Tibetan
ན་ལ། ཁྱོད་ཀྱང་གཞི་དུས་ཀྱི་རང་རིག་གཉིས་ སྣང་ནུབ་པ་ཅན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་པར་ཐིམ་པའི་ཕྱིར། བདག་འཛིན་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ཉིད་ ཡིན་པ་ལས། ཁྱོད་བག་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་དབང་གིས་གཉིས་མེད་རང་རིག་འདི་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གོལ་བ་སྟེ་བསྐྱོད་ནས། བདག་འཛིན་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་གློ་བུར་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། ཐག་ཁྲར་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་དེ་ཉིད་ཐག་ཁྲར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཡུལ་དོན་དང་མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། འདི་ལས་ཏེ། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ནི་གོལ་འགྱུར་ཞིང་། །བཟློག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས། །མི་བརྟན་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་པ་ འདི་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བདག་འཛིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་འཕགས་ལམ་ལ་གནོད་ནུས་པ་མིན་ཏེ། གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་རིག་གསལ་དེ་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་མཉམ་བཞག་དེའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས། 2-533 དེ་དང་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་འདུག་པའི་ཕྱིར། ས་གཞི་གཤེར་བའི་རང་བཞིན་ལ་མེ་བཞག་པའི་ཚེ། མེ་དེས་ཁོ་རང་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་གཤེར་དེ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། མཐའ་བསྐོར་གྱི་ ས་གཞི་ཀུན་གཤེར་དེའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི། ས་རློན་ལ་ནི་མེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་དང་། བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་བྱུང་ངོ་། །མདོར་ ན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ནི། །གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་རང་རིག་རང་གསལ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དང་། རིགས་དྲུག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ། འགའ་ཞིག་གིས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། ལ་ལས་ དེའི་དགོངས་གཞིའི་མིང་བཏགས་ཤིང་། རིགས་པའི་གཞུང་ལ་གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲགས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་གཉིས་སྣང་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་དང་། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ གཅིག་པུ་མ་འཁྲུལ་བར་བློ་ཐག་ཆོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་བློ་ཐག་ཆོད་ནས་ལེའུ་འདིའི་མཐར་ཐུག་བྱམས་པའི་གཞུང་དང་མཐུན་པར་ཁས་བླང་ནུས་ན། ཕྱོགས་འདི་ཅུང་ཟད་བདེ་བར་མངོན་མོད་ཀྱང་། །དེ་ ལྟར་ཁས་བླང་མ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་འདིར་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་འཕགས་ལམ་ལས་ཉམས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་དང་། 2-534 ཉམས་པར་ངེས་པའི་སློབ་པ་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་བཤད་པ་ནང་འགལ་བ་ལྟ་བུར་སྣང་ཞིང་། ཡུལ་ཅན་ཉན་མོངས་སྤོང་བ་ལ
Chinese
那么，你也因为基位时的自明觉性，融入到二元显现消失的自性中而无别。具有我执的无明，其法性并非心的自性，因为心的自性就是刚才所说的那个。你因为习气等因素的影响，从这无二的自明觉性中颠倒错乱，生起执着于二元显现的我执。例如，将绳子误认为蛇的分别念，以及将绳子认知为绳子的觉知，两者根据是否符合实情而区分为错觉与非错觉。正如这样解释一样，出自于此：‘因其他缘而变异，逆转则依赖于缘。如不定的蛇之念，心之自性是光明，诸垢染是突发的。’这就是这段话的由来。此外，具有颠倒的我执，不能损害证悟无我的圣道，因为基位时的明觉心识已经站在证悟无我的等持这一边，并与之无别。正如在潮湿的土地上点火时，火不能损害它周围的潮湿，因为周围的土地都站在潮湿的一边。’就像这样解释一样，‘如湿地上之火’等等，以及‘心识倾向于那一边’等等，都是这样产生的。总之，心的本质或自性，是二元显现消失的自明觉性，具备基、道、果三者的一切，存在于六道众生之中。有些人称之为如来藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，梵文天城体：तथागतगर्भ，梵文罗马拟音：tathāgatagarbha，汉语字面意思：如来藏），有些人则以其意趣命名，在理性的论典中被称为二空的智慧。应当明白这就是心的自性。如果这样，就必须确信一切二元显现都是错觉，只有无二的智慧才是真实的。如果能够这样确信，并在本章结尾处与慈氏菩萨的论典相符地承认，那么这个方向可能会显得稍微容易一些。但是，如果不能这样承认，那么就无法获得摆脱上述过失和即将阐述的过失的自信。总之，这里阐述了证悟无我的圣道不会退失的论证，以及必然会退失的学道，似乎与圣者相续中的断证功德相矛盾，并且对境烦恼的断除…… 那么，你也因为基位时的自明觉性，融入到二元显现消失的自性中而无别。具有我执的无明，其法性并非心的自性，因为心的自性就是刚才所说的那个。你因为习气等因素的影响，从这无二的自明觉性中颠倒错乱，生起执着于二元显现的我执。例如，将绳子误认为蛇的分别念，以及将绳子认知为绳子的觉知，两者根据是否符合实情而区分成错觉与非错觉。正如这样解释一样，出自于此：‘因其他缘而变异，逆转则依赖于缘。如不定的蛇之念，心之自性是光明，诸垢染是突发的。’这就是这段话的由来。此外，具有颠倒的我执，不能损害证悟无我的圣道，因为基位时的明觉心识已经站在证悟无我的等持这一边，并与之无别。正如在潮湿的土地上点火时，火不能损害它周围的潮湿，因为周围的土地都站在潮湿的一边。’就像这样解释一样，‘如湿地上之火’等等，以及‘心识倾向于那一边’等等，都是这样产生的。总之，心的本质或自性，是二元显现消失的自明觉性，具备基、道、果三者的一切，存在于六道众生之中。有些人称之为如来藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，梵文天城体：तथागतगर्भ，梵文罗马拟音：tathāgatagarbha，汉语字面意思：如来藏），有些人则以其意趣命名，在理性的论典中被称为二空的智慧。应当明白这就是心的自性。如果这样，就必须确信一切二元显现都是错觉，只有无二的智慧才是真实的。如果能够这样确信，并在本章结尾处与慈氏菩萨的论典相符地承认，那么这个方向可能会显得稍微容易一些。但是，如果不能这样承认，那么就无法获得摆脱上述过失和即将阐述的过失的自信。总之，这里阐述了证悟无我的圣道不会退失的论证，以及必然会退失的学道，似乎与圣者相续中的断证功德相矛盾，并且对境烦恼的断除……
English
So, you too, because of the self-awareness of the ground state, are indivisibly absorbed into the nature of the disappearance of dualistic appearances. The ignorance of self-grasping, its dharma is not the nature of mind, because the nature of mind is just what was said earlier. You, due to the influence of habitual tendencies and other factors, have become inverted and confused from this non-dual self-awareness, giving rise to the appearance of self-grasping dualism. For example, the conceptualization of mistaking a rope for a snake, and the awareness of recognizing the rope as a rope, are distinguished as illusion and non-illusion based on whether they correspond to reality or not. As this is explained, it comes from this: 'It changes due to other conditions, and reversal depends on conditions. Like the unstable thought of a snake, the nature of mind is luminosity, and all stains are adventitious.' This is the origin of this passage. Furthermore, the inverted self-grasping cannot harm the noble path of realizing selflessness, because the clear awareness of mind in the ground state already stands on the side of the samadhi of realizing selflessness and is inseparable from it. Just as when fire is placed on moist ground, the fire cannot harm the moisture around it, because all the surrounding ground is on the side of the moisture.' As this is explained, 'Like fire on wet ground' and so on, and 'Mind is inclined towards that side' and so on, arise. In short, the essence or nature of mind is the self-aware, self-luminous nature of the disappearance of dualistic appearances, possessing all three: ground, path, and result, and existing in all six realms of beings. Some call it the Tathagatagarbha (Tibetan: བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།, Sanskrit Devanagari: तथागतगर्भ, Sanskrit Romanization: tathāgatagarbha, Chinese literal meaning: Buddha-nature), and others name it according to its intention, and in rational treatises it is known as the wisdom of the two emptinesses. It should be understood that this is the nature of mind. If so, one must be convinced that all dualistic appearances are illusions, and only non-dual wisdom is real. If one can be convinced in this way and acknowledge it at the end of this chapter in accordance with the treatises of Maitreya, then this direction may seem a little easier. However, as long as one cannot acknowledge it in this way, one will not gain the confidence to be free from the faults mentioned above and the faults that will be explained. In short, here is explained the proof that the noble path of realizing selflessness does not degenerate, and the learning that will inevitably degenerate, which seems to contradict the qualities of abandonment and realization in the continuum of the noble ones, and the abandonment of afflictions towards objects... So, you too, because of the self-awareness of the ground state, are indivisibly absorbed into the nature of the disappearance of dualistic appearances. The ignorance of self-grasping, its dharma is not the nature of mind, because the nature of mind is just what was said earlier. You, due to the influence of habitual tendencies and other factors, have become inverted and confused from this non-dual self-awareness, giving rise to the appearance of self-grasping dualism. For example, the conceptualization of mistaking a rope for a snake, and the awareness of recognizing the rope as a rope, are distinguished as illusion and non-illusion based on whether they correspond to reality or not. As this is explained, it comes from this: 'It changes due to other conditions, and reversal depends on conditions. Like the unstable thought of a snake, the nature of mind is luminosity, and all stains are adventitious.' This is the origin of this passage. Furthermore, the inverted self-grasping cannot harm the noble path of realizing selflessness, because the clear awareness of mind in the ground state already stands on the side of the samadhi of realizing selflessness and is inseparable from it. Just as when fire is placed on moist ground, the fire cannot harm the moisture around it, because all the surrounding ground is on the side of the moisture.' As this is explained, 'Like fire on wet ground' and so on, and 'Mind is inclined towards that side' and so on, arise. In short, the essence or nature of mind is the self-aware, self-luminous nature of the disappearance of dualistic appearances, possessing all three: ground, path, and result, and existing in all six realms of beings. Some call it the Tathagatagarbha (Tibetan: བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།, Sanskrit Devanagari: तथागतगर्भ, Sanskrit Romanization: tathāgatagarbha, Chinese literal meaning: Buddha-nature), and others name it according to its intention, and in rational treatises it is known as the wisdom of the two emptinesses. It should be understood that this is the nature of mind. If so, one must be convinced that all dualistic appearances are illusions, and only non-dual wisdom is real. If one can be convinced in this way and acknowledge it at the end of this chapter in accordance with the treatises of Maitreya, then this direction may seem a little easier. However, as long as one cannot acknowledge it in this way, one will not gain the confidence to be free from the faults mentioned above and the faults that will be explained. In short, here is explained the proof that the noble path of realizing selflessness does not degenerate, and the learning that will inevitably degenerate, which seems to contradict the qualities of abandonment and realization in the continuum of the noble ones, and the abandonment of afflictions towards objects... --------------------------------------------------------------------------------