Tibetan
ས་རྟོག་པ་བཞིའི་ལྡན་ཚུལ་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟོག་པ་སྤྱི་དང་། སོ་སོའི་ངོ་བོ། བཞི་པོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ངེས་ཆ་ལ་ཇི་ལྟར་ལྡན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རྟོག་པའི་བཤད་ཚུལ་གསུམ་ལས། འདིར་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་འདིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཡིན་ལ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་ཡུལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བློ་གང་ཞིག །ཤེས་བྱ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པའོ། །དབྱེ་ན། ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ། གཉིས་པ་ནི། ལས་འབྲས་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པའོ། །འདིར་ནི་དང་པོ་འཆད་པ་སྐབས་སུ་བབས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཐོང་སྒོམ་གྱི་འགལ་ཟླ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལའང་གཉིས་ཏེ། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་འཛིན་དང་དོན་གཅིག་སྟེ། དེ་ལའང་གཉིས་ལས། གཟུང་བ་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། འཛིན་པ་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་ལ་དང་། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལའོ། །དེ་ལའང་ཐེག་ཆེན་གྱི་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་རྣམ་བྱང་གཉིས་ལས། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ལ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དང་། རྣམ་བྱང་གི་དང་། འཇུག་པའི་དང་། ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཟུང་རྟོག་ཅེས་བྱའོ། །འཛིན་རྟོག་ལའང་གཉིས་ཏེ། ཆོས་དང་གང་ཟག་གོ །དང་པོ་ནི། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལ་བྱ་ལ། གཉིས་པ་ནི། གདགས་གཞི་དེ་དང་དེ་ལ་གང་ཟག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །དེ་ཡང་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་གང་ཟག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །དེ་ཡང་གང་ཟག་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དང་། དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་གཉིས་ལས། འདི་ནི་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སྔ་མ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་འཆད་དགོས་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་ གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་འཇོག་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་འདིར་བསྟན་གྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ནི། ཡུལ་གཟུང་འཛིན་ལ་དམིགས་ནས་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ལའང་གཟུང་བར་རྟོག་པ་དང་། འཛིན་པར་རྟོག་པ་དག་དགོས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་
Chinese
关于解释四种分别的关联方式，有两点：分别是总的分别和各自的体性，以及这四种分别如何与大乘的决定因素相关联的方式。第一点是，一般来说，分别的解释方式有三种，这里指的是声义混杂执着的分别。对于这种分别，又分为有烦恼和无烦恼两种，这里指的是无烦恼的分别。它的定义是：凡是执着自境为相的意识，成为了遍观所知之障碍。分类上，有成为如实和尽所有性遍观之障碍的两种。第一种是遮蔽真如的分别，第二种是遮蔽业果的分别。这里适合解释第一种，因为现在是解释现量证悟离戏之见道和修道的违品之时。对于第一种，又分为实执分别和假立执分别。第一种与真执意义相同，又分为在所取上的实执分别和在能取上的实执分别。第一种又分为在遍染之法上和在净法上。对于净法，又分为大乘和声闻乘的清净，按照顺序，以这些为对境而执着为真实的意识，称为遍染之所取分别、清净之所取分别、趣入之所取分别和还灭之所取分别。能取分别也分为法和补特伽罗两种。第一种是指心和心所，以及无分别智。第二种是指在那个所依上假立为补特伽罗。也就是在凡夫和圣者上假立为补特伽罗。也就是以补特伽罗的执着方式作为对境，以及作为所缘的对境这两种，这里是指后者，因为前者需要解释为烦恼障的范畴。总的来说， 虽然安立能取和所取的分别的方式是这样，但这里所说的安立能取和所取的分别，不仅仅是以对境能取和所取为对境而执着为真实就足够了，因为还必须说明在执着方式的所取上，也需要有执着为所取和执着为能取。假立执分别则是真执的增益。
English
Regarding explaining the ways in which the four discriminations are connected, there are two points: the general discrimination and the individual entities, and how these four discriminations relate to the definitive aspects of the Mahayana. The first point is that, in general, there are three ways of explaining discrimination, and here it refers to the discrimination of mixed grasping of sound and meaning. This discrimination is further divided into two types: with afflictions and without afflictions, and here it refers to the discrimination without afflictions. Its definition is: any consciousness that grasps its own object as a characteristic, which becomes an obstacle to fully examining the knowable. In terms of classification, there are two types: those that become obstacles to fully examining suchness and the extent of things. The first is the discrimination that obscures reality, and the second is the discrimination that obscures the law of cause and effect. Here, it is appropriate to explain the first type, because it is now the time to explain the opponents of the path of seeing and the path of meditation, which directly realize the freedom from elaboration. For the first type, there are two kinds: substantial grasping discrimination and imputed grasping discrimination. The first is synonymous with true grasping, and it is divided into substantial grasping discrimination on the object grasped and substantial grasping discrimination on the grasper. The first is further divided into phenomena of pervasive defilement and phenomena of purification. For purification, there are two types: Mahayana and Hearer Vehicle purification. In sequence, the consciousness that focuses on these and grasps them as true is called the grasped aspect of pervasive defilement, the grasped aspect of purification, the grasped aspect of entering, and the grasped aspect of cessation. The grasper discrimination is also divided into two types: phenomena and persons. The first refers to mind and mental factors, as well as non-conceptual wisdom. The second refers to the imputation of a person on that basis of imputation. That is, the imputation of a person on ordinary beings and noble beings. That is, there are two types: those that take the mode of grasping a person as an object, and those that take it as an object of focus. Here, it refers to the latter, because the former needs to be explained as falling under the category of afflictive obscurations. Generally, Although the way of establishing the discrimination of grasper and grasped is like this, the establishment of the discrimination of grasper and grasped mentioned here is not merely sufficient to focus on the object of grasper and grasped and grasp it as true, because it must also be explained that in the grasped object of the mode of grasping, there must also be the discrimination of grasping as the grasped and grasping as the grasper. Imputed grasping discrimination is the superimposition of true grasping.
Tibetan
འདོགས་ཆོད་པའི་དོན་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཞེན་པའི་བློ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དང་། འཛིན་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཞེན་པའོ། །དང་པོ་ལའང་ཀུན་བྱང་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་དང་། རྣམ་བྱང་ལའང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སོ། །འཛིན་པ་ལ་དམིགས་པའི་བཏགས་འཛིན་ལའང་གཉིས་ཏེ། ཆོས་དང་གང་ཟག་ལའོ། །གཉིས་པ་ལྡན་ཚུལ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིར་གང་ཟག་གང་ལ་ལྡན་ཚུལ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་ངེས་ཆ་བཞི་དང་ཇི་ལྟར་ལྡན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་རང་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །བཏགས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་བཞག་དང་། རྗེས་ཐོབ་གཉིས་ཀ་ན་མངོན་འགྱུར་དུ་ཡོད་ལ། ཕྱི་མ་ནི་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། དག་པའི་སར་ནི་སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚོགས་ལམ་དུ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ། སྦྱོར་ལམ་དུ་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རིམ་པ། མཐོང་ལམ་དུ་མཚན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཐོག་མར་རྫས་འཛིན་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་འཆད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའི་འོག་དུ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་འཆད་དགོས་ཏེ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྫས་འཛིན་ལའང་གཟུང་འཛིན་ གྱི་དབྱེ་བས་གཉིས་ལས། ཐོག་མར་གཟུང་བ་བདེན་གྲུབ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་འཆད་དགོས་ཏེ། གཟུང་བ་བདེན་གྲུབ་མ་བཀག་པར་འཛིན་པ་བདེན་གྲུབ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། གཟུང་བ་ལའང་ཀུན་བྱང་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་ལས། ཐོག་མར་ཀུན་བྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཟུང་བ་བདེན་གྲུབ་འགོག་དགོས་ཏེ། ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་བདེན་གྲུབ་མ་བཀག་ན། དོན་དམ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་ལམ་དུའང་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གོ་རིམ་དང་མཐུན་པར། མོས་པས་སྤྱོད་
Chinese
执著于假立的意义，是一种执著于仅仅是假立的心。它也可以从对境的角度分为两种：对所取境的假立执著和对能取境的假立执著。第一种又可以从共相和别相的角度分为两种，别相又可以从小乘和大乘的角度分为两种。对于能取境的执著，也可以分为两种：对法和对补特伽罗的执著。第二种，关于存在的状态，可以分为两种：一般而言，存在于何种补特伽罗身上，以及具体而言，四种决定的部分以及如何存在的状态。第一种是：有多少的实执分别念，就存在于异生和声闻独觉圣者的后得位中，而在大乘圣者的后得位中则不会产生。对于假立执著的分别念，有胜解作意和如实作意两种。第一种是：在大乘的加行道等持和后得位中都会显现，而后者则会在不清净地的七地的后得位中显现，在清净地中，由于不可能产生执著声义的分别念。第二种有三种：在资粮道中，通过听闻和思考来确定的方式；在加行道中，通过修所成慧来作意的次第；在见道中，现量见到远离一切名相执著分别念的真如的方式。第一种是：首先需要讲解破除实执的理路，因为首先需要驳斥俱生执。之后需要讲解破除假立执著分别念的理路，因为之后需要驳斥瑜伽行者的分别念的执著方式。对于实执，也可以从所取和能取的角度分为两种，首先需要讲解破除所取境真实成立的理路，因为不破除所取境真实成立，就无法破除能取境真实成立。对于所取境，也可以从共相和别相的角度分为两种，首先需要破除共相烦恼的所取境真实成立，因为如果不破除世俗的法真实成立，就无法破除胜义别相的法真实成立。第二种是：在加行道中，也需要按照资粮道中如何确定的次第来逐步修持，与通过听闻和思考来确定的顺序相一致，通过胜解来行持。
English
The mind that clings to mere imputation regarding the meaning of imputation is one that clings to mere imputation. It can also be divided into two from the perspective of the object: clinging to mere imputation of the object to be grasped and clinging to mere imputation of the grasper. The first can also be divided into two from the perspective of the general and the specific, and the specific can also be divided into two from the perspective of the Greater and Lesser Vehicles. Clinging to imputation that focuses on the grasper can also be divided into two: to phenomena and to persons. The second, regarding the manner of existence, can be divided into two: generally, in what kind of person does it exist, and specifically, the four definite aspects and the manner of how it exists. The first is: as many substantialist conceptualizations as there are, exist in the post-attainment of ordinary beings and Hearers and Solitary Realizers, but do not arise in the post-attainment of Great Vehicle Noble Ones. Regarding the conceptualization of imputation clinging, there are aspiration-mindfulness and suchness-mindfulness. The first is: it is manifestly present in both the equipoise and post-attainment of the Great Vehicle's path of joining, while the latter manifestly arises in the post-attainment of the seven impure grounds, and in the pure grounds, conceptualization that grasps sound and meaning cannot arise. The second has three aspects: the manner of determining through hearing and thinking on the path of accumulation; the order of mindfully engaging through meditation-arisen wisdom on the path of joining; and the manner of directly seeing suchness, which is free from all conceptualizations of sign-grasping, on the path of seeing. The first is: initially, it is necessary to explain the reasoning that refutes substantialism, because initially it is necessary to refute the co-emergent grasping. After that, it is necessary to explain the reasoning that refutes imputation-clinging conceptualization, because after that it is necessary to refute the grasping mode of the conceptualization of yogis. Substantialism can also be divided into two from the perspective of the grasped and the grasper. Initially, it is necessary to explain the reasoning that refutes the true establishment of the grasped, because unless the true establishment of the grasped is refuted, the true establishment of the grasper cannot be refuted. The grasped can also be divided into two from the perspective of the general and the specific. Initially, it is necessary to refute the true establishment of the grasped object of afflictive emotions, because if the true establishment of conventional phenomena is not refuted, the true establishment of ultimate specific phenomena cannot be refuted. The second is: on the path of joining, it is necessary to gradually practice in accordance with the order of how it is determined on the path of accumulation, in accordance with the order of what is determined through hearing and thinking, practicing through aspiration.