Tibetan
ས་དང་། །ཆུ་སྐྱར་ལས་ནི་ཆུར་ཤེས་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ལྡན་གྱིས། རིགས་ནི་ཚད་མ་དག་ལས་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ་། ཅུང་ ཟད་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གང་དེ་ཐམས་ཅད་འགགས་ཆོས་ཅན། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། ཚད་མ་རྣམས་ནི་མི་འཇུག་པར། །མེད་ལ་མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན། །གཏན་ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས། །འགའ་ཞིག་ཡོངས་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་སོ། །གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི། མངོན་སུམ་དང་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཀས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དཔྱད་གསུམ་དག་པའི་ལུང་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རིག་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུང་ཚུལ་ནི། དགེ་སློང་དག །མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་སྔོན་པོ་ཤེས་ཀྱི་ཞེས་པ་ཡན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་དེ་བསྟན། སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དེ་རྟོག་བྲལ་བསྟན་པས་མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་གསུངས། ཡང་དགེ་སློང་དག །གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སྟེ་མིག་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་པས་མིག་དང་ཞེས་པས་དབང་མངོན་དང་། ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་པས་ཡིད་མངོན་བསྟན། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་བསྟན། ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་ཅེས་པས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བསྟན། དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་བཞི་དང་། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཀ་མདོ་ལས་གསུངས་ཚུལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་མཁས་པས་བཀྲལ་ཚུལ་ནི། སྟོན་པ་ནས་བརྒྱུད་དེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་སྐྱབས། པཎ་ཆེན་མེ་ཝཾ་ག་དེས་མཁས་མཆོག་དབྱིག་གཉེན་ལ་གསུངས་ཤིང་། དེས་གཞོན་ནུའི་དུས་སུ་རྩོད་སྒྲུབ་དུ་གྲགས་པའི་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མཛད། དབྱིག་གཉེན་ལ་རང་མཁས་ཀྱི་སློབ་མ་བཞི་བྱུང་བའི། ཚད་མ་རང་ལས་མཁས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་སྟེ། དེ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་གྲོང་ཁྱེར་སིངྒ་པཀྟྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཀཉྩིའི་ཡུལ་དང་ཉེ་བ་ཞིག་ཏུ་བྲམ་ཟེའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས་ཤིང་། མུ་སྟེགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་ པར་བྱས་པ་གཅིག །གནས་མ་བུའི་སྡེ་པའི་མཁན་པོ་གླང་པོ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་ཉ
Chinese
如同所说：“从地，从水泡可知水，具慧菩萨从正量可知种姓。” 就像这样，有果之因，以及在《释量论》中，“稍微具有生之相，凡是彼者皆是灭法性。” 像这样的是自性之因，以及“正量皆不容许，无则不容许有果，依赖于特殊之因，有些是全知之果。” 像这样的是非观待之因。 衡量之境极其隐蔽之因，因为现量和事物力量之因两者都不能成立，所以必须依赖于三审查清净之圣言才能证悟。 关于正量理学是如何产生的历史有三点，第一点是佛陀的说法： “诸比丘，以眼之识知晓蓝色，并非是认为蓝色啊。” 其中“知晓蓝色”之前的部分，显示了不错误的觉识。 “并非是认为蓝色啊”显示了彼者是离分别的，从而清楚地说明了现量的特征。 再次，“诸比丘，知晓色法有两种方式，即依赖于眼和意。” 其中“眼”显示了根现量，“依赖于意”显示了意现量。“心上无有心，心之自性是光明。” 显示了自证现量。“诸法上，法的眼睛无尘且离垢，完全清净。” 显示了瑜伽现量。 这样，四种现量和所有比量之因的三种方式，都如之前所说的那样在经中被阐述。 第二点是智者们的阐述方式： 从导师传承下来，阿罗汉法护，班禅梅旺嘎德传授给智者大德陈那，他在年轻时也创作了被称为辩论论证的正量论著。 陈那有四位精通自身学识的弟子，其中比陈那更精通正量的是陈那，他出生在南方辛伽帕克特拉城，靠近建志国的一个婆罗门种姓家庭，并且精通所有外道的宗义。
English
As it is said, "From earth, from water bubbles one knows water, wise Bodhisattvas know lineage from valid cognition." Like this, there is the cause of the effect, and in the Pramāṇavārttika, "Slightly possessing the characteristic of arising, whatever that is, all are of the nature of cessation." Like this is the cause of nature, and "Valid cognitions are not permissible, without which it is not permissible to have an effect, depending on a specific cause, some are the effect of omniscience." Like this are the causes of non-observation. The cause of what is to be measured, which is extremely obscure, is that both direct perception and the cause of the power of things cannot be established, so it must be realized by relying on the three examinations of pure scripture. There are three points about the history of how valid cognition logic arose. The first point is the Buddha's statement: "Monks, knowing blue with the consciousness of the eye, it is not thinking it is blue." The part before "knowing blue" shows the non-erroneous awareness. "It is not thinking it is blue" shows that it is free from conceptualization, thus clearly explaining the characteristics of direct perception. Again, "Monks, there are two ways of knowing form, namely relying on the eye and the mind." Where "eye" shows the sense direct perception, "relying on the mind" shows the mental direct perception. "There is no mind on the mind, the nature of the mind is luminosity." Shows the self-awareness direct perception. "On all dharmas, the eye of dharma is without dust and free from defilement, completely pure." Shows the yoga direct perception. Thus, the four direct perceptions and all three modes of reasoning of inference are all explained in the sutras as previously stated. The second point is the explanation by the wise: From the teacher's lineage, Arhat Dharmapala, Panchen Mei Wangga De taught the wise great master Dignāga, who also wrote the treatise on valid cognition called the debate argument in his youth. Dignāga had four disciples who were proficient in their own knowledge, among whom the one who was more proficient in valid cognition than Dignāga himself was Dignāga, who was born in a Brahmin family in the southern city of Singapakhtra, near the country of Kanchi, and was very proficient in all the tenets of the heretics.
Tibetan
ན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས། སྐབས་ཤིག་ན་ལེནྡྲར་བྱོན་ནས་མཁས་མཆོག་དབྱིག་གཉེན་བསྟེན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་ཤིང་། ཁྱད་པར་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ཚད་མ་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་བརྒྱ་རྩ་སོགས་མཛད་པར་གྲགས། སླར་ཨོ་ཌའི་བི་ཤའི་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པར་མཛད་ཅིང་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་རྟོག་གེའི་ཚུལ་ལུགས་འདི་ལ་སྔར་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་འཐོར་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པས། གཅིག་ཏུ་བྱ་བར་དགོངས་ཏེ། ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཚད་མ་སྒྲུབ་ཕྱིར་རང་གི་གཞུང་ཀུན་ལས། །བཏུས་དེ་སྣ་ཚོགས་འཐོར་རྣམས་འདིར་གཅིག་བྱ། །ཞེས་རྡོ་ཐལ་གྱིས་བྲིས་པས། ས་གཡོ་བ་དང་། ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་སྣང་བས་ཁྱབ་པ་དང་། སྒྲ་ཆེན་པོ་གྲགས་པར་གྱུར། དེར་བྲམ་ཟེ་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ལྟ་བུའི་ལྟས་ཡིན་པར་ཤེས་ཏེ། སློབ་དཔོན་བསོད་སྙོམས་ལ་བཞུགས་པའི་ཤུལ་དུ་དེར་འོང་སྟེ་བསུབས། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་སུ་བསུབས་པས། ལན་གསུམ་པ། འདི་ཀུ་རེ་དང་ཀྱལ་ཀའི་ཕྱིར་བསུབས་པ་ཡིན་ན་དགོས་དོན་ཡོད་པས་མ་བསུབ་ཅིག །གལ་ཏེ་དོན་ནོང་ཏེ་རྩོད་པར་འདོད་ན་ལུས་སྣང་བར་གྱིས། ཞེས་བྲིས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལ་བཞུད་པའི་ཤུལ་དུ་སྔར་བཞིན་འོངས་ཏེ་བསྡད་དོ། །དེར་སློབ་དཔོན་བྱོན་ཏེ་བསྟན་པ་དཔང་དུ་བཙུགས་ཏེ་བརྩད་པས་ལན་མང་པོར་མུ་སྟེགས་ཕམ་ཀྱང་དེས་སྔགས་བཟླས་པའི་ཐལ་བ་གཏོར་བས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཚིག །སློབ་དཔོན་རང་ཡང་འཚིག་ལ་ཁད་བྱུང་སྟེ་མུ་སྟེགས་དེ་ཕྱིར་སོང་ངོ་། །དེར་བདག་ནི་འདི་གཅིག་པུའི་དོན་ཡང་མི་ནུས་ན་གཞན་དོན་ག་ལ་ནུས་སྙམ་དུ་རྡོ་ཐལ་ནམ་མཁར་འཕངས་ནས་འདི་ས་ལ་ལྷུང་བ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཏོང་ཞེས་དམ་བཅས་པས། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དངོས་སུ་བྱོན་ཏེ། ཐེག་པ་དམན་པའི་སེམས་མ་སྐྱེད་ཅིག །རྫོགས་བྱང་གི་བར་དུ་ཁོ་བོས་རྗེས་སུ་བཟུང་ངོ་། །བསྟན་ བཅོས་དེ་ཡང་ལེགས་པར་རྩོམ་ཤིག་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གནོད་པར་མི་ནུས་མ་འོངས་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་མིག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ལུང་བསྟན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་མཛད་པ་སོགས་ངོ་མཚར་བའི་རྣམ་ཐར་མཐའ་ཡས་སོ། །དེས་དབང་ཕྱུག་སྡེ་ལ་བཤད། དེས་རིགས་སྨྲ་ཀུན་གྱི་གཙུག་རྒྱན་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ལ་བཤད་དེ་ཉིད་ནི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ལྔ་པ་དང་། རྒྱལ་
Chinese
通达听闻的三藏之后，一次前往那烂陀寺，依止智者世亲，精通三乘。尤其精通唯识宗和量论，据说著有关于它们的百余部论著。后来前往邬仗那的毘舍国，致力于禅定，由于自己独特的智慧力量，先前所著的论著如同散落一般，心想应当合为一体。对于成为量、 желающим помочь существам, Учителю, Блаженно Ушедшему, Защитнику, поклоняюсь. 为了成就量，从自己的所有论著中， собираю и объединяю здесь различные разрозненные фрагменты. 于是用石灰写下。大地震动，光明遍布四方，发出巨大的声音。当时，一位名叫黑婆罗门的婆罗门知道这是不祥之兆，于是来到导师行乞的地方，将其擦去。这样擦了两次。第三次写道：如果擦去是因为开玩笑和戏谑，那就没有必要擦去，因为有意义。如果因为不懂道理而想争辩，那就现身吧。写完后，像以前一样来到行乞的地方坐下。导师来到后，以教法为证进行辩论，多次击败外道，但外道用念诵咒语的灰烬撒向导师，导师的所有用具都被烧毁。导师自己也差点被烧伤，外道就离开了。当时心想，我连这一个人的事情都做不了，怎么能做其他人的事情呢？于是将石灰抛向天空，发誓说如果它掉在地上就放弃菩提心。这时，圣者文殊菩萨亲自显现，说道：不要生起小乘之心。直到圆满菩提之间，我都会摄受你。好好写作那部论著吧，外道无法造成损害，未来它将成为所有论著的一只眼睛。预言的论著《量理宝论》等，拥有无量奇妙的传记。他向自在军讲述。他向一切论师的顶严法称讲述，他就是狮子王第五，以及国王……
English
Having mastered the three pitakas of hearing, he once went to Nalanda and relied on the wise Vasubandhu, mastering the three vehicles. In particular, he became proficient in the Vijnanavada school and epistemology, and it is said that he composed more than a hundred treatises on them. Later, he went to the country of Bisha in Uddiyana and devoted himself to meditation. Because of the power of his unique wisdom, the previously composed treatises became like scattered fragments, and he thought that they should be unified. Having become a valid means of cognition, wishing to benefit beings, I prostrate to the Teacher, the Sugata, the Protector. In order to establish validity, from all my own treatises, I gather and unify here the various scattered fragments. He wrote this with lime. The earth shook, light pervaded all directions, and a great sound arose. At that time, a Brahmin named Black Brahmin knew that this was an ominous sign, so he came to the place where the teacher was begging for alms and erased it. He erased it twice like that. The third time, he wrote: If you erase it for the sake of joking and jesting, then there is no need to erase it, because it is meaningful. If you want to argue because you do not understand the meaning, then reveal yourself. After writing this, he came to the place where he was begging for alms and sat down as before. When the teacher came, he debated with the Dharma as his witness, and defeated the heretics many times, but the heretic scattered ashes of mantras on the teacher, and all the teacher's belongings were burned. The teacher himself was almost burned, and the heretic left. At that time, he thought, If I cannot do even this one person's thing, how can I do other people's things? So he threw the lime into the sky and vowed that if it fell to the ground, he would give up the mind of enlightenment. At that time, the noble Manjushri himself appeared and said: Do not generate the mind of the Hinayana. Until perfect enlightenment, I will take care of you. Write that treatise well, the heretics cannot cause harm, and in the future it will become one eye of all treatises. The prophesied treatise Compendium on Epistemology, etc., has immeasurable wonderful biographies. He explained it to Ishvarasena. He explained it to Dharmakirti, the crown jewel of all logicians, who was the fifth Lion King, and the king...