Tibetan
ག་པའི་གཟིགས་པས་སྤོང་ལེན་མི་མཛད་པ་དང་། གསན་པ་དེ་དག་ཀྱང་འོལ་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་ལུས་པར་བསམ་བྱུང་གི་ཐུགས་རབ་ཞིབ་ཅིང་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པར་བདག་གིར་བཞེས་ཤིང་། མདོར་ན་བསྟན་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཆོས་མང་པོ་ཞིག་ནུབ་འདུག་ནའང་། ད་ལྟ་ཡོད་ཚད་ཐོབ་པ་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ཐུགས་ལ་བཞེས་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཕྱག་ལེན་དུ་བཏབ་པའི་གསན་པ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཁུངས་དག་སོ་སོའི་བཞེད་ཚུལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་རེ་རེ་ནས་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་མཛད་པས་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་ལུགས་སུ་ཆོད། ཇི་ལྟར་མཁྱེན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བླང་དོར་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་བཞེས་ཏེ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡ་གྱལ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ཞེས་བསྔགས་བྱའི་ཡུལ་བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ན། ཆོས་རྣམས་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ཅིང་གཉིས་ཀ་ལ་གནས་ན་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་བཞིན་ཕྱག་ལེན་དུ་ཐེབས་པས་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་གཟིགས་ཤིང་། ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསལ་ལ་མ་འདྲེས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་མངའ་དབང་བསྒྱུར་བར་གྱུར་ཏོ། ། ལས་འཕྲོ་བཟང་པོས་ཟབ་གཏེར་གྱི་བཀའ་བབས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཐུགས་ཉམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞེས་ཚུལ། ༈ གསུམ་པ་ལས་འཕྲོ་བཟང་པོས་ཟབ་གཏེར་གྱི་བཀའ་བབས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཐུགས་ཉམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞེས་ཚུལ་ནི། ཆུང་ངུ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཐུགས་ཤུགས་དྲག་པོ་དང་། རིས་མེད་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པར་བཞེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་མངའ་ཞིང་། བླ་མ་དམ་པ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་མོས་གུས་བཟོད་མེད་དུ་སློང་པས་བསྐུལ་ཏེ། གསན་བསམ་མཛད་པའི་བར་མཚམས་རྣམས་སུའང་ཡབ་རྗེ་གསང་བདག་ཆེན་པོའི་ཞབས་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འམ། རེས་སྐུ་རྐྱང་གིས་དབང་ཁྲིད་ཞུ་བ་དང་ཟབ་དོན་གྱི་ཕྲ་གཅོད་པར་མཛད་པའི་སྐབས་མ་གཏོགས་ཕལ་ཆེར་བཅད་རྒྱ་མཛད་པ་དང་། ཡབ་རྗེ་སྐུ
Chinese
不以任何偏颇的观点取舍，听闻的那些内容也不仅仅停留在泛泛而谈的层面，而是以思维所生的智慧，精细且辨别的思辨来引导定解，对此极为努力。总之，如果以教法的兴衰来衡量过去的时代，很多教法已经衰落了，但现在却怀着一定要获得所有教法的宏大愿望，并将之付诸实践。所听闻的教法既广博又可靠，对于各自不同的观点，也能做到不混淆，而是逐一深入研究，从而断除了闻思的增益和损减。对于所了解的教法，也通过取舍的方式进行修持和实践，从而使闻思修三者在同一个座上得以完成。不满足于仅仅了解一部分，而是真正安住于殊胜的佛法之中，成为了值得赞叹的无上之境。如《殊胜法藏》中所说：“如何才是诸法安住于法呢？不依赖听闻和思维，仅仅依靠禅修的修行，也不能安住于法；不依赖禅修，仅仅依靠听闻和思维的修行，也不能安住于法；只有依赖两者，安住于两者，才能安住于法。”正如广说的那样，通过实践，他洞察了如实存在的道理，并且清晰且不混淆地掌握了一切如所有性的法，从而掌握了佛法的王权。 业缘深厚者获得甚深伏藏的加持，以及如何将修行融入心性的方式。 第三，业缘深厚者获得甚深伏藏的加持，以及如何将修行融入心性的方式：他从小就具有强烈的出离心，并且拥有想要救度所有无偏颇众生的无量大悲心，以及对上师和本尊无二无别的无法抑制的虔诚，这些都促使他即使在闻思的间隙，也或者与父亲金刚持一起，或者独自一人接受灌顶和指导，并剖析甚深意义的细微之处。除此之外，大部分时间都在闭关修行，父亲...
English
Without making selections based on biased views, and without merely remaining at a superficial level in his listening, he diligently engaged in drawing definitive understanding through the discriminating and analytical contemplation born of thought. In short, considering the rise and fall of the teachings, many doctrines had declined in previous times, but now he held the great aspiration to acquire all that exists, putting it into practice. His listening was extensive and reliable, and he thoroughly examined each of the diverse perspectives without mixing them, thus resolving the additions and subtractions of hearing and thinking. He also practiced and applied the teachings he understood through the means of acceptance and rejection, so that hearing, thinking, and meditation were accomplished on a single seat. Not content with just a partial understanding, he truly abided in the excellent Dharma, becoming an unsurpassed object of praise. As it is said in the Abhidharma of the Excellent Dharma: "How do dharmas abide in Dharma? Not by relying on hearing and thinking alone, nor by solely relying on the practice of meditation; but by relying on both and abiding in both, one abides in Dharma." As extensively explained, through practice, he saw the meaning of the way things truly are, and he clearly and without confusion grasped all the dharmas of suchness, thus gaining mastery over the kingdom of Dharma. How the one with good karmic connections received the blessing of profound treasures and how he integrated practice into his mind. Third, how the one with good karmic connections received the blessing of profound treasures and how he integrated practice into his mind: From a young age, he possessed a strong mind of renunciation and immeasurable great compassion, desiring to save all unbiased beings. He also had an unbearable devotion that did not differentiate between the holy guru and the yidam deity. Urged by these qualities, even during the intervals of listening and contemplation, he either accompanied his father, the great Vajradhara, or alone received empowerments and instructions, and analyzed the subtle points of profound meaning. Apart from these occasions, he mostly engaged in strict retreat, and his father...
Tibetan
་གཤེགས་རྟིང་ནས་གཟིམས་སྤྱིལ་འོད་གསལ་རྩེ་དང་། གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་རྣམས་སུ་ཟླ་བ་སྦྲེལ་མ་དང་ཟླ་རེ་ཙམ་གྱིས་མཐའ་བརྟེན་པའི་སྐུ་མཚམས་བཅད་ནས། གསོལ་ཟས་བཞེས་པའི་དུས་མ་གཏོགས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ངེས་པའང་མེད་པར་ཆིག་སྒྲིལ་གྱི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་ལྗགས་བསྙེན་དང་གནས་ལུགས་སྐྱོང་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཤིང་། དེ་དག་གི་དུས་སུ་རྟགས་དང་གཟིགས་སྣང་གི་མཚན་མ་ངོ་མཚར་བ་དུ་མ་ཞིག་འཁྱོམ་ཚོ་ལྟ་བུར་ཐོར་རེ་གསུངས་པ་འདྲ་བྱུང་འདུག་ནའང་དོན་གཉེར་གྱིས་དྲན་པའི་གཟུངས་སུ་འཛིན་པའི་ཟིན་ཐོར་འཁོད་པ་སོགས་མ་བྱུང་བར་སྣང་ལ། དགུང་ལོ་བཅུ་བདུན་པ་ཆུ་སྟག་ཧོར་ཟླ་དགུ་པའི་ཚེས་བཅུའི་ནུབ་མོ་དར་གླིང་གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཚེ་མནལ་ལམ་དུ། བསམ་ཡས་མཆིམས་ཕུ་ཡིན་རྒྱུ་བའི་ལྷ་ཁང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་གི་ནང་དུ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་རིག་འཛིན་གྲུབ་ཐོབ་མང་པོ་གྲལ་རིམ་གྱིས་འཁོད་ནས་ཚོགས་མཆོད་མཛད་པའི་མཐའ་སྐོར་ན་བུད་མེད་རྒྱན་བཟང་མཛེས་སྡུག་ཅན་མང་པོ་གླུ་གར་རྩེ་བས་བསྐོར་ཏེ་འདུག་པའི་གྲལ་གྱི་གཤམ་དེར་རྗེ་ཉིད་རང་གཟིགས་མོའི་ཐུགས་སྣང་གིས་བཞུགས་འདུག་པ་ལ། གྲལ་དབུ་དེ་ན་གཏེར་སྟོན་རྡོ་རྗེ་གླིང་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུག་ཅན་གཟི་མདངས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གི་སྐུ་མདུན་ན། སེང་ལྡེང་འདྲ་བའི་ཤིང་གི་བུམ་པ་དམར་སྨུག་ཁ་གཡེལ་ཤིང་། མཆུ་རིང་བ་བཅུད་ཀྱིས་གཏམས་པ་ཞིག་འདུག་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཀ་པཱ་ལ་ཕྱི་དཀར་ལ་ནང་དམར་བ་གསེར་གྱི་ཆོས་འབྱུང་བསྣོལ་མ་ཧ་རི་ནི་སའི་ཡི་གེ་དང་བཅས་པ་བྲིས་པ་ཞིག་དར་དམར་གྱིས་འཕྱི་ཞིང་ལྕིབས་ཀྱིས་བླང་པའི་ནང་དུ། བུད་མེད་མཛེས་མ་ཞིག་གིས་སྔར་གྱི་བུམ་པ་ལས་འབྲས་ཆང་ཡིན་འདྲ་སྙམ་པའི་ཁ་དོག་དཀར་ཞིང་འོད་ཟེར་སོར་སྒྲ་དང་བཅས་ཏེ་འཕྲོ་བས་བཀང་བ་དང་། བུད་མེད་གཞན་ཞིག་གིས་བསེ་ཕོར་ཆེན་པོ་བཟའ་བའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པས་གང་བ་ཞིག་ཀྱང་དྲངས་སོང་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གྲལ་རིམ་བཞིན་བཟའ་བ་ནས་ཁམ་རེ་རེ་དང་། ཀ་པཱ་ལའི་བཏུང་བ་ནས་ཧུབ་རེ་གསོལ་ཀྱང་ཉུང་དུ་མ་སོང་བར་སྔར་བཞིན་གནས་པ་དེ་རྗེ་རང་ལ་ཕུལ་བྱུང་བ་ནས་ཅུང་ཟད་རོལ་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་བཟོད་མེད་དུ་འབར་ཞིང་། མཐར་རས་དཀར་གྱི་སྣོད་དུ་བདག་གིར་བཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ན། སྔར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཤོག་དྲིལ་ཆུང་ངུ་ཁ་དོག་དམར་སེར་ཞིག་བཤེས་གཉེན་གྲྭ་པའི་ཞྭ་གཟུངས་ཡིན་ཞེས་གཏད་པ
Chinese
圆寂之后，在光明顶寝室和禅房中，以双月或单月为期，闭关修行。除了用餐时间外，没有固定的休息时间，一心一意地进行本尊的念诵和守护。在那段时间里，似乎零星地说出了一些奇妙的征兆和景象，但似乎没有被记录下来，以便有心人记住。十七岁时，水虎年（1602）九月初十的晚上，在达林禅房中，梦见在桑耶寺青普（བསམ་ཡས་མཆིམས་ཕུ།，Samye Chimpu）一个令人愉悦的寺庙里，许多汉藏的持明成就者按顺序排列，举行会供。周围有许多装饰华丽、美丽动人的女子，载歌载舞。自己则在队列的下方，以观看的心情安坐。队列的前面，是一位像是掘藏师多吉林巴（རྡོ་རྗེ་གླིང་པ།）的瑜伽士，发髻高耸，容光焕发。他的面前，有一个像檀香木一样的红褐色木制瓶子，瓶口倾斜，里面充满了精华。瑜伽士用一块饰有金色法轮和哈日尼萨（梵文天城体：हरिनिस，梵文罗马拟音：harinisa，汉语字面意思：哈日尼萨）字母的白色外红色的嘎巴拉碗，用红色的绸布擦拭并小心翼翼地盛放。一位美丽的女子从之前的瓶子里倒出像是米酒的白色液体，光芒四射，发出嗖嗖的声音。另一位女子端来一个装满各种食物的大犀牛角碗。瑜伽士们按顺序每人吃一口食物，喝一口嘎巴拉碗里的饮料，但碗里的东西并没有减少，仍然像原来一样。之后，也给自己奉献了一些，稍微品尝了一下，安乐空性的智慧无法抑制地燃烧起来。最后，心想把它当作自己的白色布器皿来拥有吧。这时，之前的瑜伽士递过来一个小小的红黄色纸卷，说是善知识僧人的帽子护身符。
English
After his passing, he observed retreats in the Zimchil Od Sal Tse and the Zimchung Samten Phuk, lasting for either two months or a single month at a time. Apart from meal times, there were no fixed breaks, and he single-mindedly engaged in the recitation of the deity of single union and the maintenance of the state. During those times, it seems that he occasionally spoke of various wondrous signs and visions, like scattered stars, but it appears that they were not recorded in a way that those interested could remember them. When he was seventeen years old, on the evening of the tenth day of the ninth month of the Water Tiger year (1602), while residing in the Darling Zimchung Samten Phuk, he had a dream. In a delightful temple in Samye Chimpu, many Tibetan and Chinese vidyadharas and siddhas were seated in rows, performing a tsok offering. Around them, many beautifully adorned women were dancing and singing. He himself was seated at the lower end of the rows, watching with interest. At the head of the rows was a yogi who seemed to be the tertön Dorje Lingpa, with a topknot of hair and a radiant face. In front of him was a reddish-brown wooden vase, like sandalwood, with a tilted opening, filled with essence. The yogi used a kapala bowl, white on the outside and red on the inside, adorned with golden dharma wheels and the letter Harinisa (梵文天城体：हरिनिस，梵文罗马拟音：harinisa，汉语字面意思：Harinisa), wiping it with a red silk cloth and carefully filling it. A beautiful woman poured a white liquid, which seemed to be rice wine, from the previous vase, radiating light and emitting a whooshing sound. Another woman brought a large rhinoceros horn bowl filled with various kinds of food. The yogis, in order, each took a bite of the food and a sip from the kapala bowl, but the contents of the bowls did not diminish, remaining as they were. Then, some was offered to him as well, and as he tasted it slightly, the wisdom of bliss and emptiness blazed uncontrollably. Finally, he thought to possess it as his own white cloth vessel. At that moment, the previous yogi handed him a small reddish-yellow paper scroll, saying it was a protective amulet for the hat of a spiritual friend monk.