Tibetan
ྱ་བ་ནི་དབང་པོས་གཟུང་བྱའི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤྱི་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་ཉིད་ཡིན་ གྱི། སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ན་ནི་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྤྱི་ཡོད་པ་དང་། དབང་པོའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པ་ཚད་མས་བསྟན་ པར་ནུས་ན་འགྱུར་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་ལ་བརྟེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་དམ་བཅས་པ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ འགལ་བ་ནི། དམ་བཅས་པ་དང་འགལ་བ་སྟེ་ཞེས་སོ། །རྟགས་སོགས་ཞེས་པའི་སོགས་ཁོང་ནས་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་འགལ་བ། རྟགས་དང་དམ་བཅའ་འགལ་བ། དཔེ་འགལ་བ། རང་ཚིག་འགལ་བ། ཚད་མ་ འགལ་བ། ལན་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་འདོད་པ་ལས་དཔེར་བརྗོད་ན། དམ་བཅའ་དང་རྟགས་འགལ་བ་ནི། རྫས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཆོས་ཅན། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ཡོན་ཏན་ལས་ རྫས་གཞན་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ངག་གཉིས་ལྡན་དུ་འགོད་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་མི་འཐད་ཏེ། །དམ་བཅའ་བ་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་ངག་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྒྲུབ་པའི་ངག་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ན། 3-631 དམ་བཅའ་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་པས་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་དམ་བཅས་པ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་། ཞེ་འདོད་དང་འགལ་བས་དམ་བཅའ་འགལ་བར་ འཇོག་ན། དེ་རྟགས་འགལ་བར་ནི་འགྱུར་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་འགལ་བའི་ཚར་གཅད་ལོགས་པར་བཞག་ཏུ་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དམ་བཅའ་དང་རང་ཚིག་འགལ་བ་དཔེར་ན་དགེ་སྦྱོང་མ་སྦྲུམ་མ་ཅེའམ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཟེར་བའང་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་བརྗོད་ན་ངག་ལྷག་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་སོ། །དམ་བཅའ་དང་རྟགས་འགལ་བ་འདི་ལ་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཡོན་ཏན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྫས་ཡོད་ན། ལྡན་དོན་རྫས་ ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཆོས་གསུམ་ལྡན་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་དགོས་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། འདི་ འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །དམ་བཅའ་དང་ཚད་མ་འགལ་བ་མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འདུས་ལ། དམ་བཅའ་དང་དཔེ་འགལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དཔེར་བརྗོད་མཐའ་དག་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཟེར་ནས། 3-632 ཅི་རིགས་པར་འགལ་མ་ངེས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པའི་ཚར་གཅད་དུ་གསུངས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་འགལ་བ་དང་མ་གྲུབ་པའི་རིགས་གཉིས་ལས་ཕལ་ཆེར་མི་འདའ་བར་བཞེད་དོ། །རྒྱ་ཆེར་ངག་ལས་རྟོགས་ པར་བྱ་སྟེ་སྤ
Chinese
如果论敌以量成立，‘所立’是与‘有法’相异的法相之总集，那么这就是折伏处。如果不能成立，那就不算是折伏处。论师说，如果反驳者能够以量显示‘总’存在、是根识所取、是常法，那么就不是依赖于承认非正量的论典了。与‘立宗’相违：如其所立与因相违，即是与‘立宗’相违。‘因等’中的‘等’字，包括了与‘立宗’相违、与‘因’相违、与‘喻’相违、与‘自语’相违、与‘量’相违、与‘答辩’相违等等多种情况。举例来说，与‘立宗’和‘因’相违，例如：‘具有三种法相的法，与功德是他体，因为没有见到与功德不同的实法’等等。这需要安立为具有两种陈述的论式。但这并不合理。因为直接陈述的‘立宗’是遮止能立语的，如果在这里安立为能立语，那么即使没有直接陈述‘立宗’，也不会与直接陈述的‘立宗’和‘因’相违。如果认为即使没有直接陈述‘立宗’，但与意愿相违也算是与‘立宗’相违，那么这就会变成‘因相违’，但因为陈述了非能立支，所以是驳倒对方的折伏处。因此，不能单独安立‘立宗相违’的折伏处。 同样，与‘立宗’和‘自语’相违，例如：‘比丘尼不是孕妇’或者‘是无我’等等，如果直接陈述‘立宗’，那么就是语病，因为陈述了非能立支，所以是驳倒对方的折伏处。‘立宗’和‘因’相违，之所以会变成‘因相违’的原因是，如果存在不同于功德的实法，那么具有‘具有三种法相的法’之法相的实法，就必须不同于色等。正如论师所说，如果因成立与所立相违的法，那么这就是相违。与‘立宗’和‘量’相违，包含在‘未成因’中。与‘立宗’和‘喻’相违等等的例子，都可以归为因的三种过失。虽然说可以根据情况，将相违、不定、未成，都作为陈述的折伏处，但论师认为大多不会超出相违和未成这两种范畴。更广阔的内容可以从论典中理解。
English
If the opponent establishes with valid cognition that the 'thesis' (所立) is the general collection of dissimilar characteristics of the 'subject' (有法), then it is a point of refutation. If it cannot be established, then it is not considered a point of refutation. The teacher said that if the opponent can demonstrate with valid cognition that 'generality' exists, is apprehended by the senses, and is permanent, then it is not based on accepting treatises that are not valid cognitions. Contradiction with the 'thesis': As the stated thesis contradicts the reason, it is a contradiction with the 'thesis'. The 'etc.' in 'reason etc.' includes contradiction with the 'thesis', contradiction with the 'reason', contradiction with the 'example', contradiction with 'one's own words', contradiction with 'valid cognition', contradiction with 'response', and so on. For example, contradiction with the 'thesis' and the 'reason' is like: 'The subject, which possesses three characteristics, is different from qualities, because no substance different from qualities is observed.' This needs to be established as a syllogism with two statements. But this is not reasonable. Because the directly stated 'thesis' prevents the statement of proof, if it is established here as a statement of proof, then even if the 'thesis' is not directly stated, it will not contradict the directly stated 'thesis' and 'reason'. If it is thought that even if the 'thesis' is not directly stated, but contradicts the intention, it is considered a contradiction with the 'thesis', then this will become a 'contradictory reason', but because a non-probative member is stated, it is a point of refutation for refuting the opponent. Therefore, the point of refutation of 'contradictory thesis' cannot be established separately. Similarly, contradiction with the 'thesis' and 'one's own words', for example: 'The nun is not pregnant' or 'it is selfless' etc., if the 'thesis' is directly stated, then it is a verbal defect, because a non-probative member is stated, it is a point of refutation for refuting the opponent. The reason why contradiction with the 'thesis' and 'reason' becomes a 'contradictory reason' is that if there is a substance different from qualities, then the substance with the characteristic of 'possessing three characteristics' must be different from form etc. As the teacher said, if the reason establishes the opposite of what is to be established, then this is a contradiction. Contradiction with the 'thesis' and 'valid cognition' is included in the 'unestablished reason'. Examples of contradiction with the 'thesis' and 'example' etc. can all be classified as the three faults of the reason. Although it is said that, depending on the situation, contradiction, uncertainty, and unestablishment can all be stated as points of refutation, the teacher believes that most do not go beyond the two categories of contradiction and unestablishment. A broader understanding can be gained from the treatises. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྲོས་པས་ཆོག་གོ །དམ་བཅའ་སེལ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་ཕྱོགས་བཀག་པས་དམ་བཅའི་དོན་བསལ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བསལ་བ་སྟེ་ཞེས་སོ། །དཔེར་བརྗོད་ན་རྒོལ་བས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ ཀྱི་རྟགས་དབང་པོས་གཟུང་བྱ་བཀོད་པ་ལ། ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་སུན་འབྱིན་པའི་ཚེ་ལན་གཞན་མ་རྙེད་པར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སུ་སྨྲ་ཞེས་བསྙོན་པ་རྒོལ་བ་དམ་བཅའ་སེལ་བའི་ཚར་ གཅད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ངག་མ་རྫོགས་ན་ཚར་གཅོད་ཉིད་མིན་ལ། ངག་རྫོགས་ཤིང་ཚར་གཅད་འཇུག་པའི་ཚེ་ནི་རྒོལ་བས་སྔར་རྟགས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པས་ཚར་གཅད་ ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་སེལ་པའམ་བཏང་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱིས་ཚར་གཅད་པ་གཉིས་པ་དོན་མེད་པས་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འབྲོས་ན་འབྲོས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཚར་གཅད་དེ་སྙེད་ ཀྱི་དབྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གཞན་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། །ཁྱད་པར་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པར་བཀག་པ་ན། ཁྱད་པར་འདོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དཔེར་བརྗོད་ན་གསལ་བ་འདི་དག་ནི་གཅིག་ཡིན་སྟེ། 3-633 ཚད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྟེ། འཇིམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཀོད་པ་ན། ཕྱི་རྒོལ་བ་ན་རེ། ཚད་ལྡན་གཅིག་དང་དུ་མ་གཉིས་ཀ་ ལ་མཐོང་བས་མ་ངེས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སུན་འབྱིན་གྱིས་སུན་ཕྱུང་བ་ན། རྒོལ་བ་ན་རེ། དེ་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ པ་ནི་གཏན་ཚིགས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་གཅད་གཞན་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་སྟེ། ངག་མ་རྫོགས་ན་ལན་གྱི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པས་ཚར་གཅད་མ་ཡིན་ལ། ངག་རྫོགས་ནས་ལན་ གྱི་སྐབས་འབྱེད་ན་སྔར་རྟགས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པའི་ཚར་བཅད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་རྟགས་ཚད་དང་ལྡན་པ་འགོད་མཁན་གྱི་རྒོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཞེས་པའི་ཚར་གཅད་དུ་བཞག་དུ་མེད་དོ། །དོན་གཞན་ཞེས་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། རྣལ་མའི་དོན་ལས་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་དོན་ནི། དོན་གཞན་ ཏེ་ཞེས་སོ། །དཔེར་བརྗོད་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ། རེག་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་ནས། རྟགས་ཀྱི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཧེ་ནོ་ཏའི་རྐྱེན་བྱས་པ་ཅན་གྱི་མིང་དང་། ཨ་ཁྱ་དང་། ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་དང་། 3-634 ན་པ་ཏ་ཞེས་སོགས་སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་སྒྲ་བཤད་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་དོན་གཞན་ཞེས་པའི་ཚར་གཅད་གཞན་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བས་འབྲེལ་མེད་སྨྲས་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ ལག་མིན་པ་བརྗོད་པའི་ཚར་གཅད་དང་། གལ་ཏེ་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་དེ་ལྟ་བུ་སྨྲས་ན་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་ཚར་གཅད་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྒྲུབ
Chinese
‘足够了。’所谓‘解除誓言’，即如前所说，通过限制方面来解除誓言的意义，就是解除誓言。举例来说，如果立宗者为了证明‘声音是无常的’，提出了‘可被感官认知’的理由，当对方辩论者从普遍的角度进行反驳时，立宗者没有找到其他反驳，就否认说‘谁说声音是无常的？’，这被认为是立宗者解除誓言的责难。但事实并非如此，如果这种说法不完整，就不能构成责难；如果说法完整且责难成立，那么是因为立宗者之前陈述了不确定的理由，这才是责难。因此，通过解除或放弃誓言的方式来进行后续的责难是没有意义的，不合理。如果不是这样，那么类似‘逃避就是逃避’这样的说法，就会变成一种责难的分类。另一种理由是，如前所说，当禁止陈述没有区别的理由时，如果想要区别，那就是另一种理由。举例来说，如果陈述说：‘这些显现都是一样的，因为它们具有尺度，就像在陶罐等具有泥土性质的事物上看到尺度一样。’这时，对方辩论者说：‘具有尺度既可以在一个事物上看到，也可以在多个事物上看到，所以是不确定的。’这样进行反驳，然后立宗者说：‘因此，对于那些本质上主要跟随一个事物的事物来说，它们具有尺度。’这被认为是另一种理由的责难。但这也不合理，如果说法不完整，就没有反驳的机会，因此不能构成责难；如果说法完整，并且提供了反驳的机会，那么这就变成了之前陈述不确定理由的责难，因为是立宗者提出了与多个不一致方面相关的具有尺度的理由。因此，不能通过陈述后续理由的方式，将其视为另一种理由的责难。所谓‘其他意义’，即如前所说，与真实意义没有关联的意义，就是其他意义。举例来说，如果陈述说：‘声音是常驻的，因为它不是可触知的。’然后，从理由的声音的范畴出发，解释了与语源无关的词语，比如‘赫诺达’（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）所造成的名称，以及‘阿卡亚’（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）、‘尼瓦拉’（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）和‘纳帕塔’（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）等等，这被认为是其他意义的责难。但事实并非如此，如果立宗者说了不相关的内容，这就包含了陈述非证明部分的责难；如果对方辩论者说了类似的话，那就包含了陈述非过失的责难，因为它们分别属于证明 的部分。
English
'Enough.' The so-called 'rescinding the pledge' is, as previously stated, rescinding the meaning of the pledge by restricting aspects, which is rescinding the pledge. For example, if the proponent, in order to prove that 'sound is impermanent,' puts forward the reason 'can be perceived by the senses,' when the opponent refutes from a general perspective, and the proponent, unable to find another refutation, denies, saying, 'Who says sound is impermanent?' this is considered a rebuke for the proponent rescinding the pledge. But this is not the case; if this statement is incomplete, it does not constitute a rebuke; if the statement is complete and the rebuke is valid, it is because the proponent previously stated an uncertain reason, which is the rebuke. Therefore, it is meaningless and unreasonable to carry out subsequent rebukes by means of rescinding or abandoning the pledge. If it were not so, then a statement like 'escaping is escaping' would become a classification of rebuke. Another reason is, as previously stated, when it is forbidden to state a reason without distinction, if one wants distinction, that is another reason. For example, if it is stated: 'These appearances are all the same, because they have measure, just as measure is seen on clay pots and other things with earthen nature,' then the opponent says: 'Having measure can be seen on both one thing and many things, so it is uncertain.' When refuted in this way, the proponent says: 'Therefore, for those things that essentially follow one main thing, they have measure.' This is considered another rebuke of another reason. But this is also unreasonable; if the statement is incomplete, there is no opportunity for refutation, so it does not constitute a rebuke; if the statement is complete and provides an opportunity for refutation, then it becomes a rebuke for previously stating an uncertain reason, because it is the proponent who puts forward the reason of having measure related to many inconsistent aspects. Therefore, it cannot be regarded as a rebuke of another reason by stating a subsequent reason. The so-called 'other meaning' is, as previously stated, a meaning that has no connection with the true meaning, which is another meaning. For example, if it is stated: 'Sound is permanent because it is not tangible.' Then, starting from the category of the sound of the reason, explaining words unrelated to etymology, such as the name caused by 'Henoda' (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), as well as 'Akhaya' (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), 'Nivala' (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), and 'Napata' (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), etc., this is considered another rebuke of other meaning. But this is not the case; if the proponent says something irrelevant, this includes the rebuke of stating a non-proving part; if the opponent says something similar, then it includes the rebuke of stating a non-fault, because they respectively belong to the part of proving. --------------------------------------------------------------------------------