Tibetan
ཅས་པ། དེ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། ཆགས་སྡང་ཉེ་རིང་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་སྟེ། རྒྱན་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་ཅན། །ཕྲད་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། །མི་འབྲལ་བདེ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། །ཕན་དགོངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་རེ་རེ་ལའང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ཚད་མེད། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ཚད་མེད། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ཚད་མེད་སོགས་གསུམ་གསུམ་ཡོད། འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད། བྱམས་པ་ཚད་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཞིག །བདེ་བ་དོན་གཉེར་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ ནས་བདེ་བ་དང་འཕྲད་པར་འདོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། དེ་གང་ཞིག །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི། དེ་གང་ཞིག །བདེན་མེད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི། དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མེད་གཞན་གསུམ་ལའང་། དབྱེ་གཞི་གང་ཞིག །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི། བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དང་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པའི་ཆགས་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི། དེས་རིགས་འགྲེའོ། །བཞི་པ་ནི། ཚད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་སེམས། རྣམ་འཚེ། ཡིད་མི་བདེ། ཆགས་སྡང་མངོན་འགྱུར་བ་དང་བཞི་ཡོད་ལ། དེ་དག་གི་གཉེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚད་མེད་པ་བཞི་རིམ་གྱིས་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། ཚད་མེད་པ་ནི་བཞི་ཡིན་ཏེ། །གནོད་སེམས་ལ་སོགས་གཉེན་པོའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་ཚད་མེད་བཞི་ལམ་མ་ཞུགས་ནས་ཡོད། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ལམ་མ་ཞུགས་ནས་ཡོད། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ནི། མ་དྲོས་པས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་མཉམ་པ། །རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་འཛིན་ཅིང་། །སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་མི་གཏོང་དང་། །དགའ་བས་འཁོར་བ་ན་ནི་སྐྱོ་བ་མེད། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོས་སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་པ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞར་བྱུང་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བཤད་པ་ནི། དེ་ལ་བསམ་གཏན་
Chinese
章节。同样，希望脱离痛苦的等起定，希望不离安乐的等起定，希望脱离贪嗔亲疏的等起定。如《庄严经论》云： “慈爱众生者，离合之意者，不离安乐意，利生意汝礼。”如是。从种类方面来说，每一个都有缘众生的慈无量，缘法的慈无量，缘无所缘的慈无量等三种。这些的定义：何为慈无量之定？缘求安乐之有情，而希望与之相合的等起定。那是什么？从证悟人无我的角度缘有情的。那是什么？从证悟无实有的角度缘有情的。同样，其他的三个无量也是如此。差别之基础是什么？缘为痛苦所折磨的有情，而希望与之分离的。缘具有安乐的有情，而希望与之不分离的。缘具有贪嗔的有情，而希望与之分离的。这样来类推。第四，安立四无量定的理由是，因为它的相违品有恼害心、损害、不悦意、贪嗔现行四种，为了对治这些，所以次第安立四无量，如《俱舍论》云：“无量即为四，为对治恼害等。”如是。第五，缘有情的四无量，在未入道时就有。缘法的，在未入道时就有。缘无所缘的，在大乘的资粮道时就有。第四，在《未生怨经》中说：“于诸有情具平等慈心，恒常执持一切智心，以悲不舍弃诸有情，以喜于轮回中无厌倦，以大平等舍弃诸过失。”因此这样说。顺便说一下禅定和无色定的入定。其中，禅定
English
Chapter. Similarly, the samadhi of equal origin that wishes to be free from suffering, the samadhi of equal origin that wishes not to be separated from happiness, and the samadhi of equal origin that wishes to be free from attachment, aversion, closeness, and distance. As the Ornament Sutra says: "Loving beings, intending separation, intending inseparable happiness, I prostrate to you who intend benefit." Thus it is. From the perspective of types, each of these has three: limitless love focused on sentient beings, limitless love focused on Dharma, and limitless love focused on the absence of focus. The definitions of these: What is the samadhi of limitless love? It is the samadhi of equal origin that focuses on sentient beings seeking happiness and wishes to be united with happiness. What is that? It is that which focuses on sentient beings from the perspective of realizing the selflessness of the person. What is that? It is that which focuses on sentient beings from the perspective of realizing the absence of reality. Similarly, the other three limitlessnesses are also like this. What is the basis of differentiation? It is that which focuses on sentient beings tormented by suffering and wishes to be separated from it. It is that which focuses on sentient beings possessing happiness and wishes not to be separated from it. It is that which focuses on sentient beings possessing attachment and aversion and wishes to be separated from it. This is how to infer. Fourth, the reason for establishing the four limitless samadhis is that their opposing factors are four: harmful intent, harm, displeasure, and the manifestation of attachment and aversion. To counteract these, the four limitlessnesses are established in sequence. As the Treasury of Knowledge says: "Limitlessness is four, for the sake of counteracting harm and so on." Thus it is. Fifth, the four limitlessnesses focused on sentient beings exist from the stage of not entering the path. That which is focused on Dharma exists from the stage of not entering the path. That which is focused on the absence of focus exists from the Mahayana path of accumulation. Fourth, in the Sutra Requested by Ajatashatru, it says: "Having equal loving-kindness towards all sentient beings, constantly holding the mind of all-knowing, not abandoning sentient beings with compassion, having no weariness in samsara with joy, abandoning all faults with great equanimity." Therefore, it is said like this. Incidentally, explaining the absorption of dhyana and formless absorption. Among them, dhyana
Tibetan
བཞིའི་ངོ་བོ་བཤད་པ། གཟུགས་མེད་བཞིའི་ངོ་བོ་བཤད་པ། དེ་ལས་འཕྲོས་པ་ཡན་ལག་དང་། སྙོམས་འཇུག་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་། ཚད་བཤད་པ་དང་དྲུག་གོ །དང་པོ་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ལྡན་ཞིང་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་དམིགས་པས་འདོད་པས་དབེན་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ མཐའ་དག་གིས་དབེན་པ། འདོད་པའི་གཉེན་པོ་རྟོག་དཔྱོད་ལས་སྐྱེས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་དགའ་བདེ་དང་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི། རྟོག་དཔྱོད་སེམས་འཁྲུགས་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། གཡེང་བའི་དམིགས་པ་དང་བྲལ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཞི་བ། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་ཞིང་དེས་གླགས་མི་རྙེད་པས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི། དགའ་བ་ཡང་རགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི། བདེ་སྡུག་ཡིད་མི་བདེ་དང་བྲལ་བ་དྲན་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ནི། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་ཁང་བཟང་དང་སྒྲིབ་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དེ་རྣམས་སྣང་བ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་དམིགས་ཤིང་མོས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ནི། ཤེས་པ་གང་གིས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཁོ་ན་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་མོས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་བཟློག་སྟེ་བསྒོམ་པའོ། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ལས་གོང་དུ་བསྐྱོད་པས་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་ནས་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་དམིགས་ཏེ་བསྒོམ་པའོ། །སྲིད་རྩེ་ནི། ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་རགས་པར་མཐོང་ནས་བཟློག་ཅིང་ཅི་ཡང་གི་འདུ་ཤེས་སྔར་བཟློག་ཟིན་པས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་ཕྲ་བ་མ་སྤངས་པར་ཡོད་པའོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ཏེ། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས། ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དགའ་བདེ་གཉིས། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྔ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ། ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དགའ་བདེ་གཉིས། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སེ
Chinese
解释四种（禅定）。解释四种无色（禅定）的自性。从那（四种禅定）延伸出来的有支分、等持、烦恼、清净、以及程度的解释等六个部分。第一部分中，初禅是：不与欲界的烦恼相应，也不缘于欲界的对境，因此远离了欲望，远离了一切不善之法，是欲望的对治，由寻伺所生，从远离（欲界）所生，具有身心极度调柔的喜乐。二禅是：视寻伺为扰乱心绪的过患，从而止息寻伺，远离散乱的对境，具有专注一境的对境，因此是寂静的。内心极度澄净，远离寻伺，寻伺无法找到机会，因此心相续成为一体。三禅是：由于喜也是粗大的，因此以舍受来对待，具有正念和明觉，具有身体和意乐的安乐，以及极度调柔的安乐。四禅是：远离苦乐和不悦，具有忆念清净的舍受，具有感受上的舍受。第二，无色界的空无边处是：对花园、宫殿和遮蔽物等各种各样的念想没有贪执，因此这些念想不会显现，从而缘于并且信解“虚空无边”。识无边处是：以何种识认为虚空无边，就信解唯有那个识是无边的，从而在一切时分遮止虚空的念想而修习。无所有处是：从识无边处更进一步，对于有色和无色的对境什么也没有找到，从而缘于并且修习“什么也没有”。有顶是：视“什么也没有”的念想为粗大，从而遮止它，并且由于先前已经遮止了“什么也没有”的念想，因此没有舍弃非有想非无想的细微念想。第二，关于支分，初禅的正行等持具有五支：对治的支分是寻和伺两种；利益的支分是喜和乐两种；安住的支分是定，因此具有五支。二禅中，对治的支分是内心极度澄净；利益的支分是喜和乐两种；
English
Explanation of the four (dhyanas). Explanation of the nature of the four formless (dhyanas). What extends from them are the limbs, samapatti, afflictions, purification, and explanation of the extent, these six parts. In the first part, the first dhyana is: not associated with the afflictions of the desire realm, and not focused on the objects of the desire realm, therefore it is separated from desire, separated from all non-virtuous dharmas, it is the antidote to desire, born from investigation and analysis, born from separation (from the desire realm), possessing the joy and happiness of body and mind that are extremely pliant. The second dhyana is: seeing investigation and analysis as the fault of disturbing the mind, therefore reversing from them, separated from the objects of distraction, possessing the object of practicing with one-pointedness, therefore it is peaceful. The inner is extremely clear, separated from investigation and analysis, and because they cannot find an opportunity, the mind stream becomes one. The third dhyana is: because joy is also coarse, therefore it is treated with equanimity, possessing mindfulness and awareness, possessing the happiness of body and mind, and the happiness of extreme pliancy. The fourth dhyana is: separated from pleasure and pain and displeasure, possessing the equanimity of pure mindfulness, possessing equanimity in feeling. Second, the formless realm of infinite space is: without attachment to various thoughts such as gardens, palaces, and obscurations, therefore these thoughts do not appear, thus focusing on and believing "space is infinite." Infinite consciousness is: whatever consciousness thinks that space is infinite, believing that only that consciousness is infinite, thus reversing the thought of space in all times and meditating. Nothingness is: progressing further from infinite consciousness, not finding any object of form or formlessness, thus focusing on and meditating "there is nothing." The peak of existence is: seeing the thought of "there is nothing" as coarse, thus reversing it, and because the thought of "nothing" has already been reversed, therefore the subtle thought of neither perception nor non-perception is not abandoned, but exists. Second, regarding the limbs, the actual samapatti of the first dhyana has five limbs: the limbs of antidote are investigation and analysis, two; the limbs of benefit are joy and happiness, two; the limb of abiding is samadhi, therefore it has five limbs. In the second dhyana, the limb of antidote is the inner is extremely clear; the limbs of benefit are joy and happiness, two;