Tibetan
དང་། ལུང་དང་འགལ་བ་གཉིས་གནད་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ན། འདིའི་འགལ་བ་སྤོང་བར་སུས་ཀྱང་མི་ནུས་པས། 2-319 ལུང་དང་འགལ་བ་དེ་ལ་ཡང་། ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བའི་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་དང་། བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བའི་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་གཉིས། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་དེ་ལའང་དེ་འདྲ་ གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་འབྱེད་ཤེས་ན། དཀའ་བའི་གནས་རང་གྲོལ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མེད་ཅེས་པ་ནི། ཁས་བླངས་དང་འགལ་བའི་རྣམ་བསལ་གྱི་དཔེ་ཡིན་ཀྱང་། ལུང་དང་འགལ་བའི་རྣམ་ བསལ་གྱི་དཔེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཁས་བླངས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཁས་གྲུབ་རྗེའི་ཊིཀྐར། འདི་ཡིད་ཆེས་རང་ལུང་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་ཐུན་མོང་དུ་མཚོན་པའི་དཔེ་ཡིན་གྱི། དེ་ གཉིས་དཔེ་ཁ་ཅིག་གི་སྟེང་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་དཔེ་གཅིག་གིས་མཚོན་ནུས་པ་དེ་ལ། དེ་གཉིས་དཔེ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གཏན་ཕབ་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ། འདིར། དེས་ན་འདི་ལ་དཔེ་དག་ཀྱང་། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན། ལུང་དང་འགལ་བ་ལ་རྣམ་གསལ་གྱི་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། ལུང་དང་ འགལ་མེད་ལ་གསལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་ངོས་འཛིན་ཡོད་དེ། རྒྱུ་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས། མ་འོངས་པ་ན་འབྲས་བུའི་ཆོས་བདེ་བ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དེའི་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམ་བཅའ་དེའི་ཞེན་དོན་ལ་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 2-320 ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས། །བདེ་བ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་སོ།། །། ༈ གནོད་གེགས་སོ་སོར་བཤད་པ། བཞི་པ་གནོད་གེགས་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ། གེགས་བྱེད་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ གསལ་བར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལུང་དེ་ལ་ངེས་པར་བརྟེན་དགོས་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། མུ་སྟེགས་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུས། ཁྱོད་ལ་སྔར་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་འགལ་བ་ཁྱོད་མི་རྟག་པར་བརྗོད་པ་སྟེ་དམ་བཅས་ན་ཡང་། དཔྱོད་པ་པས་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་སྒྲ་རྟག་ སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་། ཕྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་མ་ངེས་བཞིན་དུ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་གཉིས་པོ་དེ་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་པོ་དག་ཕན་ ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅའ་འགལ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཡིན་པའི་དཔེ་ཡང་ཡོད་ དེ། དཔེར་ན་རང་གི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ་དེ་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་
Chinese
而且，如果将与经文相悖的两种情况视为一个要点，那么没有人能够消除这种矛盾。 2-319 对于与经文相悖的情况，又分为两种：一是前后承诺相悖的承诺之矛盾，二是表达内容直接或间接矛盾的自语矛盾。自语矛盾也同样分为两种。如果能够理解这些区分，那么困难之处自然就能解决。例如，‘没有衡量对象的可衡量标准’，这是一个与承诺相悖的反例，但不是与经文相悖的反例，因为这样承诺就足够了。因此，宗喀巴大师的注释中说：‘这（个例子）是将信仰和经文结合起来，共同表达的例子，而不是在某些例子上展示这两者。’这种说法是不合理的，因为能够用一个例子来表达这两者，就是说这两者被确定在一个例子上。因为这里说：‘因此，对于这个例子，也显示了相似之处。’那么，如果有人问：‘与经文相悖的反例是什么样的呢？’对于与经文不相悖的清晰例子，存在着认知，例如，通过布施等行为，未来不会获得安乐的果报，这就是一个例子，因为这个承诺的含义受到了三种审查方式所认可的经文的妨碍。 2-320 这样解释道：‘对于未来，不会获得安乐的果报。’ 第四，分别阐述妨害和障碍。 第四部分，分别阐述妨害（གནོད་，Nodha）和障碍（གེགས་，Gegs）：成为障碍的原因，以及清楚地阐述其论证。 首先，对于证明自身是无常的论证，并非必须依赖于声音等事物。例如，外道修行者，如果先前承认了常恒论的论典为可靠，后来又承诺与该论典相悖的‘你是无常的’，那么，有判断力的人不会认为先前承认的声音常恒论典，与后来不确定声音是否无常的情况下承诺的声音无常这两个承诺之间存在妨害，因为这两者仅仅是相互成为障碍。因为这两者在没有可靠依据的情况下，都同样能够推翻对方的承诺。这两者是相互成为障碍的例子，例如，‘我自己的母亲是妓女’这句话的前后两部分是相互成为障碍的，与此具有相同的性质。
English
Moreover, if two situations that contradict the scriptures are taken as one key point, then no one can eliminate this contradiction. 2-319 Regarding contradictions with scriptures, there are two types: contradictions of commitments where prior and subsequent commitments conflict, and contradictions of self-utterances where the expressed content directly or indirectly conflicts. Self-utterance contradictions also have two such types. If one can understand these distinctions, then the difficult points will naturally resolve themselves. For example, 'There is no measure for measuring objects' is a counter-example that contradicts a commitment, but it is not a counter-example that contradicts scripture, because it is sufficient to commit in this way. Therefore, Tsongkhapa's commentary states: 'This (example) is a case of combining faith and scripture into one, representing them in common, not showing these two on some examples.' This statement is unreasonable, because being able to represent these two with one example means that these two are definitively established on one example. Because here it says: 'Therefore, for this example, the similarities are also shown.' So, if someone asks: 'What is an example of contradiction with scripture like?' For a clear example of non-contradiction with scripture, there is recognition, such as, through the practice of giving, etc., in the future, the happiness of the fruit will not be achieved, because that commitment's meaning is harmed by scriptures validated by three types of examination. 2-320 It is explained thus: 'For the future, the happiness of Dharma will not be achieved.' Fourth, explaining harm and obstruction separately. The fourth part, explaining harm (གནོད་, Nodha) and obstruction (གེགས་, Gegs) separately: the way of becoming an obstruction, and clearly explaining its proof. First, for the argument that one's own self is impermanent, it is not necessarily dependent on objects like sound. For example, a non-Buddhist practitioner, if they previously accepted the treatises on permanence as valid, and later committed to 'you are impermanent,' which contradicts that treatise, then a discerning person would not consider the previously accepted treatise on the permanence of sound, and the later commitment to the impermanence of sound without certainty, as mutually harmful, because these two merely become obstructions to each other. Because these two are only equally capable of contradicting each other's commitments without a valid basis. There is also an example of these two being mutually obstructive, for example, the two parts of the statement 'My own mother is a prostitute' are mutually obstructive, and share the same characteristic. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔྱོད་པ་པས་སྔར་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས། 2-321 ཕྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པ་དེ་ཡང་། རྒྱབ་བརྟེན་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བ་དེའི་ཚེའམ། ཡང་ན་དངོས་སྟོབས་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ། རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་འགལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། ཕན་ ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ལ་རྟེན་མིན་དངོས་པོ་ལ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བརྗོད་ན་ཡང་། །གནོད་པ་མ་ཡིན་གཉིས་པོ་དག །ནུས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །དཔེར་ ན་རང་གི་ཚིག་བཞིན་ཏེ། །དེ་ཡང་དེ་ཚེ་རང་ཚིག་བདག །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན། ཕྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་ངེས་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་ཚེ། དམ་བཅའ་དེས་ རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་ཡང་སྐབས་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། གནས་གསུམ་ཤིན་ལྐོག་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ། དམ་བཅའ་དེ་དག་གང་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་ཚད་མ་ ཡོད་པའི་དམ་བཅའ་དེ་ནི། རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའ་གཞན་དེའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའི་དུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཤིན་ ལྐོག་ལ་དཔྱོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ན། རང་གི་ཞེན་དོན་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་དམ་བཅའ་འམ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་བསྒྲུབ་ནུས་ཀྱང་། 2-322 ད་ལྟ་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནུས་པ་མཚུངས་པའི་དམ་བཅའ་ཡིས། ཇི་བཞིན་པའི་དོན་ཅན་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་བཞིན་པའི་དམ་བཅའ་དེས་ཀྱང་། རིགས་གཉིས་ཀྱི་དམ་བཅའ་དང་། ནུས་མཚུངས་ཀྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སྟོབས་ཡུལ་ལ་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་དག་ གང་ལ་ཚད་མར་ཡོད། །དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རིགས་བྲལ་གྱི། །དམ་བཅའ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡིས། །དམ་བཅའ་ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་གནོད། ། ཅེས་སོ། །འདིར་འགྲེལ་མཛད་ཕལ་ཆེ་བས། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་ངེས་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་དེས། སྒྲ་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཞེས་ པ། དེ་དག་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད། ཅེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་དོན་འཆད་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་རང་དང་འགལ་ཏེ། ཡོངས་རྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། རྗེས་དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །ཅེས་སོགས་དང་། གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ། ལུང་གནོད་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་བ
Chinese
因为，当论者先前承认常恒论的论著为量，后来立宗说‘声音是无常’时，如果与所依赖的量相关，或者在以理势进行辨析时，就变成了前后自相矛盾的体性，因此仅仅是互相妨碍。对此解释说：‘对于非依据的事物，即使说与论著相违背，也不会有损害，因为二者的能力相同，所以会互相妨碍，例如自己的言辞一样，那也是那时自己的言辞。’ 第二种情况是：如果后来以量确定声音是无常之后，立宗说‘声音是无常’，那么这个立宗是否会损害与自相矛盾的立宗相关的意义呢？对此也需要区分情况：在辨析三种极隐蔽之处时，那些立宗中，哪个立宗有可依赖的量，那个立宗就会成为损害其他自相矛盾的立宗所执著的意义，因为那时是承认圣言为成立之量的时候。这是有周遍性的，如果不是这样辨析极隐蔽之处，那么自己的执著意义就与理势的道理相违背，也就是不能以理势成立的立宗，或者虽然能以理势后来成立，但现在立宗相违，能力相同的立宗，如何能损害如实义的理势比量的境呢？因为不能损害。同样，如实的立宗，又如何能损害两种立宗和能力相同的立宗所执著的意义呢？因为不能损害，因为在理势的境中，言辞不是量。’对此解释说：‘这些立宗中，哪个有量，那个就会成为损害其他的。如果不是那样，与理相违背的立宗，能力相同的立宗，如何能损害如实义的立宗的比量呢？’ 这里大多数的注释者，对于‘以量确定声音是无常之后，立宗说声音是无常的立宗，会损害立宗声音是常恒的执著意义’，解释‘这些立宗中，哪个有量’等等的文句意义，是与《释量论》本身相违背的，因为是全称肯定。等等，以及‘比量在自己的行境中，不需要依赖圣言’等等，以及‘在三种境中进行转变时，接受论著是合理的’等等，因为在辨析前两种所量境时，圣言不会成为损益的支分。
English
Because, when a debater previously accepts the treatises of the eternalists as valid, and later asserts that 'sound is impermanent,' if it is related to the reliable valid cognition, or when analyzing with the power of reality, it becomes self-contradictory in nature, and therefore merely obstructs each other. To this it is explained: 'For things that are not a basis, even if one speaks contrary to the treatises, there will be no harm, because the abilities of the two are the same, so they will obstruct each other, just like one's own words, which are also one's own words at that time.' The second case is: if later, after determining that sound is impermanent with valid cognition, one asserts that 'sound is impermanent,' does this assertion harm the meaning associated with the self-contradictory assertion? This also requires distinguishing the situation: when analyzing the three extremely obscure places, among those assertions, whichever assertion has a reliable valid cognition, that assertion will become harmful to the meaning held by the other self-contradictory assertion, because that is the time when the scriptures are accepted as the valid means of proof. This is pervasive, but if it is not analyzing such extremely obscure places, then one's own held meaning contradicts the reasoning of reality, that is, the assertion that cannot be established by the power of reality, or although it can be established by the power of reality later, the current assertion contradicts, and the assertion with the same ability, how can it harm the object of the inference of reality with the meaning of truth? Because it cannot harm. Similarly, how can the true assertion harm the meaning held by the two kinds of assertions and the assertion with the same ability? Because it cannot harm, because in the realm of reality, words are not valid cognition.' To this it is explained: 'Among these assertions, whichever has valid cognition, that will become harmful to others. If it is not like that, the assertion that contradicts reason, the assertion with the same ability, how can it harm the inference of the assertion with the meaning of truth?' Here, most commentators, regarding 'after determining that sound is impermanent with valid cognition, the assertion that sound is impermanent will harm the meaning held by the assertion that sound is eternal,' explain the meaning of the sentences 'among these assertions, whichever has valid cognition,' etc., which contradicts the *Pramāṇavārttika* itself, because it is a universal affirmation. And so on, and 'inference in its own field of activity does not need to rely on scriptures,' etc., and 'when transforming in the three places, accepting treatises is reasonable,' etc., because when analyzing the first two objects to be measured, scriptures will not become a part of the support for benefit and harm. --------------------------------------------------------------------------------