Tibetan
པར་རིམ་གྱིས་གོམས་པར་མ་བྱས་ན། མཐོང་བའི་ལམ་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དྲོད་ཀྱིས་མཉམ་བཞག་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། རྩེ་མོས་མཉམ་བཞག་ཏུ་རྣམ་བྱང་གི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། བཟོད་པས་མཉམ་བཞག་ཏུ་གང་ཟག་གིས་མཚོན་པའི་འཛིན་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་མཆེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གོམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀ་བདེན་མེད་དུ་གོམས་པར་བྱས་ནས། དེའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་མཆེད་ཀྱང་། བདེན་མེད་དུ་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དེ་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་ཆོས་མཆོག་གི་མཉམ་བཞག་ཏུ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དེ་བཀག་པའི་བདེན་མེད་ཀྱང་མེད་པའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་མཆེད་པའི་ཚུལ་དུ་གོམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་ངེས་འབྱེད་ཆ་བཞིའི་མཉམ་བཞག་དང་པོ་གསུམ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་བཞི་སྤང་བྱར་འབྲེལ་ཞིང་། དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་གསུམ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །ཆོས་མཆོག་ཏུ་ནི་སྔ་མ་གསུམ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དེ་སྤང་བྱར་འབྲེལ་ཞིང་། དེ་ཡང་བཀག་པའི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །མཉམ་བཞག་དེ་དང་དེ་དག་རྟོག་པ་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ཡང་། རྟོག་པ་དེ་དང་དེ་དག་ གི་ངོ་བོར་ཁས་བླངས་ན་ཤེས་སྒྲིབ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། སྒྲུབ་རྟོག་སྤང་བྱར་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁས་ལེན་ཡང་། དགག་རྟོག་ངོ་བོར་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཅན་གཟུང་འཛིན་སོ་སོའི་དབྱེ་བས་རིམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱེད་ཀྱང་། མཐོང་བའི་ལམ་དུ་ནི། ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་རིམ་པ་དང་མཐུན་པར་རིམ་གྱིས་མཐོང་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བདེན་གཉིས་ལས། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་གདམས་ངག་གི་དོན་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་བཤད་པ་ལ། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་རིགས། དེའི་དམིགས་པ། དེའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། རྟོགས་པ་ཡི་ནི་ཆོས་དྲུག་དང་། ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྟེན་རིགས་ལ་གོ་དོན། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རིགས་ཞེས་པའི་དོན་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པ་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །འདི་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རང་བཞིན་དང་ནི་རྒྱས་པ་དག །དེ་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང་། །ཡོད་མེད་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་ནི། །སྒྲོལ་བའི་དོན་དུ་རིགས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པས་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནི་ཆོས་སྐུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བྲལ་རྒྱུ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་དགོས་འདོད་འབྱུང་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་ལྟ་བུར་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའི་གོ་འབྱེད་པས་ན་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། དེ་ལས་ཤར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའི་ཆ་ནི་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་བྲལ་རྒྱུ་སྟེ་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་གོང་འཕེལ་ལྟར་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་བྲལ་སྟོབས་ཀྱིས་རང་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་འགྱུར་ངེས་པས་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ཏེ། རྒྱུད་བླར། གཏེར་དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་བཞིནདུ། །རིགས་དེ་རྣམ་གཉིས་ ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཐོག་མེད་རང་བཞིན་གནས་པ་དང་། །ཡང་དག་བླངས་པ་མཆོག་ཉིད་དོ། །རིགས་འདི་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དང་པོས་སྐུ་ནི་དང་པོ་སྟེ། །གཉིས་པ་ཡིས་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་གང་ཞིག །དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་སྣང་བའི་རིགས་གནས། གསུམ་པ་ལ། མཚན་གཞིའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་བཤད་པ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དབྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གཉིས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་གང་ཞིག །དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་སྣང་བའི་རིགས་གནས། དབྱེ་ན། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་དང་། མི་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གནས་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་བརྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་གཞི་བྱེད་པ། དབྱེ་ན། ཐེག་དམན་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་རང་བཞིན་གནས་རིགས་གཉིས། མཚན་གཞི་དེ་དག་སོ་སོའི་སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །འདིར་བསྟན་སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གནས་རིགས་བཅུ་གསུམ་གྱི་གྲངས་ནི། སྦྱོར་ལམ་བཞི་དང་། མཐོང་ལམ་སྒོམ་ལམ
Chinese
如果不对次第逐渐串习，那么在见道中就不可能现量见到真如。那又如何呢？以暖位的等持，串习一切烦恼的所取无自性；以顶位的等持，串习清净的所取无自性；以忍位的等持，串习以补特伽罗为代表的所取之法，所有这些无自性的意义，以明相增盛的方式进行串习。这样，在串习了能取和所取二者皆无实之后，即使对它的意义明相增盛，为了遣除与执著无实之分别念相应的那个，在胜法位的等持中，以所破的真实成立不存在的理证，遮止那个所遮的无实也不存在的意义，以明相增盛的方式进行串习。这样，大乘的决择分四位的最初三个等持，与具有能成立之相的四种分别念相关联而成为所断，并且与具有遮止之相的三种分别念相应。在胜法位中，与前三个相同而具有遮止之相的分别念，成为所断相关联，并且它也与遮止的离戏论之相的分别念相应。虽然那些等持与那些分别念相应，但是如果承认那些分别念的体性，就会成为知识障，因此，虽然承认具有能成立之分别念是所断，但是说具有遮止之分别念的体性是不合理的。第三，在胜解行地，虽然以真如法性为对境，以能取和所取的各自差别而次第串习，但是在见道中，不是必须按照如何串习的次第而次第见，因为以现量见到真如法性为对境的角度来说，没有不相同的差别。就像在二谛中说的那样：“因此见到事物，即是见到一切功德”。第四，在如何成办口诀的意义的成办方面，有成办的所依种姓、它的对境、它的目的、成办本身的体性四种。第一，在“证悟之法有六”等章节中，
English
If one does not gradually familiarize oneself with the stages, then it is impossible to directly see reality on the path of seeing. How is that? With the samadhi of warmth, one familiarizes oneself with the meaning of the absence of inherent existence of the apprehended object of all afflictions; with the samadhi of the peak, one familiarizes oneself with the absence of inherent existence of the purified apprehended object; with the samadhi of forbearance, one familiarizes oneself with the meaning of the absence of inherent existence of all the apprehended phenomena represented by the person, in the manner of increasing clarity. Having thus familiarized oneself with the absence of inherent existence of both the apprehended and the apprehender, even though clarity increases in its meaning, in order to abandon that which is associated with the conceptual thought that clings to non-existence, in the samadhi of supreme dharma, by the sign that the object to be negated, true establishment, does not exist, one familiarizes oneself in the manner of increasing clarity with the meaning that even the non-existence of that which is negated does not exist. Thus, the first three samadhis of the four parts of ascertainment of the Great Vehicle are related to the four conceptual thoughts that have the aspect of establishment as objects to be abandoned, and are associated with the three conceptual thoughts that have the aspect of negation. In the supreme dharma, the conceptual thought that has the aspect of negation, which is the same as the previous three, is related to the object to be abandoned, and it is also associated with the conceptual thought that has the aspect of the negation of freedom from elaboration. Although those samadhis are associated with those conceptual thoughts, if one were to accept the nature of those conceptual thoughts, it would follow that it is the obscuration of knowledge, therefore, although one accepts that the conceptual thought that has the ability to establish is an object to be abandoned, it is not reasonable to say that it has the nature of a conceptual thought that has the aspect of negation. Third, in the stage of aspiration and conduct, although one gradually familiarizes oneself with reality as the object, with the distinction of the apprehended and the apprehender, in the path of seeing, it is not necessary to see gradually in accordance with the order of how one has familiarized oneself, because from the point of view of seeing reality directly as the object, there is no difference that is not the same. As it is said in the Two Truths: "Therefore, by seeing things, one sees all qualities." Fourth, in explaining how to accomplish the meaning of the instruction, there are four: the basis of accomplishment, the lineage; its object; its purpose; and the nature of the accomplishment itself. First, in the section of "The six dharmas of realization," etc.
Chinese
关于种姓的意义、定义、分类和最终分析，共有四点。第一点是：一般来说，“种姓”一词的含义是“因”。如经中所说：“无始时期的界限，是诸法的一切处所。因为有此，众生和涅槃才能获得。”从依靠和被依靠的角度来区分这个心髓，如《经庄严论》中所说：“自性和增长，那是依靠和被依靠，有无自性和功德，为了度脱的意义而称为种姓。”因此，界限空性的部分是法身自性的空性之因，就像如意宝珠的宝藏成为所需所愿的来源一样，开启显现色身和智慧的门径，因此是自性住种姓。从那之中显现的智慧显现的部分是色身二身的空性之因，就像结果实的树木增长一样，凭借脱离障碍的力量，必定会显现自身具有的功德，因此是增长变化的种姓。《宝性论》中说：“如宝藏和结果之树，种姓应知为两种，无始自性安住和，如实获得最殊胜。从这种姓之中，想要获得佛的三身，第一是第一身，第二是后二身。”第二点是：什么是佛的种姓？是远离垢染，最终显现为佛的种姓处所。第三点分为：从定义角度分类、讲述种姓的特点、详细讲述如来藏的分类三种。第一种分为：自性住种姓和增长变化的种姓两种。第一种的定义：什么是佛的种姓？是远离垢染，最终显现为法身自性的种姓处所。分类为：作为修持所依和不作为修持所依的自性住种姓两种。第一种的定义：作为自身所依之法修持的所依之处。分类为：小乘和大乘的修持所依的自性住种姓两种。定义是，这些各自的所学之道的相续的心之法性等。此处所说的十三种修持的所依的十三种自性住种姓的数量是：加行道四者和见道修道。
English
Regarding the meaning, definition, classification, and ultimate analysis of lineage, there are four points. The first is: Generally, the meaning of "lineage" (Tibetan: རིགས་, rigs) is "cause." As stated in the sutra: "The beginningless realm of time is the place of all dharmas. Because of this, all beings and nirvana are attained." Differentiating this essence from the perspective of reliance and being relied upon, as stated in the Ornament of the Sutras: "Nature and growth, that is reliance and being relied upon, existence and non-existence of self and qualities, are called lineage for the sake of liberation." Therefore, the aspect of emptiness of the realm is the cause of the emptiness of the nature of the Dharmakaya, just as a treasure of wish-fulfilling jewels becomes the source of what is desired and needed, opening the path for the manifestation of Rupakaya and wisdom. Therefore, it is the naturally abiding lineage. The aspect of the manifestation of wisdom arising from that is the cause of the emptiness of the two Rupakayas, just as a fruit-bearing tree grows, and by the power of being free from obstacles, the qualities inherent in oneself will surely manifest. Therefore, it is the lineage of growth and transformation. In the Uttaratantra Shastra, it says: "Like a treasure and a fruit-bearing tree, lineage should be known as two types: beginningless, naturally abiding, and perfectly attained, the most supreme. From this very lineage, one wishes to attain the three bodies of the Buddha. The first is the first body, and the second is the latter two bodies." The second point is: What is the lineage of the Buddha? It is the place of lineage that is free from impurities and ultimately appears as the Buddha. The third point is divided into three: classifying from the perspective of definition, explaining the characteristics of lineage, and specifically explaining the classification of the Tathagatagarbha. The first is divided into two: the naturally abiding lineage and the lineage of growth and transformation. The definition of the first: What is the lineage of the Buddha? It is the place of lineage that is free from impurities and ultimately appears as the nature of the Dharmakaya. It is classified into two: the naturally abiding lineage that serves as the basis for practice and the one that does not serve as the basis for practice. The definition of the first: It serves as the basis for practicing one's own object of reliance. It is classified into two: the naturally abiding lineage that serves as the basis for the practice of the Hinayana and the Mahayana. The definition is like the Dharma nature of the mind in the continuum of those respective teachings. The number of the thirteen naturally abiding lineages that serve as the basis for the thirteen practices mentioned here is: the four stages of joining and the path of seeing and the path of meditation.