Tibetan
་ཡོད་དེ། མི་བརྟན་ཅིང་ཉམས་པར་ངེས་པའི་སློབ་པ་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མེད་ན། ཐུབ་དབང་གི་རྟོགས་པ་དེ་ཐེག་དམན་སློབ་པ་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལས་བརྟན་པའི་སྒོ་ ནས་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་གི་རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་བརྟན་དང་། །མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པར་གྲུབ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ། །མི་སློབ་ ལས་ལྷག་ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱེད་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་བརྟན་མི་བརྟན་ལ་མི་བྱེད་པར་གང་ཟག་བརྟན་མི་བརྟན་ལ་བྱེད་པར་སོང་བས་གཞུང་དོན་གྱི་གོ་བ་སྟོར་བ་ མིན་ནམ། ལེགས་པར་དཔྱད་འཚལ་ལོ། ། ཡང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་དག་ཤིན་ཏུ་དབྱིངས་ཆེ་ཞིང་རྟོགས་དཀའ་བར་སྣང་བས། བློ་དང་ སྐལ་བ་ལྡན་པ་དག་གིས་ལེགས་པར་དཔྱད་དགོས་རྒྱུར་འདུག་པས། འདི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་མདོ་ལས། ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། །ཞེས་སོགས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལས། སེམས་ལ་སེམས་ མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་མེད་དེ། །ཞེས་སོགས་དང་། མདོ་རྒྱན་ལས། 2-529 སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་འདོད། ཅེས་སོགས་དང་། ཐོགས་མེད་འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ལ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། སེམས་དེའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ གང་ཡིན་པ་འདི་གཉིས་ནི། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་སེམས་དག་ལས་གཅིག་ཏུ་བས་ཞེས་སོགས་དང་། ས་བཅུ་པ་ལས། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བཅུ་འདྲེན་པའི་ཚེ་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དང་། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དེའི་ཐད་དུ་དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པར། བརྒལ་བ་དང་ལན་ནི་ལྷག་མ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། བརྒལ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་མེད་ན་ཅི་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡོད་ན་དེ་ལྟ་ན་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ནི་སྒྱུ་མ་ ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་དང་། འདིར་ཡང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །ཞེས་སོགས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་སྒྲས་ཟིན་པ་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ལས་མང་དུ་འབྱུང་བ་དང་། ཡང་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་ རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཉེས་པ་གློ་བུར་དང་ལྡན་དང་། །ཞེས་དང་། གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི །ཞེས་དང་། གློ་བུར་དྲི་མས་དེ་ཉོན་མོངས་མི་འགྱུར། 2-530 ཞེས་སོགས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་ནི་གློ་བུར་ཉེས་པས
Chinese
如果沒有不穩定且註定衰敗的聲聞乘（Śrāvakayāna）的證悟，那麼就沒有任何方法可以區分佛陀的證悟比聲聞乘的證悟更堅定。上述的理由是成立的，因為救護者（怙主，指佛陀）已經證實了這一點，並且是堅定的，並且完全了解所有的差異。因此，佛陀被說成是超越外道和有學、無學之人的。如果按照你的觀點，這種區別不是基於證悟的穩定與否，而是基於人的穩定與否，那麼這不是失去了經文的意義嗎？請好好思考！ 此外，關於‘心的自性是光明，所有的染污都是暫時的’等經文，這些經文似乎非常深奧且難以理解，因此，有智慧和福報的人應該好好研究。應該這樣分析：總的來說，在經中說：‘深寂離戲光明無為法’等等。在《般若經》（Prajñāpāramitā Sūtra）中說：‘心無心，心之自性光明。’在《寶性論》（Uttaratantra）中說：‘心的自性是光明，如同虛空般不變。’在《經莊嚴論》（Mahāyānasūtrālaṃkāra）中說：‘心總是自性光明。’在無著（Asaṅga）的《大乘莊嚴經論釋》（Mahāyānasūtrālaṃkāra-ṭīkā）中說：‘所謂心的自性光明，以及所謂心的近取煩惱，這兩者都比善心和不善心更根本。’在《十地經》（Daśabhūmika Sūtra）中說：‘在引用金剛句時，就是自性光明。’ 正如所說，在《中邊分別論釋》（Madhyāntavibhāga-bhāṣya）中，關於這一點：‘其餘的是提問和回答。’提問是：‘如果沒有遍計所執（parikalpita）和依他起（paratantra）的法，那麼如何才能成為對境？如果有的話，那麼諸法就不可能是自性光明。’回答是：‘如同幻象一般。’等等。這裡也說：‘心的自性是光明。’等等，在佛經和論典中，以‘自性光明’一詞表達的非常多。此外，在續部中說：‘眾生即是佛，但被暫時的染污所遮蔽。’等等。在《寶性論》中說：‘具有暫時的過失’，‘暫時的染污使界空’，‘暫時的染污不會使之成為煩惱’等等。在《經莊嚴論》中說：‘那是暫時的過失’
English
If there is no realization of the Śrāvakayāna (Hearer Vehicle), which is impermanent and destined to decay, then there is no way to distinguish the realization of the Thubwang (Powerful One, referring to the Buddha) as being more stable than the realization of the Śrāvakayāna. The above reason is established because the Savior (Kyobpa, referring to the Buddha) has confirmed it, and is steadfast, and fully understands all the differences. Therefore, the Buddha is said to be superior to outsiders and those who are still learning and those who have completed their learning. If, according to your view, this distinction is not based on the stability of realization, but on the stability of the person, then isn't this losing the meaning of the scripture? Please consider carefully! Furthermore, regarding the scriptures that say, 'The nature of the mind is luminosity, and all defilements are temporary,' these scriptures seem very profound and difficult to understand. Therefore, those with wisdom and merit should study them carefully. It should be analyzed as follows: In general, the sutras say, 'Profound, peaceful, free from elaboration, luminous, uncompounded.' And in the Prajñāpāramitā Sūtra (Perfection of Wisdom Sutra), it says, 'Mind has no mind; the nature of mind is luminosity.' And in the Uttaratantra (Treatise on Buddha Nature), it says, 'The nature of mind is luminosity, unchanging like the sky.' And in the Mahāyānasūtrālaṃkāra (Ornament of the Great Vehicle Sutras), it says, 'The mind is always considered to be self-luminous.' And in Asanga's commentary on the Mahāyānasūtrālaṃkāra, it says, 'That which is the self-luminous nature of the mind, and that which is called the proximate affliction of the mind, these two are more fundamental than virtuous and non-virtuous minds.' And in the Daśabhūmika Sūtra (Ten Bhumi Sutra), it says, 'When reciting the ten vajra words, it is self-luminous.' As stated, in the commentary on the Madhyāntavibhāga (Distinguishing the Middle from the Extremes), regarding this point: 'The rest are questions and answers.' The question is: 'If there are no parikalpita (imagined) and paratantra (dependent) dharmas, then how can they be objects? If they exist, then the dharmas cannot be self-luminous.' The answer is: 'Like an illusion.' etc. Here it also says, 'The nature of the mind is luminosity.' etc. The term 'self-luminous' appears frequently in the Buddhist scriptures and treatises. Furthermore, in the tantras, it says, 'Sentient beings are Buddhas, but are obscured by temporary defilements.' etc. In the Uttaratantra, it says, 'Having temporary faults,' 'Temporary defilements empty the realm,' 'Temporary defilements do not make it an affliction,' etc. In the Mahāyānasūtrālaṃkāra, it says, 'That is a temporary fault.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་མ་རུང་བྱས། །ཞེས་སོགས་དང་། འདིར་ཡང་། དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་སོགས། གློ་བུར་བའི་སྒྲས་ཟིན་པ་མང་དུ་བྱུང་བ་ འདི་དག གོ་རྟོགས་གཅིག་ཉིད་དུ་འབབ་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། རང་རང་སར་གོ་བའི་བློ་རྩེ་གཏད་ཚམས་རེ་སོ་སོར་ཡོད་པ་ལགས་ཞེས་དཔྱད་ཅིང་ཞུས་ན། སྨྲ་བའི་ལྕེ་སྐྱོང་བ་ལ་མི་འཇིགས་པའི་ སྤོབས་པ་ཐོབ་པ་སུ་བཞུགས། ཆོས་ཀུན་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ། །འོད་གསལ་ཞེས་བྱར་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་བཤད། །གཉིས་སྣང་དག་པའི་རང་རིག་རང་གསལ་ལ། །འོད་གསལ་ཞེས་བྱ་བྱམས་པའི་གཞུང་ ལས་བཤད། །གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་ཉིད་དོ་ཞེས། །གཉིས་ཀའི་གཞུང་ལས་གསལ་བར་བཤད་པ་མཐོང་། །རིགས་གཞུང་འདིར་ནི་རྗེ་བཙུན་གཞུང་ལུགས་དང་། །ཅུང་ཟད་མཐུན་མོད་ཇི་བཞིན་འཆད་ཚུལ་དཀའ། །དེ་ཡང་ གཞུང་ལུགས་གཞན་ལས་འབྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་དེ་དག་རེ་ཞིག་དོར་ནས་འདི་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་འདི་ལྟར་བརྟགས་ཏེ། གཞུང་འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་མས། སྐྱོན་ཆགས་སོགས་གཉེན་པོས་ལན་གཅིག་སྤངས་ཀྱང་སྤངས་པ་ དེ་སླར་ལོག་ནས་གཉེན་པོ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྔར་ཡོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཆགས་སོགས་སྤངས་ནས་སྔར་མེད་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ལམ་གསར་དུ་འབྱུང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཅེས་རྩོད་པ་ནི། གནས་གྱུར་ཀྱང་། 2-531 ལམ་གཞན་སྐྱོན་ནི་འབྱུང་ཞེ་ན་ཞེས་པས་བསྟན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ལན་འཆད་པ་ལ། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་འདི་ལྟར་བཤད་དེ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་འཕགས་ ལམ་དེས་བདག་འཛིན་སྤོང་ནུས་ལ། བདག་འཛིན་དེ་ཉིད་སླར་ལོག་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉམས་པར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་འཕགས་ལམ་དེ། སེམས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་། ཡུལ་ཅན་ ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལ་བཟུང་བ་ལྟར་དུ་གནས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ལས། བདག་འཛིན་མ་རིག་པ་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ཡུལ་མ་གྲུབ་ཅིང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་བཟུང་བའི་བདག་མེད་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་འཛིན་པ་དང་། །ཡོད་ པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ། །འདི་ཡིས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །རང་བཞིན་འདི་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། དོན་དེ་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བར་བཤད་ན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་འཕགས་ལམ་མཉམ་བཞག་ཆོས་ཅན། 2-532 ཁྱོད་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་སྟེ། གཉིས་སྣང་གི་མུན་པས་དག་པའི་རང་རིག་རང་གསལ་འདི་ཡི
Chinese
‘所作皆为不应作’等等，此处亦有‘诸垢为忽然而生’等等。许多地方都用‘忽然而生’来表达，这些理解最终会归于同一种认知吗？还是说各自都有其理解的侧重点呢？请您对此进行辨析。敢于畅所欲言、无所畏惧的大德您在哪里？ 诸法皆为空性的空性，在《中观论》中被称为‘光明’；二取显现清净的自明自知，在《慈氏论》中被称为‘光明’；二取迷乱是忽然而生的，这在两部论典中都有明确阐述。虽然此宗与宗喀巴大师的宗义有些相似，但要完全按照其方式来解释却很困难。因此，暂时抛开其他宗义的观点，对此宗的自性进行如下分析： 此宗的前一部分认为，即使通过对治法暂时断除了过患等，但这种断除会再次复发，并从对治法中退失。因为在断除先前存在的过患等之后，会新产生先前没有的对治道。这种辩论如《入中论》所说：‘纵转成异生，余生仍生过’。 而对于这一问题的回答是：‘识乃能取境之法’等等。因此，可以这样解释：证悟无我的圣道能够断除我执，但这种我执不会再次复发，也不会使证悟无我的智慧退失。因为证悟无我的圣道是心的自性或本质，而我执不是。理由成立，因为如实执著有境，这是有境识的法性或自性；有境识如何执著，境就如何存在，这是境的自性或法性。然而，我执无明所执著的我，在境上并不成立；而证悟无我的智慧所执著的无我，在境的实相上是成立的。 因此说：‘识乃能取境之法，如何有即如何取，有者即是彼自体，此能生彼亦如是，此即自性’。如果将此意义阐释清楚，那么证悟无我的圣道，就其等持而言，是融入于心的自性之中的，心的自性是光明，是远离二取黑暗的自明自知。
English
'All actions are inappropriate,' etc. And here also, 'All defilements are adventitious,' etc. Many occurrences of being captured by the word 'adventitious'. Will these converge into a single understanding? Or does each have its own focus of understanding? Please analyze and inquire about this. Where is the one who dwells with the fearlessness to wield the tongue of speech? The emptiness of all phenomena being empty in nature is explained as 'luminosity' in the Madhyamaka treatises. The self-cognizance and self-illumination that purify dualistic appearances are explained as 'luminosity' in the Maitreya treatises. The delusion of dualistic appearances is indeed adventitious, as clearly explained in both treatises. Although this system is somewhat similar to the system of Je Tsongkhapa, it is difficult to explain it exactly as it is. Therefore, setting aside for the moment those elaborations that arise from other systems, let us examine the nature of this one as follows: The former aspect of this system argues that even if faults and attachments are abandoned once by an antidote, that abandonment will revert and degenerate from the antidote. This is because after abandoning the previously existing faults and attachments, a new path of antidote that did not exist before will arise. This argument is indicated by 'Even if transformed, other faults will arise'. And in explaining the answer to that, 'Consciousness is the nature of grasping objects,' etc., occurs. Therefore, it can be explained as follows: The noble path of realizing selflessness can abandon self-grasping, but that self-grasping cannot revert and cause the wisdom of realizing selflessness to degenerate, because the noble path of realizing selflessness is the nature or essence of the mind, and the other is not. The sign is established, because grasping what exists as existing is the nature or essence of the object-possessing consciousness, and the way the object-possessing consciousness grasps is the way it exists, which is the nature or essence of the object. However, the self grasped by the ignorance of self-grasping does not exist as an object, and the selflessness grasped by the wisdom of realizing selflessness is established in the way things are. Therefore, it is said: 'Consciousness is the nature of grasping objects, how it exists is how it grasps, what exists is its own nature, this also causes that to arise, this is its nature.' This occurs, and if the meaning is also clearly explained, then the noble path of realizing selflessness, in terms of its meditative equipoise, has entered into the nature of the mind, the nature of the mind is luminosity, this self-cognizance and self-illumination that is purified of the darkness of dualistic appearances. --------------------------------------------------------------------------------