Tibetan
མས་རྩེ་གཅིག་པ་དང་བཞི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དྲན་པ་ཤེས་བཞིན། བཏང་སྙོམས་གསུམ་དང་། ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སེམས་བདེ། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྔ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དྲན་པ་ཡོངས་དག་དང་། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་གཉིས། ཕན་ཡོན་གྱི་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཞི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མེད་རྣམས་ཡན་ལག་འདྲ་བས་འདའ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡན་ལག་བཏང་སྙོམས་དང་རྩེ་གཅིག་པར་མཚུངས་པས་སོ། །དེ་ཡང་དམིགས་པ་ལས། ཡང་དག་པར་འདའ་བ་མ་ཡིན་ལ། ཞི་རགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་རས་ཡུག་ཆུ་ཞེང་མཉམ་ཡང་ཕྲ་སྦོམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་དབེན་པ་དང་། དགའ་བ་སྡུད་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་སྦྱོར་བའི་མཐའ་དང་། སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེས་དམིགས་ཤས་ཆེ་ཞིང་རགས་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཆུང་ཞིིང་ཞི་བ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐོས་བསམ་གྱི་རིམ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ནས་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པའི་རྣམ་པས་ཞི་རགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་ཞིང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ཞི་རགས་སུ་མོས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་གོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤོང་བའི་ལམ་མོ། །བཞི་པ་ནི། སྤོང་བ་ལ་དགའ་བས་ཉོན་མོངས་པ་འབྲིང་སྤངས་ཏེ་དབེན་པའི་དགའ་བདེ་ཆུང་ངུས་རེག་ལ། དུས་དུས་སུ་དད་པས་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང་འགྱོད་དང་རྒོད་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་སྤངས་སམ་མ་སྤངས་ཤེས་པའི་དོན་དུ་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོགས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་རྟོག་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། དེ་ནས་ ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་གསུམ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་གཉེན་པོ་སྒོམ་པ་སྟེ་དྲུག་པོ་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་མི་ནུས་པ་མེད་པས་ན་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའོ། །བདུན་པ་ནི། དང་པོའི་དངོས་གཞིའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་རྣམས་སུ་དུཿཁ་ཆེ་ཞིང་ཚེ་ཐུང་། གོང་མ་རྣམས་དེ་ལས་ལྡོག་པས་རགས་པ
Chinese
由于（与舍）一心和具备四支，在第三禅中，对治的支分是正念和正知，以及三种舍，利益的支分是心乐，所依的支分是等持，因此具备五支。在第四禅中，对治的支分是清净的正念和清净的舍两种，利益的乐受既非乐也非苦的感受是舍，所依的支分是等持，因此具备四支。无色（定）的各支相似，因此并非超越，因为所有（定）的支分在舍和一心上相同。而且从所缘上来说，并非真正超越，有寂静和粗大的差别，如同布匹的宽度相同，但有粗细的差别一样。第三（部分）是，以七种作意入于初禅，即特征完全明了由信欲生起，以及完全寂静，以及摄集喜，以及寻思和结合的边际，以及结合的边际的果作意。第一是，安住于地界的作意，因为希求烦恼和痛苦的过患较大且粗大，以及彼等微小且寂静，是初禅的特征，是听闻和思惟的次第。第二是，之后以唯一修习的方式，以寂静和粗大的相为所缘，修习止观，并且以寻思和伺察信欲寂静和粗大。第三是，由于串习彼等，是舍弃三种大烦恼的道。第四是，由于欢喜舍弃，舍弃了中等烦恼，以寂静的微小欢喜快乐触及，时时以信心使远离掉举和睡眠以及后悔和昏沉，因此完全欢喜。第五是，为了知晓是否舍弃了欲的烦恼，作意可憎之相等，寻思是否生起等。第六是，之后，为了舍弃三种微小烦恼，修习直到触及第一禅的实有，是六种近分，依靠彼等，没有不能舍弃烦恼的，因此是无能胜。第七是，第一禅的实有。同样，在下者中痛苦大且寿命短，上者与彼等相反，是粗大。
English
Because of being one-pointed (with equanimity) and possessing four limbs, in the third dhyana, the limbs of antidote are mindfulness and clear knowing, and three kinds of equanimity, the limb of benefit is mental happiness, and the limb of basis is samadhi, thus possessing five limbs. In the fourth dhyana, the limbs of antidote are pure mindfulness and pure equanimity, the benefit of feeling that is neither pleasure nor pain is equanimity, and the limb of basis is samadhi, thus possessing four limbs. The formless (absorptions) are not transcendence because the limbs are similar, because the limbs of all (absorptions) are the same in equanimity and one-pointedness. Moreover, from the object of focus, it is not truly transcendence, there is a difference of peace and coarseness, just as the width of a cloth is the same, but there is a difference of fineness and thickness. The third (part) is, entering the first dhyana with seven kinds of attention, namely, the characteristic of complete understanding arising from aspiration, and complete solitude, and gathering joy, and the edge of investigation and combination, and the attention to the result of the edge of combination. The first is, the attention to the earth of abiding, because the faults of afflictions and suffering are desired to be greater and coarser, and those are smaller and more peaceful, it is the characteristic of the first dhyana, it is the order of hearing and thinking. The second is, then, in the manner of single-pointed meditation, focusing on the characteristics of peace and coarseness, meditating on shamatha and vipassana, and aspiring to peace and coarseness with investigation and analysis. The third is, because of familiarizing with those, it is the path of abandoning the three great afflictions. The fourth is, because of rejoicing in abandoning, abandoning the medium afflictions, touching with the small joy and happiness of solitude, constantly with faith making oneself free from dullness and sleep and regret and excitement and distraction, therefore completely rejoicing. The fifth is, in order to know whether the afflictions of desire have been abandoned or not, attending to the sign of repulsiveness, etc., contemplating whether they arise or not. The sixth is, then, In order to abandon the three small afflictions, practicing the antidote until reaching the actual basis of the first (dhyana), these six are the preparations, and relying on them, there is nothing that cannot abandon afflictions, therefore it is invincible. The seventh is, the actual basis of the first (dhyana). Similarly, in the lower ones, suffering is great and life is short, the higher ones are the opposite of those, they are coarse.
Tibetan
་དང་ཞི་བས་སྤང་བྱ་དང་བླང་བྱར་ཤེས་ནས་དེའི་སེམས་འཇོག་པ་དང་པོའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པ་གཉིས་པའོ། །འོག་མའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བ་གསུམ་པ། འབྲིང་སྤོང་བ་བཞི་པ། ཐོབ་པ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་སྤོང་བ་ལྔ་པ། ཆུང་ངུ་སྤོང་བ་དྲུག་པ། དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་འབྲས་བུས་དངོས་གཞི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བདུན་པ་སྟེ་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །བཞི་པ་ནི། སྲེད་པ་ལྟ་བ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་གྱུར་པས་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། དག་སའི་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ནི་དགེ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་བྱང་ཞེས་བྱ་ལ། རབ་ཀྱི་མཐའི་ཆ་ལས་བྱུང་བའི་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ནི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ལས་སུ་རུང་བས་མཆོག་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དྲུག་པ་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དག་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོར་བསྒོམས་པས་བསམ་གཏན་བཞིའི་སྐྱེ་བ་གསུམ་གསུམ་འགྲུབ་བོ། །གཟུགས་མེད་༼ན་༽གཞལ་མེད་ཁང་གི་གནས་གཞན་མེད་པས་སྐྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམས་པས་ཚེ་རིང་ཐུང་གིས་མཐོ་དམའ་དང་ཉོན་མོངས་མང་ཉུང་གིས་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། དེ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གསུངས་པ་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་བ། གཉིས་པ་ནི་དེའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན། གསུམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དངོས་གཞི་ལ་བཤད་དོ། །ཞེས་སོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་ གཞི་ལ་ཙམ་ཁྱད་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ལ་བྱེད་ཅིང་། ཁྱད་པར་བ་ནི་རྟོག་པ་སྤངས་པའི་ཆ་ལས་སོ། །དག་པ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་རྩའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྙོམས་འཇུག་གོ །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་མི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། སྐྱོན་བརྒྱད་ནི། རྟོག་པ། དཔྱོད་པ། དབུགས་འབྱུང་བ་དང་། རྔུབ་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་བདེ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་རྣམས་སོ། །དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་གི་རྫས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། གཟུགས
Chinese
首先，通过寂止，认识到应断除的和应接受的，从而安住其心，这是第一。之后，发起正确的修行，这是第二。断除下部的粗大烦恼，这是第三。断除中等的烦恼，这是第四。断除证得的现观之慢，这是第五。断除微小的烦恼，这是第六。像这样，通过修习的果实，体验根本，这是第七，即入定直至有顶。第四，贪欲、邪见、我慢、无明转为烦恼，被遮蔽而变得不被记别。第五，清净处的禅定，无色定，为了善，从各方面远离缠缚的垢染，所以叫做“极净”。从最高的边际分所生的禅定，无色定，为了现前成就殊胜的功德，随欲而能运用，所以能达到最胜，叫做“清净”。第六，对这些作意修习小、中、大，就能成就四禅的三种生处。无色（界）没有其他像无量宫殿一样的处所，所以没有生的差别，但修习小等，寿命长短有高低，烦恼多少有好坏的差别。此外，经中说：有寻有伺的等持，无寻有伺的等持，以及无寻无伺的等持这三种，是对什么而言的呢？第一种是初禅的根本位，第二种是该根本位的殊胜位，第三种是二禅及以上的根本位。如此。初禅的根本位有粗和细两种，第一种是具有寻伺等一切过失的，殊胜位是舍弃寻的方面。清净位有两种：成为世间善根自性的等持，以及成为出世间自性的等持。第四禅叫做不动，因为从禅定的八种过失中解脱。八种过失是：寻、伺、出息、入息、乐、苦、喜、忧。根本位的等持的八种自性是：四禅和色
English
First, through tranquility, recognizing what should be abandoned and what should be accepted, thereby settling the mind, this is the first. After that, initiating the correct practice, this is the second. Abandoning the gross afflictions of the lower realms, this is the third. Abandoning the intermediate afflictions, this is the fourth. Abandoning the pride of manifest attainment, this is the fifth. Abandoning the subtle afflictions, this is the sixth. In this way, through the fruit of meditation, experiencing the fundamental state, this is the seventh, which is entering into samadhi up to the peak of existence. Fourth, craving, views, pride, and ignorance, having become afflictions, are obscured and become unpredicated. Fifth, the samadhi of the pure realms, the formless realms, for the sake of virtue, are free from the defilements that bind from all sides, therefore it is called "completely pure." The formless samadhi arising from the highest limit part, in order to manifestly accomplish special qualities, is workable as desired, therefore it can reach the supreme, and is called "pure." Sixth, by meditating on these mental activities as small, medium, and large, the three births of the four dhyanas are accomplished. The formless (realm) does not have other places like the immeasurable palace, so there is no difference in birth, but by meditating on smallness and so on, the length of life has differences of high and low, and the amount of afflictions has differences of good and bad. Moreover, the sutra says: the samadhi with both investigation and analysis, the samadhi without investigation but with analysis, and the samadhi without both investigation and analysis, these three, what are they referring to? The first is the mere fundamental state of the first dhyana, the second is the special fundamental state of that, and the third is explained as the fundamental state of the second dhyana and above. Thus. The fundamental state of the first dhyana has two aspects, coarse and fine, the first is that which possesses all faults such as investigation and analysis, and the special aspect is from the aspect of abandoning investigation. The pure aspect has two types: the samadhi that has become the nature of worldly virtue, and the samadhi that has become the nature of transcendental virtue. The fourth dhyana is called immovable, because it is liberated from the eight faults of dhyana. The eight faults are: investigation, analysis, exhalation, inhalation, pleasure, pain, joy, and sorrow. The eight natures of the fundamental samadhi are: the four dhyanas and form