Tibetan
ྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་ལ་རྩོད་ན། 2-327 དེ་ལ་བརྟེན་མིན་ཞེས་སོགས་དང་། ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་སྐབས་སུ། དངོས་སྟོབས་ཡུལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ། ལུང་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེ་ལ་རྩོད། གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་ནང་ གི་པཎྜི་ཏ་འགའ་ཞིག་གིས་རྩོད་ཚུལ་ནི། ཁོ་ན་རེ། གནས་གསུམ་ཆར་གྱི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ལུང་གིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། སྤྱོད་པ་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཡིས། སྔར་སྒྲ་རྟག་ སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ན་སྟེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཕྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་འཆད་ པ་ལ། དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །གནོད་བྱེད་ཅེ་ན་ཞེས་སོ། །དེའི་ལན་ནི། རྒོལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ དེ། གལ་ཏེ་ཕྱིས་ཚད་མར་མི་འདོད་ན། ལོག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་དེ་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ཆ་ནས། བསྟན་བཅོས་དེའི་ལོག་ཕྱོགས་ལ་ གནོད་བྱེད་དུ་སོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དངོས། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས། ཕྱིས་དེ་དོར་ན་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་འགལ་བའི་ཆ་ནས། ལོག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ་ཞེས་ཟེར་ན། 2-328 འོ་ན་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཐ་དད་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལ། སྔར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་དེ་དང་འགལ་བ་དམ་ བཅས་པའི་ཚེ། བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བས་གནོད་པར་མ་ཟད། རང་ཚིག་དང་འགལ་བས་ཀྱང་གནོད་པར་བཞག་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་ དངོས་ཀུན་ལ། །གལ་ཏེ་དེ། །མི་འདོད་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི། །རང་ཚིག་འགལ་ན་རང་ཚིག་དང་། །བསྟན་བཅོས་འགལ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཡང་བསྟན་བཅོས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞལ་བྱའི་གནས་ཀུན་ ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོངས་སུ་རྗོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་བྱས་ན་སྟེ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དངོས་ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་ན་འདི། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་སོ།། །། ༈ རྩོད་པ་སྤངས་པའི་གྲུབ་དོན་བསྡུ་ཚུལ་བཤད་པ། བཞི་པ་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པོ་ལ་ལུང་གནོད་སྒྲུབ་ཏུ་འཇོག་མི་འཇོག་ གི་ཁྱད་པར་འབྱེད་ཚུལ་ཡོད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན། རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དོན་མངོན་ལྐོག་དག་ལ། བསྟན་བཅོས་དོར་ནའང་དེ་གཉིས་མི་རྟོགས་པའི་ཉེས
Chinese
辩论与回答之二：首先，辩论的内容是： 针对‘依赖于它’等等，以及‘所有经文都是量’等等的情况。当以实在的角度进行分析时，辩论的焦点在于经文不应被视为妨碍认知的因素。 其次，一些内外学者辩论的方式如下：他们说，‘在所有三种存在状态的事物上，经文都有妨碍认知的理由，因为像顺世论者那样的人，他们先前已经接受了声常住的论典作为量，因此，由于这个原因，后来他们承诺声无常住，这妨碍了他们承诺的要点。’这是前述的论点。 因此，有人说：‘因为他接受论典为量，所以对一切事物都有妨碍。’ 对此的回答是：作为论敌的你，如果后来不认为你先前接受为量的论典是量，那么它是否妨碍了错误的观点？为什么不呢？因为你接受该论典为量，所以它妨碍了该论典的错误观点。这是真实的理由。 对此，有人说：‘这没有过错，因为先前接受论典为量，后来放弃它，从前后矛盾的角度来看，它妨碍了错误的观点。’ 那么，自相矛盾和与论典相矛盾之间就没有区别了。先前接受论典为量，后来承诺与它相矛盾时，不仅因与论典相矛盾而妨碍，而且也因自相矛盾而妨碍。 因此，有人说：‘因为他接受论典为量，所以对一切事物都有妨碍。如果他不接受，它是否会妨碍？如果自相矛盾，那么自相矛盾和与论典相矛盾就没有区别了。’ 此外，这个论典，就其本身而言，是证明所有可衡量事物存在的完备量，因为它仅仅因为是人的意愿而被认为是证明的量。这是真实的理由。 因此，有人说：‘如果它仅仅因为是人的意愿而被认为是量，那么它就是完备的量。’ 总结辩论后的结论： 第四，总结结论是：所知的事物，在三种可衡量的事物状态中，是否存在经文妨碍或证明的差别？因为先前所说的原因，对于非常著名的显现和隐蔽的事物，即使放弃论典，也不会有不理解的过失。
English
Two: Argument and Answer. First, what is the argument about? Regarding 'depending on it' etc., and 'all scriptures are valid cognitions' etc. When analyzing from the perspective of reality, the argument focuses on the point that scriptures should not be considered as factors that hinder cognition. Second, the way some internal and external scholars argue is as follows: They say, 'For all things in the three states of existence, there is a reason why scriptures obstruct cognition, because people like the Lokayata (顺世论者, a school of Indian materialism) have previously accepted the treatises on sound being permanent as valid cognitions, and therefore, for that reason, they later committed to sound being impermanent, which obstructs the point of their commitment.' This is the presentation of the prior argument. Therefore, it is said: 'Because he accepts the treatise as valid cognition, it obstructs all things.' The answer to this is: You, as the opponent, if you later do not consider the treatise that you previously accepted as valid cognition to be valid, then does it obstruct the wrong view? Why not? Because you accept that treatise as valid cognition, it obstructs the wrong view of that treatise. This is a real reason. To this, someone says: 'There is no fault, because having previously accepted the treatise as valid cognition, and later abandoning it, from the perspective of self-contradiction, it obstructs the wrong view.' Then, there would be no difference between self-contradiction and contradiction with the treatise. Having previously accepted the treatise as valid cognition, and later committing to contradicting it, it is obstructed not only by contradicting the treatise, but also by self-contradiction. Therefore, it is said: 'Because he accepts the treatise as valid cognition, it obstructs all things. If he does not accept it, will it obstruct? If it is self-contradictory, then there will be no difference between self-contradiction and contradiction with the treatise.' Furthermore, this treatise, in itself, is a complete valid cognition that proves the existence of all measurable things, because it is considered a valid cognition of proof merely because it is the will of a person. This is a real reason. Therefore, it is said: 'If it is considered a valid cognition merely because it is the will of a person, then it is a complete valid cognition.' Summarizing the conclusions after the debate: Fourth, summarizing the conclusion is: For knowable things, in the three states of measurable things, is there a difference between scriptures obstructing or proving? Because of the reasons previously stated, for very famous manifest and hidden things, even if the treatise is abandoned, there will be no fault of not understanding. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་པ་མེད་ལ། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་དག་ལ། 2-329 བསྟན་བཅོས་རེ་ལུང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་མི་འདོད་ན། ཤིན་ལྐོག་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེས་ན་རབ་གྲགས་དོན་དག་ལ། །བསྟན་བཅོས་དོར་ནའང་ ཉེས་པ་མེད། །ལྐོག་གྱུར་དག་ལ་བསྟན་བཅོས་ནི། །མི་འདོད་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག །ཅེས་སོ། །འོ་ན་ཤིན་ལྐོག་ལ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན། ལུང་དོན་ལ་བརྟག་དཔྱད་མ་བྱས་པར་ ཁས་བླངས་པས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན། ལུང་འདི་ལ་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པའི་ཚེ། ཕྱི་རོལ་པའི་ལུང་ཕལ་ཆེར་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བར་བརྗོད་པའི་ལུང་ལྟར་སྣང་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ འདི་ལྟ་སྟེ། ཁྱོད་ཆགས་སོགས་ཆོས་མིན་སྡིག་པའི་རྩ་བར་བཤད། ཆུའི་ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་སྡིག་པ་འདག་པར་གྱུར་པའོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ལུང་གང་ཞིག དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་ནི་ཁས་བླངས་སྔ་ ཕྱི་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆུའི་ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་སྡིག་པ་རྩ་བ་ནས་འདག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དེ་སྡིག་པའི་རྩ་བ་གང་ཞིག ཆུའི་ཁྲུས་ཀྱིས། བདག་རྩ་ བ་ནས་འཇོམས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལ། འདི་ལ་རྟག་པ་ཕལ་ཆེར་ནི། །འགལ་བ་བརྗོད་ཡིན་འདི་ལྟ་སྟེ། །ཆགས་སོགས་ཆོས་མིན་རྩ་བ་དང་། །ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་དག་གྱུར་པའོ། ། 2-330 ཞེས་སོ།། །། ༄། །ལོག་རྟོག་གཞན་ཁེགས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་མཇུག་བསྡུ་བ། (ལོག་རྟོག་གཞན་ཁེགས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་མཇུག་བསྡུ་བ།) གཞུང་དེའི་དོན་ནི། དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱི། གཞན་དུ་ན། དག་བྱེད་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་གས་གྲིབ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་མངོན་གྱུར་ཅུང་ ཟད་འདག་པར་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེས་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཏེ་གསུང་རབ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཤིན་ལྐོག་རྟོགས་པའི་ ཐབས་སུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ནས་བཤད་པའི་གཞལ་བྱ་མཐོང་བ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་ལ་མངོན་སུམ་དང་རིགས་པས་མི་གནོད་པ་དང་། མ་མཐོང་བ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ དག་ལ། ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་དང་། དངོས་ཤུགས་འགལ་བའི་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་དཔྱོད་འཇུག་འགྱུར། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཡིད་ཆེས་རང་ལུང་དཔེ་གཅིག་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ། །རང་ལུང་གནོད་གེགས་གཞལ་ བྱའི་གནས་གསུམ་ལ། །རང་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་འཇུག་མི་འཇུག །རྣམ་དབྱེ་སྟོན་འདི་ཡིད་ཆེས་གསལ་བའི་གཞུང་། །ཞེས་ཀྱང་ནཱ་གརྫུ་ནས་སྨྲས་སོ། །མངྒ་ལཾ།། །།
Chinese
甚深隐蔽处。 若不欲论典为成立量，则不容许思择极隐蔽之理。如是说：‘若于显明义，舍弃论典亦无过。于隐蔽处，论典者，不欲思择亦不容。’若谓于甚深隐蔽处，许立论为成立量，然不于立论之义作观察，唯许立论即可耶？观察此立论之时，外道之立论多半是，有法（藏文：ཆོས་ཅན།），汝所许之立论前后相违，似如是说之立论，其成立之理如下：汝说贪等非为正法，乃罪恶之根本。以水沐浴，则非正法之罪恶得以清净。如是显示之立论，是为前后相违之立论。以水沐浴，不可能从根本上清净罪恶。以我执为罪恶之根本，以水沐浴，不能从根本上摧毁我执。如是说：‘于此多半是，说相违，如是贪等非根本，沐浴令罪恶得清净。’ 以显示遮遣他宗邪分别之门作结。 （以显示遮遣他宗邪分别之门作结。）彼论之义是，如是说，否则，以清净沐浴之仪轨，能使少分显现之垢染等罪过得以清净，此与内道佛教徒自许相违。是故，内道佛教徒之论典，即彼经典，有法，汝于甚深隐蔽处，容许思择之理，汝所说之能量所量，于显现与隐蔽二者，不为现量与比量所害，于未见之甚深隐蔽处，以所许前后相违，及以直接与间接相违之自语，无有损害，应取为成立之理。如是说：‘于见与未见处，以理成立与自语，损害论典为何者，应取故容许思择。’此即是说。如信赖自语一二之方式，于自语损害之能量所量三处，自语是否容许作为成立量？显示差别，此乃信赖明晰之论典。’那伽ार्जुन（梵文：Nāgārjuna，梵文罗马拟音：Nāgārjuna，汉语：龙树）亦如是说。吉祥！
English
In the utterly hidden. If one does not accept treatises as valid means of proof, then it is said that the very act of analyzing the modes of understanding the utterly hidden is not permissible. Thus, it is said: 'If in matters of common knowledge, treatises are discarded, there is no fault. But for the hidden, treatises are not desired, and analysis itself is not permissible.' Now, if one accepts scripture as a valid means of proof for the utterly hidden, one might wonder if it is sufficient to accept the scriptural meaning without investigation. However, when investigating and analyzing this scripture, most external scriptures are the subject, your accepted statements appear contradictory, and the reason for this is as follows: You state that attachment and other non-dharmas are the root of sin, and that bathing in water purifies the non-dharmic sins. Such a statement is contradictory because it is impossible for bathing in water to eradicate sin from its root, since the view of self is the root of sin, and bathing in water cannot destroy the self from its root. It is said: 'In this, most are statements of contradiction, such as attachment being the root of non-dharma, and bathing purifying non-dharma.' Concluding with the demonstration of refuting other's wrong conceptions. (Concluding with the demonstration of refuting other's wrong conceptions.) The meaning of that text is: Thus it is said, otherwise, the ritual of purification through bathing can cleanse some manifest faults such as defilements, which contradicts what even the inner Buddhist themselves accept. Therefore, the treatises of the inner Buddhists, that is, whatever scriptures there are, are the subject, and the method of analyzing the utterly hidden is permissible, because in the measurable seen and unseen that you speak of, what is not harmed by direct perception and reasoning, and in the unseen, the utterly hidden, the self-contradictory and directly or indirectly contradictory statements are to be taken as proof of what is not harmed. It is said: 'In the seen and unseen, whatever scriptures are harmed by reasoning and self-contradictory statements, are to be taken, therefore analysis is permissible.' This is what happened. Like trusting one or two examples of one's own words, in the three places of measurable objects where one's own words are harmful, whether one's own words are permissible as a valid means of proof or not, this distinction is shown, this is a text that clarifies trust.' Nāgārjuna also said this. May there be auspiciousness! --------------------------------------------------------------------------------