Tibetan
་མ་ཧཱ་སྱ་ནི་ལ་བསྒོས་ཤིང་། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་དྲིལ་བསྒྲགས། དེར་སློབ་དཔོན་ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་སྐྱེ་བོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་ཙམ་དང་། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡང་འདུས་སྔོན་བཞིན་བསྟན་པ་དཔང་དུ་བཙུགས་པ་ལས། ཤིན་ཏུ་ཚར་བཅད་པས། ཡང་གངྒ་ལ་མཆོངས་ཏེ་ཤིའོ། །དེ་དག་གི་རྗེས་འབྲང་མང་པོ་ལ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་། ལ་ལ་དགེ་བསྙེན་ལ་བཙུད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཁ་ཆེའི་སློབ་དཔོན་གསུམ་བྱུང་བར་དྲང་པོའི་སེམས་ཀྱིས་གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྒལ་བརྟག་མང་དུ་བྱས་པས་ནང་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་དད་དེ། སྐྱབས་འགྲོ་དང་བསླབ་པ་བླངས་གྲུབ་མཐའ་ཉན་ནས་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པར་གྱུར་ནས་བྱང་ཕྱོགས་ཁ་ཆེའི་ཡུལ་དུ་སོང་ནས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་རྟོག་གེ་དར་བར་བྱས་སོ། །སླར་ཡང་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་བྱོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དར་བ་དང་། བསྟན་པའི་འགལ་རྐྱེན་རྣམས་རྩོད་པས་ཚར་བཅད། རྒྱལ་པོ་དང་བློན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་དུ་བསྡུས། དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་དང་ཆོས་གཞི་ཐུག་མེད་དུ་དར་བར་མཛད། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་བཞེངས་པའི་ལྷ་ཁང་ཡང་བརྒྱ་རྩ་ཙམ་ཡོད་ཅིང་། གཞན་ལ་བསྐུལ་ཏེ་བཞེངས་པ་ནི་བགྲངས་བ་ལས་འདས། སློབ་དཔོན་འདིས་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་བཅུག་པའི་དགེ་སློང་དང་དགེ་བསྙེན་ཡན་ཆད་བསྡོམ་ན་འབུམ་དུ་ཉེ་བ་ཙམ་ཡོད་པར་གྲགས་ནའང་། ཕལ་ཆེར་མཁན་སློབ་གཞན་ལ་གཏད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་སློབ་མས་ནི་ས་སྟེང་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ཀྱང་། ཕྱི་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ནི་ལྔ་ལས་ལྷག་པ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་ངོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །སྐུ་ཚེ་ཐ་མའི་ཚེ་ཡང་སྔར་གྱི་ས་ག་ར་ཨཱ་ཙརྱ་དེ་ཉིད་བྷ་དྲ་ཨཱ་ཙརྱ་ཕྱི་མའི་བུར་སྐྱེ་བ་བླངས་ཏེ་སྔོན་ལས་ཀྱང་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྟོབས་ལྷག་པར་ཆེ་བ། རང་གི་ལྷ་མདུན་དུ་འོངས་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པ་སློབ་པ། རེས་འགའ་དེའི་ལུས་ལ་ཞུགས་ནས་ཀྱང་སྔོན་མེད་པའི་རིག་པ་བརྗོད་པ་བྱུང་བ། སུ་རྒྱལ་གྲུབ་མཐའ་ལ་འཇུག་པར་བྱས་ནས་བརྩད་པས། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་རྒྱལ་བ་བྱུང་བས། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བཅུག་ནས། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་བྲམ་ཟེ་དགེ་བསྙེན་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་བྱུང་ངོ་ཞེས་གྲགས་ཤིང་། དེ་ནས་དུས་ཀྱི་མཐར་ཡུལ་ཀ་ལིངྐར་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་ཤིང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཆོས་ལ་བཀོད་ནས་སྐུ་འདས། གདུང་དུར་ཁྲོད་དུ་ཞུགས་ལ་བཞུས་པ
Chinese
嘛哈斯亚尼拉被派遣，向所有方向宣告。在那里，从南方迎请来一位导师，聚集了大约五千名婆罗门和无数的国王等民众，像以前一样以教法为证，彻底击败了他们，他们又跳入恒河而死。那些人的许多追随者，一些出家，一些被置于居士之位。那时，来了三位克什米尔的导师，以正直的心对宗派进行了许多辩论，因此对佛教非常信仰。皈依并接受戒律，听闻宗派，精通量论七支，前往北方克什米尔地区，弘扬法称论师的论理学。再次前往南方地区，弘扬佛教，并以辩论击败了教法的违缘。以佛法摄服了国王和大臣等，使僧团和寺庙无边地发展。导师自己建造的寺庙也有一百多座，劝请他人建造的则数不胜数。据说，经这位导师劝请而进入佛法的比丘和居士等加起来接近十万，但大多数都交给了其他的堪布和导师。虽然通过佛法结缘的弟子遍布整个大地，但据说真正如影随形跟随的，不超过五人。据说，在最后的生命中，以前的萨嘎拉阿阇黎，转世为后来的巴扎拉阿阇黎之子，比以前更有智慧的力量。来到自己的本尊面前，亲身学习明智，有时进入他的身体，说出前所未有的明智。通过辩论使苏嘉亚宗派的人进入佛法，结果法称论师获胜，于是使他进入佛教，据说在南方地区，出现了婆罗门居士安住于梵行，供养佛教的情况。此后，在末期，在卡alinga地方建造寺庙，安置许多人于佛法中而逝世。遗体在墓地火化。
English
Mahasyanila was dispatched and proclaimed in all directions. There, a teacher was invited from the south, and about five thousand Brahmins and countless people, including kings, gathered. As before, the Dharma was established as evidence, and they were thoroughly defeated, so they jumped into the Ganges and died. Many followers of those people, some were ordained, and some were placed in the position of lay practitioners. At that time, three Kashmiri teachers came and, with honest minds, debated extensively on the tenets of the schools, and thus had great faith in Buddhism. They took refuge and received vows, listened to the tenets of the schools, became very proficient in the seven treatises on valid cognition, and went to the northern region of Kashmir, where they promoted the logic of Dharmakirti. Again, he went to the southern region, propagated the Buddha's teachings, and defeated the obstacles to the teachings through debate. He subdued kings and ministers, etc., through the Dharma, and caused the Sangha and monasteries to flourish immeasurably. The teacher himself built about a hundred temples, and the number of those built by others at his urging was countless. It is said that the number of monks and lay practitioners, etc., who were induced to enter the Dharma by this teacher totaled nearly a hundred thousand, but most of them were entrusted to other Khenpos and teachers. Although disciples connected through the Dharma spread throughout the entire earth, it is said that no more than five truly followed him like a shadow. It is said that in his last life, the previous Sagara Acharya was reborn as the son of the later Bhadra Acharya, and had even greater power of intelligence than before. He came before his own deity and personally learned wisdom, and sometimes entered his body and spoke of unprecedented wisdom. By debating, he caused the people of the Sujaya school to enter the Dharma, and as a result, Dharmakirti was victorious, so he caused him to enter Buddhism, and it is said that in the southern region, there were Brahmins and lay practitioners abiding in celibacy, making offerings to Buddhism. Thereafter, at the end of his life, he built a monastery in the land of Kalinga, placed many people in the Dharma, and passed away. His remains were cremated in the cemetery.
Tibetan
ས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་བབས་ཤིང་། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དྲི་བཟང་པོ་དང་རོལ་མོས་ཁྱབ་པ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བྱུང་། གདུང་ཐམས་ཅད་མཆིང་བུ་འདྲ་བའི་རྡོའི་གོང་བུ་གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་བ་ལས་རུས་པའི་རྣམ་པ་ཡེ་མེད་དེ་ད་ལྟ་ཡང་དུས་སྟོན་གྱི་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདི་དང་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་དུས་མཉམ་མོ་ཞེས་གྲགས་པ་བཞིན་དོན་ལ་གནས་པར་མངོན་ནོ། །སློབ་དཔོན་འདིས་སྡེ་བདུན་བརྩམས་ནས་པཎྜི་ཏ་ཕལ་ཆེར་གྱིས་མ་གོ། འགའ་ཞིག་གོ་བ་བྱུང་ཡང་ཕྲག་དོག་གི་དབང་གིས་མི་ལེགས་སོ་བྱས། ཁྱིའི་མཇུག་མ་ལ་བཏགས་པས། ཁྱི་ནི་ལམ་སྲང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ངའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གཞུང་གི་མགོར། སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་སོགས་ཤླཽ་ཀ་གཅིག་བཅུག་པ་དང་། ཕྱིས་སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློ་དང་། ཤཱཀྱ་བློ་ལ་སྡེ་བདུན་ལེགས་པར་བཤད་དེ། རང་འགྲེལ་གྱི་འགྲོས་ལྷ་དབང་བློ་ལ་བརྩམས་པར་བསྐོས། ལན་གཅིག་བརྩམས་ཏེ་གཟིགས་ཕུལ་བས་ཆུས་བཀྲུས། ཡང་བརྩམས་པ་མེས་བསྲེགས་ཏེ་སླར་ཡང་བརྩམས་ཏེ། ཕལ་ཆེར་སྐལ་བ་མེད་ཉིད་དང་། །དུས་ལའང་སྡོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གོམས་པའི་ཕྱིར་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས། །དཀའ་འགྲེལ་འདི་ནི་འདིར་བྱས་སོ། །ཞེས་བྲིས་ཏེ་ཕུལ་བས། འཕྲོས་དང་ཚིག་ཟུར་གྱིས་མཚོན་པའི་གནད་དོན་རྣམས་མ་བྱུང་བ་འདུག་ཅིང་ཚིག་གི་དངོས་བསྟན་གྱི་དོན་རྣམས་བྱུང་འདུག་གསུངས་ནས་བཞགངའི་རིགས་པ་འདི་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་འདུག་དགོངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཇུག་ཏུ། རྒྱ་མཚོ་ལ་ནི་ཆུ་བོ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་ཐིམ་ཞིང་ནུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་བཅུག་གོ། དེ་ལྟར་ན་རྒྱན་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས། ཀླུ་སྒྲུབ། ཐོགས་མེད། ཕྱོགས་གླང་གསུམ་ནི་གཞུང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་ལྷ། དབྱིག་གཉེན། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་གསུམ་ནི་འགྲེལ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་སོ་སོའི་དུས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ཏེ་བསྟན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མཛད་པ་མཉམ་པས་རྒྱན་དྲུག་ཅེས་གྲགས་སོ། །དེའི་༼ཚེ༽གྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ལྭ་ཝ་པ་དང་ཨིནྡྲ་བྷུ་ཏི་བར་པ་དང་། ཀུ་ཀུ་རཱ་ཛ་དང་། སློབ་དཔོན་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་དང་། ལཱ་ལི་ཏ་བཛྲ་རྣམས་འོལ་སྤྱི་ཙམ་དུ་དུས་མཉམ་མོ། །འདི་སྐབས་ཀྱི་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ནི་བར་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །ལཱ་ལི་ཏ་བཛྲ་ནི་ན་ལེནྡྲའི་པཎྜི་ཏ་གཅིག་ཡིན་ལ། རྣམ་སྣང་སྒྱུ་དྲྭའི་རྒྱུ
Chinese
大地上降下花雨，四面八方充满美妙的香气和音乐，持续了七天。所有的遗骸都凝聚成一个像李子一样的石球，没有留下任何骨头的痕迹，至今仍在举行节日庆典。据说这位导师与吐蕃国王松赞干布（约617-650年在位）是同时代的人，这似乎是符合事实的。这位导师创作了《七部论》，但大多数班智达都不理解。有些人理解了，但由于嫉妒，说它不好。他说，就像把尾巴绑在狗身上，狗会在大街小巷里乱跑一样，我的论著也会传遍四面八方。并在论著的开头，加入了一句“大多数人执着于平庸”等偈颂。后来，导师拉旺洛和释迦洛对《七部论》作了很好的解释，并委托拉旺洛按照自释的风格进行创作。他写了一遍并献上，但被水冲走了。又写了一遍，被火烧了，于是又写了一遍，写道： “因为大多数人没有福分， 而且时间也不等人。 为了习惯，我简略地， 在此完成了这篇难解的注释。” 写完献上后，（上师）说：“暗示和弦外之音所表达的要点没有出现，但词语的直接含义已经出现了。”就放下了。他心想：“没有人能完全理解我的这种理路。”于是在《释量论》的结尾，加入了一段偈颂：“就像河流融入大海一样，它会融入自己的身体并消失。” 这样，在六庄严中，龙树、无著、陈那三位是论著的作者，圣天、世亲、法称三位是注释的作者。他们各自根据自己的时代，以平等的事业来弘扬佛法，因此被称为六庄严。在他们（那个时代）获得成就的瑜伽士有：导师拉瓦巴、因陀罗菩提（中间者）、咕咕ra扎、导师海生金刚、拉利塔瓦日拉，他们大致是同时代的人。此时的海生金刚是中间者。拉利塔瓦日拉是那烂陀寺的一位班智达，是《毗卢遮那幻化网续》的
English
A rain of flowers fell on the earth, and all directions were filled with pleasant fragrance and music for seven days. All the remains coalesced into a single stone ball resembling a plum, with no trace of bones, and even now, festival offerings are made. It is said that this teacher was a contemporary of the Tibetan King Songtsen Gampo (reigned c. 617-650), which seems to be in accordance with the facts. This teacher composed the Seven Treatises, but most paṇḍitas did not understand them. Some understood, but out of jealousy, said it was not good. He said, "Just as if a tail is tied to a dog, the dog will run around in the streets and alleys, so too will my treatises spread in all directions." And at the beginning of the treatise, he inserted a verse such as "Most people are attached to the ordinary." Later, the teachers Lhawang Lo and Shakya Lo gave excellent explanations of the Seven Treatises, and Lhawang Lo was commissioned to compose in the style of a self-commentary. He wrote it once and offered it, but it was washed away by water. He wrote it again, and it was burned by fire, so he wrote it again, writing: "Because most people have no merit, And time does not wait. For the sake of habit, I have briefly, Completed this difficult commentary here." After writing and offering it, (the master) said, "The key points expressed by implication and innuendo have not appeared, but the direct meanings of the words have appeared." And he left it at that. He thought, "No one can fully understand my reasoning," so at the end of the Commentary on Valid Cognition, he inserted a verse: "Just as a river merges into the ocean, it will merge into its own body and disappear." Thus, among the Six Ornaments, Nāgārjuna, Asaṅga, and Dignāga are the authors of the treatises, and Āryadeva, Vasubandhu, and Dharmakīrti are the authors of the commentaries. They each, according to their own times, equally performed the deeds of illuminating the Dharma, and are therefore known as the Six Ornaments. The yogis who attained accomplishment in their (time) were: the teacher Lāva-pa, Indrabhūti (the middle one), Kukkurāja, the teacher Padmasambhava, and Lālitavajra, who were roughly contemporaries. The Padmasambhava at this time is the middle one. Lālitavajra was a paṇḍita of Nālandā, and is the [lineage holder] of the Guhyagarbha Tantra.