修习道的时候，必须观为二谛双运而修习。如《中观二谛论》中说：“不依世俗则，不能说胜义，若不证胜义，不得涅槃果。”因此，轮回中的一切显现都是虚假的错觉，因为错觉的根源是显现，所以必须修习显现而自性不成立的如幻之法。因为不能从世俗的体性中找到不同的胜义谛。如《菩提心释》中说：“胜义非异于世俗，世俗即是空性说，空性即是世俗性，无则不生定故，如所作及无常。”像这样确定之后，如果实修其义，那么在因位时是二谛双运，在道位时是二资粮双运，在果位时是二身双运。第二，所缘境四谛：所谓谛，就是不欺骗的意思。从因（业和烦恼）的缘起产生果（三界）的显现，也是从因果不虚的力量中产生的，这是前两个谛。努力于因（菩提）之方便，获得果（解脱）之境，也是不欺骗的真谛，是圣者之谛，即后两个谛。其中，第一个苦谛的定义是：苦和集二者中的任何一个，都是从自己的因（业和烦恼）中产生的果。也就是因是集谛，从烦恼（三毒和五毒）产生果，在三界轮回中流转，遭受六道众生的业和痛苦。
English
Among the two, self-emptiness and other-emptiness, here we assert self-emptiness. What is that? It is to abandon the grasping of conceptual fabrication, not meditating on anything, and thus meditating on profound emptiness; not seeing anything, and thus considering that one has realized Suchness. As Sgra gcan 'dzin praised the Mother: "Beyond speech, thought, and expression, gone beyond wisdom, unborn, unceasing, the nature of space itself, the realm of individual self-awareness and wisdom." The Eight Thousand Stanza states: "There is no mind on the mind; the nature of the mind is luminosity." Although the way to ascertain the view is like this, when training on the path, one must train by viewing it as the union of the two truths. As the Madhyamaka Two Truths states: "Without relying on conventions, the ultimate cannot be taught; without realizing the ultimate, nirvana cannot be attained." Therefore, all appearances in samsara are false illusions, and because the basis of illusion is appearance, one must train in the manner of illusion, where appearances lack inherent existence. This is because the ultimate truth cannot be found as something different from the nature of conventional truth. As the Commentary on the Mind of Enlightenment states: "The ultimate is not aimed at as something different from the conventional; the conventional is said to be emptiness; emptiness alone is the conventional; because without it, it is certain not to arise, just like things that are made and impermanent." Having ascertained it in this way, if one puts the meaning into practice, then at the stage of the cause, it becomes the union of the two truths; at the stage of the path, it becomes the union of the two accumulations; and at the stage of the result, it becomes the union of the two kayas. Second, the four truths as the object of focus: Truth means that which is not deceptive. The appearance of the three realms arising from the interdependent origination of karma and afflictions is also produced from the power of the infallibility of cause and effect; these are the first two truths. Striving for the means of enlightenment as the cause, and attaining the state of liberation as the result, is also the truth of non-deception, which is the truth of the noble ones, the latter two truths. Among these, the definition of the first, the truth of suffering, is: whichever of the two, suffering and origin, is the result arising from its own cause, karma and afflictions. That is, the cause is the origin of suffering; from afflictions (the three poisons and the five poisons) the result arises, wandering in the state of samsara in the three realms, experiencing the karma and suffering of the six realms of beings.