Tibetan
གས་ལྟས་ངན་པ་བྱུང་བས། དེ་དག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ལྟས་ཡིན་གྱི་དེང་ཕན་ཆད་མདོ་སྡེ་མཐའ་དག་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ཡི་གང་ཟག་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོ་དང་མཐུན་འདུལ་བ་ལ་གནང་ཞིང་མངོན་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་ན་དེ་ལ་གུས་པར་ཟུངས་ཤིགདེ་ལས་ལྡོག་ན་དེ་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་ཟུངས་ཤིག་ཅེས་ཞལ་གདམས་སྩལ་ནས། ཡུལ་རྩྭ་ཅན་དུ་གཤེགས་པའི་ལམ་ཁར་སྐུ་རྒྱབ་སྙུན་ཚུལ་བསྟན་ཅིང་སྣམ་སྦྱར་དབུ་སྔས་སུ་བཅུག་ནས་མནལ་ཞིང་། ཀུན་དགའ་བོར་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སྨྲོས་ཤིག་གསུངས་པར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཆེ་བརྗོད་མཛད་དེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་རྩྭ་ཅན་དུ་ཕེབས། ཤར་ཆུ་བོ་དབྱིག་ལྡན། བྱང་ཤིང་སཱ་ལ། ལྷོ་གྱད་ཀྱི་ཡུལ། ནུབ་ཨོ་རྒྱན་བཏགས་པའི་མཆོད་རྟེན་བར་ཁོར་ཡུག་དཔག་ཚད་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་དེར་བྱོན་ཏེ་ཚལ་དེའི་ཕྱོགས་བཞི་ན་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་སཱ་ལ་རེ་རྒྱས་པ་རྒྱལ་ཆེན་བཞི་དང་གྱད་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུང་བའི་དབུས་སུ་ཀུན་དགའ་བོར་སེང་གེའི་ཁྲི་སྔས་བྱང་དུ་བསྟན་པ་ཆོས་ཤིག་ཅེས་སྩལ། དེ་ནས་བཀའ་བཞིན་སེང་ཁྲི་སྔས་བྱང་བསྟན་བཅས་པའི་སྟེང་མནལ་མ་ཐག་མི་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་བྱུང་བར་གྱུར་པས་ཀུན་དགའ་བོ་སོགས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཞིང་། བཅོ་ལྔའི་ཉི་མ་འཆར་ཁར་སོ་སོའི་སྐད་དང་མཐུན་པར་གསུང་གཅིག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཡི་ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉི་ཡོད་ན་ནང་གི་ཐ་མ་འདིར་ཞུས་ཤིག་ཅེས་སྒྲ་ཆེན་པོས་སྲིད་རྩེའི་བར་ཁྱབ་པར་མཛད་ཅིང་། ཞལ་སྒོ་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རེག་པས་ཉོན་མོངས་ཞི་བ་སོགས་མཛད་ཚེ་འོད་སྲུང་མ་གཏོགས་ལྷ་མི་ཀླུ་སོགས་ཇི་སྙེད་འདུས་ཏེ་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཕུལ་བས་སྡིག་ཅན་སོགས་ཀྱི་མ་གཏོགས་བཞེས་ཤིང་། ཀུན་དགའ་བོ་སོགས་ཀྱིས་ཞུས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལམ་དབུ་མ་སྟོན་པ་མདོ་སྡེ་མྱང་འདས་གསུངས་སོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཅག་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ་གསོལ་བར། ཁྱེད་རྣམས་འོད་སྲུང་ལ་གཏད་དེ་གནས་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་གནང་། ཀུན་དགའ་བོ་གཟིམས་ཁྲི་ལ་བསྙེས་ནས་མཆི་མ་འབྱིན་ཞིང་སར་འགྱེལ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱི་མར་མེ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་ལོང་བར་གྱུར། སང་ནངས་པར་མཚན་ཙམ་ལུས་ཏེ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་ལག་པ་ས་ལ་བཙུགས་སྟོན་པའི་ཞལ་ལ་བལྟ་ཞིང་ཚིག་གསོལ་བས། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱོད་འོད་སྲུང་ལ་གཏད་ཀྱི་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅེས་སྤྲོ་བ་བསྲིངས་ཤིང་སེང་གེའི་གཟིམས་ཁྲི་སྔ་མ་ལས་བསྒྱུར་བར་གློ་གཡས་ཕབ་སྟེ་གཟིམས་ཤིང་གཟིམས་མལ་དུ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བཞག་ནས་དམྱལ་བར་གཤེགས། འགྲོ་བ་མང་པོའི་དོན་མཛད། སྐུ་གདུང་གི་བཀོད་པ་ཞུས་པ་འཁོར་ལོ་སྒྱུར་བ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་གྱིས་སྩལ། ད་ནི་གདུལ་བྱ་རབ་དགའ་དང་རབ་བཟང་གཉིས་ལུས་པས་དེ་གཉིས་འདུལ་བར་དགོངས། སྟོན་པས་སྐུ་ལུས་ཕལ་པ་གཟིམས་མལ་དུ་བཞགརབ་དགའ་ཇི་ལྟ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་དྲི་ཟ་རབ་དགའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་བྱོན་པི་ཝཾ་བརྡུངས་པས་རབ་དགའ་ང་ལས་གླུ་དབྱངས་མཁས་པའི་དྲི་ཟ་མེད་དོ་སྙམ་ཕྱིར་འོངས། པི་ཝཾ་བརྡུངས་ཤིང་འགྲན་པས་སྒྲ་ཁྱད་མེད་བྱུང་། རྒྱུད་རིང་བར་བཅད་དེ་རྒྱུད་གཅིག་གི་བར་འདྲ་བ་ཙམ་བྱུང་ཡང་རྒྱུད་རྩ་བ་ནས་མེད་པ་དང་རབ་དགའ་ལ་སྒྲ་མ་བྱུང་། སྟོན་པའི་དེར་རྒྱུད་ཚང་བ་ལྟ་བུར་བྱུང་བས་ང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་དྲི་ཟ་ཡོད་སྙམ་ང་རྒྱལ་ཞི་མ་ཐག་སྐུ་དངོས་བསྟན། ཆོས་བཤད་པས་རྒྱུན་ཞུགས་ཐོབ་སྟེ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་བསླངས་སོ། །དེ་ནས་རྩྭ་ཅན་གྱི་མལ་དུ་གཤེགས། མུ་སྟེགས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རབ་བཟང་བྱ་བ་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལོན་པ་ཕྱོགས་དེའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ལས། རྫིང་བུ་དལ་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་ན་ཨུ་དུམ་ཝཱ་རའི་མེ་ཏོག་སྐུ་བལྟམས་ཚེ་སྦལ་མིག་ཁ་ཕྱེ། རོལ་རྩེད་མཛད་ཚེ་ཁ་འབུས། དཀའ་བ་སྤྱད་པའི་ཚེ་ཅུང་ཟད་རིད། སངས་རྒྱས་པ་དང་ཁ་ཕྱེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཚེ་ལྷམ་མེ་ལྷན་ནེར་རྒྱས། གཟིམས་མལ་དུ་བཞུགས་དུས་ཤིན་ཏུ་རྙིངས་པར་འགྱུར་བ་དག་ཡོད་དེ། དེ་དག་རྙིང་པ་མཐོང་སྟེ་རབ་དགའ་རང་ཉིད་འཆི་བར་འགྱུར་གྱི། ཚལ་འདི་ཡང་རྙིངས་སོ་སྙམ་པ་ན། ལྷ་ཞིག་གིས་འདི་ནི་ཁྱོད་ལ་མ་ཡིན་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་དུས་སོ་ཟེར་བས་བདག་ལ་དྲི་བའི་དུས་ལ་འབབ་སམ་སྙམ་སཱ་ལའི་དྲུང་དུ་སོང་བ་ཀུན་དགའ་བོས་བཟློག་ཀྱང་ང་དང་མུ་སྟེགས་ལྷན་ཅིག་གཏམ་བྱེད་པའི་ཐ་མ་ཡིན་པས་ཐོངས་ཤིག་ཅེས་རབ་བཟང་ནང་དུ་བཏང་། སྟོན་པས་ཆོས་གསུངས་པས་བདེན་པ་མཐོང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ། །དེ་ནས་སྐུ་བཙོ་མའི་མདོག་གི་མཐོང་ཀ་དཔལ་བེ་ཕྱུང་སྟེ། ཁྱེད་རྣམས་ངའི་སྐུ་བཙོ་མ་ལྟ་བུར་ལྟོས་ཤིགསངས་རྒྱས་ལ་བལྟ་བ་ནི་ཉིན་སྐར་ཙམ་ཡིན་སོགས་དང་། ང་མྱ་ངན་ལས་འདའོ་ཞེས་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་གསུངས་རྗེས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་འདུ་ཤེས་བཅུ་པའི་མདོ་གསུངས་པ་གསུང་ཐ་མར་བསྟན་ནས། ང་ནི་རྟག་ཏུ་ཞི་བའི་རྣམ་པར་གནས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའོ་ཞེས་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དུ་བཟླ་བར་མཛད་དོ། །དེ་
Chinese
由于出现了不好的预兆，这些都是进入涅槃的预兆，从今以后应当进入所有经典，而不是进入个人。与经部相符，允许持律，如果不违背阿毗达磨的法性，就应当恭敬地接受它。如果与此相悖，就应当认为那不是佛法。这样教诲之后，在前往草地的路上，示现背部不适，将袈裟作为枕头而睡眠。对阿难说，宣说菩提分法，赞叹精进的功德，然后结跏趺坐而住。之后到达草地。东方是财物河，北方是娑罗树，南方是巨人之境，西方是名为邬金的佛塔，周围环境有十二由旬。到达那里后，在那片树林的四个方向，各自生长着一棵具有花朵和果实的娑罗树，由四大天王和巨人守护，在中央，对阿难说，将狮子座的床头朝北安放。之后按照吩咐，刚在狮子座的床头朝北安放的床上躺下，就出现了各种各样的不祥之兆，阿难等人发出哀嚎。在十五的太阳升起时，以与各自语言相符的一个声音说，如果对进入涅槃有疑惑，就在这最后的时刻提问。以巨大的声音遍布有顶天。从口中发出光芒，接触到十方的一切众生，平息烦恼等等。除了迦叶尊者之外，天、人、龙等无数众生聚集，献上供养的物品，接受了除了罪恶者之外的供养。阿难等人请问，宣说了开示佛性的中观之道——经典《涅槃》。众比丘祈请说，我们进入涅槃吧。没有允许说，你们交付给迦叶尊者，是依止之处。阿难靠近卧榻，流泪倒地。由于慈悲之灯熄灭，世界变得盲目。明天早上只留下名号，就看不见了。这样将手放在地上，看着导师的脸，祈求道。阿难，你交付给迦叶尊者，不要悲伤。这样延长了快乐，将右胁朝下，躺在比以前的狮子卧榻上，睡在卧具中。
English
Due to the occurrence of inauspicious omens, these are signs of entering Nirvana. From now on, one should engage with all the Sutras, not with individuals. If it accords with the Sutras, grant permission to the Vinaya, and if it does not contradict the Dharma nature of the Abhidharma, then respectfully accept it. If it deviates from this, then consider it not to be the Dharma. After giving this advice, on the way to the grassy land, he showed signs of back pain and slept with his robe as a pillow. He told Ananda to recite the limbs of enlightenment, praised the greatness of diligence, and then sat in the lotus position. Then he arrived at the grassy land. To the east was the Dhanada River, to the north was the Sala tree, to the south was the land of giants, and to the west was the stupa named Oddiyana. The surrounding area was twelve yojanas. Having arrived there, in the four directions of that grove, a Sala tree with flowers and fruits grew, guarded by the four great kings and giants. In the center, he told Ananda to place the lion throne with its head facing north. Then, as instructed, as soon as he lay down on the bed with the lion throne facing north, various inauspicious signs appeared, and Ananda and others cried out in lament. As the sun of the fifteenth day rose, with one voice that matched their respective languages, he said, "If there is any doubt about entering Nirvana, ask in this final moment." With a great voice, he pervaded the peak of existence. From his mouth, rays of light touched all sentient beings in the ten directions, pacifying afflictions and so on. Except for Kashyapa, countless gods, humans, nagas, and others gathered, offering objects of worship, and he accepted the offerings except from the sinful. When Ananda and others asked, he taught the Sutra Nirvana, which reveals the Middle Way of the Buddha-nature. The monks requested, "Let us enter Nirvana." He did not grant permission, saying, "Entrust you to Kashyapa, he is the refuge." Ananda approached the bed, shedding tears and falling to the ground. Because the lamp of compassion was extinguished, the world became blind. Tomorrow morning, only the name will remain, and he will not be seen. Thus, placing his hand on the ground, looking at the face of the teacher, he prayed. "Ananda, I entrust you to Kashyapa, do not grieve." Thus he extended joy, lay down with his right side down on the lion throne that was different from before, sleeping on the bedding.
Chinese
然后化身前往地狱，做了许多众生的利益。火化遗体时，像转轮王一样给予安排。现在还剩下应调伏的乐欢喜和极善二人，因此打算调伏这二人。导师将普通的身体留在寝室里，以乐欢喜的形象来到乐欢喜的乾闼婆宫殿门口，弹奏琵琶。乐欢喜心想没有比我更擅长歌唱的乾闼婆了，便出来应战。两人弹奏琵琶比赛，声音不分上下。导师将琴弦拉长，断开，只剩下一根琴弦也还能发出一样的声音，而乐欢喜的琴弦却完全断了，发不出声音。导师的琴弦却像完好无损一样，乐欢喜心想竟然有比我更厉害的乾闼婆，傲慢心顿时消失，导师显现真身，为他说法，乐欢喜获得了预流果，皈依了三宝，建立了学处。之后前往草地。外道遍行者名为极善，已经一百二十岁了，被当地的人们尊为阿罗汉。在缓流的池塘边，有乌昙婆罗花，诞生时花苞像青蛙的眼睛一样张开，嬉戏玩耍时花苞绽放，苦行时花苞稍微枯萎，成佛时花苞张开，转法轮时花朵鲜艳盛开，在寝室休息时花朵变得非常衰老。极善看到花朵衰老，心想乐欢喜自己要死了，这个园林也要衰败了。这时，一位天神说：这与你无关，是导师涅槃的时候到了。极善心想难道现在是我提问的时候了吗？于是前往娑罗树旁，阿难阻止他，但他却说：这是我和外道最后一次交谈了，请让我进去。于是极善进入室内。导师为他说法，他见到了真谛，受了近圆戒，获得了阿罗汉果。之后，导师取出金色的身躯，说道：你们要像看待我的金色身躯一样看待。瞻仰佛陀就像白天的星星一样。我将要涅槃了，这样说了二十五次之后，为比丘们宣讲了《十想经》，作为最后的教诲。然后说：我恒常处于寂静的状态，是为大涅槃，这样重复了二十七次。
English
Then, he manifested and went to hell, benefiting many beings. When cremating the remains, he gave instructions as a Chakravartin King would. Now, only the two to-be-tamed, Delightful Joy and Utmost Good, remained, so he intended to tame them. The Teacher left his ordinary body in the sleeping chamber. In the form of Delightful Joy, he went to the gate of the Gandharva Delightful Joy's palace and played the lute. Delightful Joy thought, "There is no Gandharva more skilled in singing than I am," and came out to challenge him. They played the lute and competed, but the sounds were indistinguishable. The Teacher lengthened the strings and broke them, so that only one string remained, yet it still produced the same sound. But Delightful Joy's strings were completely broken and made no sound. The Teacher's strings appeared to be intact, so Delightful Joy thought, "There is a Gandharva more skilled than I am!" His arrogance immediately subsided, and the Teacher revealed his true form. He taught the Dharma, and Delightful Joy attained the stream-entry fruit, took refuge in the Three Jewels, and established the basis of training. After that, he went to a grassy place. A non-Buddhist wanderer named Utmost Good, who was one hundred and twenty years old, was revered as an Arhat by the people of that region. Beside a slowly flowing pond, there was an Udumbara flower. When the Buddha was born, the flower bud opened like a frog's eye. When he played, the flower bud blossomed. When he practiced austerities, the flower bud withered slightly. When he became enlightened, the flower bud opened. When he turned the wheel of Dharma, the flower bloomed brightly. When he rested in his sleeping chamber, the flower became very old. Utmost Good saw the flower aging and thought, "Delightful Joy himself is going to die, and this grove will also decay." At that moment, a deva said, "This is not about you; it is the time for the Teacher to pass into Nirvana." Utmost Good thought, "Is it time for me to ask questions?" He went to the Sala tree, but Ananda stopped him. However, he said, "This is my last conversation with a non-Buddhist; please let me in." So Utmost Good entered the room. The Teacher taught him the Dharma, and he saw the truth, took full ordination, and attained the Arhat fruit. After that, the Teacher displayed his golden-colored body, saying, "You should look at my golden body as such. Looking at the Buddha is like looking at a star in the daytime," and so on. "I am going to pass into Nirvana," he said twenty-five times. Then, he taught the monks the Sutra of the Ten Perceptions as his last teaching. Then he said, "I am always in a state of peace; this is the Great Nirvana," repeating it twenty-seven times.