Tibetan
ན་པ་དང་། ཟས་གོས་སོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་འཛོམ་པ་སྟེ། དེ་གསུམ་རང་ལ་འཛོམ་ན་དགའ་བ་བསྒོམ། གཞན་ལའང་དེ་གསུམ་ཚང་བར་སྨོན་ལམ་གདབ། མ་ཚང་ན་གཞན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ རྒྱུའི་གཙོ་བོ་མ་ཚང་བ་ཐམས་ཅད་རང་ལ་སྤུངས་ཏེ་བླང་། རང་གཞན་ཐམས་ཅད་དེ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་སྨོན་ལམ་གདབ། ཉམས་པ་མེད་པ་རྣམ་གསུམ་བསྒོམ། ཞེས་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པས། བླ་མའི་མོས་གུས་ཉམས་པ་མེད་པ་དང་། བློ་སྦྱོང་ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་ཡང་སྙིང་ཡིན་པས། བློ་སྦྱོང་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད་པ་དང་། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་བསླབ་བྱ་ཉམས་པ་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་བསླབ་བོ། །འབྲལ་མེད་གསུམ་དང་ལྡན་པར་བྱ། །ཞེས་དུས་རྟག་ཏུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྡིག་པ་སྤོང་ཞིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་འབྲལ་བ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། །ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་མེད་དག་ཏུ་སྦྱང་། །ཁྱབ་དང་གཏིང་འབྱོངས་ཀུན་ལ་གཅེས། །ཞེས་ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་རིས་མེད་པ་སེམས་ཅན་དང་། འབྱུང་བ་བཞི་སོགས་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་། མི་མ་ཡིན་སོགས་བློ་ཡུལ་དུ་བཟང་ངན་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་སྦྱོང་ཁོ་ནས་ཁྱབ་པ་དང་། དེའང་ཁ་ཙམ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པ་གཏིང་ནས་འབྱངས་པར་བྱ་བ་གཅེས་སོ། །བཀོལ་བ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། །ཞེས་བློ་སྦྱོང་དཀའ་བའི་ཡུལ་སྡང་བའི་དགྲ། གནོད་པའི་བགེགས་ཁྱད་པར་རང་གིས་ཕན་བཏགས་པའི་ལེན་ཏུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ལོག་སྒྲུབ་མཁན་དང་། རང་གི་འགྲན་ཟླར་འདུག་པ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲོགས་ བ། ཞེ་འགྲས་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ། ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྙིང་དུ་མི་སྡུག་པ་སོགས་ལ་ལྷག་པར་བྱམས་སྙིང་རྗེ་རྩལ་ཏུ་བཏོན་ནས་བསྒོམ་མོ། །བླ་མ་དང་ཕ་མ་སོགས་ཡུལ་གཉན་པོ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའང་ཁྱད་པར་དུ་སྤང་ངོ། །རྐྱེན་གཞན་དག་ལ་ལྟོས་མི་བྱ། ཞེས་ཁམས་བཟང་ངན་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དཀོན་མོད་དང་། མི་ཁ་བྱམས་མི་བྱམས་དང་། གནོད་པ་ཡོད་མེད་སོགས་རྐྱེན་བཟང་ངན་གང་ལའང་རགས་མ་ལས་པར། མཐུན་རྐྱེན་འཛོམ་ན་འཛོམ་ཐོག་ཏུ་བློ་སྦྱོང་། མ་འཛོམ་ན་མ་འཛོམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་བསྒོམ་པ་སྟེ། མདོར་ན་རང་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་བློ་སྦྱོང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་བའོ། །ད་རེས་གཙོ་བོ་ཉམས་སུ་བླང་། །ཞེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ལུས་གྲངས་མེད་པ་བླང་བ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་ཁོ་ནར་སོང་། ཕྱིས་ནས་ཀྱང་མཐུན་རྐྱེན་འཛོམ་པ་འདི་འདྲ་མི་འོང་བས། ད་རེས་མི་
Chinese
以及食物、衣服等修行佛法的顺缘具足。如果这三者自己具足，就修喜悦。也祈愿他人具足这三者。如果不具足，就对他人修慈悲。所有众生的 主要因素不具足的都集中在自己身上而取受。祈愿自己和他人全都具有这三者。修不退失的三种。意思是说，大乘佛法的功德全都依赖于上师，所以要修对上师的虔诚不退失；修心是修大乘佛法的精髓，所以修习修心要不退失欢喜；修三种律仪的学处不退失。要具有不离三者。意思是说，要时常身语意三门断除罪恶，并具有不离善根。于所缘境修习无有偏颇。普遍和精通一切都珍爱。意思是说，对于所缘境没有偏袒，无论是众生、地水火风四大等非众生，还是非人等，对于显现于心识中的好坏一切，都要以修心来遍及。而且，不是口头说说而已，要从内心深处精通，这非常重要。对于运用要恒常修习。意思是说，对于修心困难的对境，如憎恨的仇敌、损害的魔障，特别是自己施恩却反而加害的邪修行者，以及与自己作对的人、一同相处 的人、没有怨仇却天性有害的人、因业力而内心不喜欢的人等，要更加着重地生起慈悲心来修习。上师和父母等重要对境，也要特别避免对其造成损害。不要依赖其他因缘。意思是说，不要依赖于身体好坏、受用多少、人缘好坏、有无损害等好坏顺缘。如果顺缘具足，就在具足的基础上修习修心；如果不具足，就在不具足的基础上修习两种菩提心。总之，就是不依赖自他，与修心的瑜伽恒常不分离。现在主要修持。意思是说，从无始以来，无数次地取受身体，全都毫无意义地过去了。以后也不会再有这样具足顺缘的机会，所以现在人
English
And also having the conducive conditions for practicing Dharma, such as food and clothing. If one has these three, then meditate on joy. Also, pray that others have these three. If they do not, then meditate on compassion for others. Gather all the main factors that all sentient beings lack onto oneself and take them on. Pray that oneself and others all have these three. Meditate on the three that do not decline. This means that all the qualities of the Mahayana Dharma depend on the lama, so one should cultivate unwavering devotion to the lama; mind training is the essence of the Mahayana Dharma, so one should not lose joy in practicing mind training; and one should practice the three trainings of the three vows without decline. One should have the three that are inseparable. This means that one should always abandon evil with body, speech, and mind, and have the roots of virtue that are inseparable. Train without bias towards objects. Cherish pervasiveness and mastery in everything. This means that one should not be biased towards objects, whether they are sentient beings, the four elements of earth, water, fire, and wind, or non-sentient beings, or non-humans, etc. One should pervade all good and bad that appear in the mind with mind training. Moreover, it is not just a matter of words, but one should master it from the depths of one's heart, which is very important. Always meditate on the applications. This means that one should especially cultivate loving-kindness and compassion towards difficult objects of mind training, such as hated enemies, harmful obstacles, especially evil practitioners who harm one in return for one's kindness, as well as those who oppose oneself, those who associate with one, those who are naturally harmful even without resentment, and those who are disliked in one's heart due to karma. One should also especially avoid harming important objects such as lamas and parents. Do not rely on other conditions. This means that one should not rely on good or bad conditions such as the state of one's body, the amount of one's possessions, the kindness or unkindness of others, or the presence or absence of harm. If favorable conditions are present, then practice mind training on top of those conditions; if they are not present, then practice the two bodhicittas on top of those conditions. In short, one should not rely on oneself or others, but always be inseparable from the yoga of mind training. Now mainly practice. This means that from beginningless time, all the countless times of taking bodies have passed meaninglessly. There will be no such opportunity to have such favorable conditions in the future, so now
Tibetan
ལུས་ཐོབ། ཡང་དག་པའི་ཆོས་དང་མཇལ་བའི་སྐབས་འདིར་ཚེ་རབས་གཏན་གྱི་འདུན་མ་འགྲུབ་པའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཞིག་ཉམས་སུ་བླང་དགོས། དེའང་ཚེ་འདིའི་དོན་ལས་ཕྱི་མའི་དོན་གཙོ་ཆེ། ཕྱི་མའང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་གཙོ། །རང་དོན་ལས་གཞན་དོན་གཙོ། །ཆོས་བཤད་སྒྲུབ་གཉིས་ལས་སྒྲུབ་པ་གཙོ། །སྒྲུབ་པ་གཞན་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་གཙོ། ། དེའང་ལུང་རིགས་ཀྱི་དཔྱད་སྒོམ་ལས་བླ་མའི་མན་ངག་ཕུར་ཚུགས་སུ་བསྒོམ་པ་གཙོ། །སྤྱོད་ལམ་གཞན་ལས་མལ་དུ་བསྡད་ནས་སྦྱང་བ་གཙོ་ཆེའོ། །གོ་ལོག་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ནི། གོ་ལོག་དྲུག་སྤང་བ་སྟེ། ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དཀའ་སྤྱད་མི་བཟོད་པར་དགྲ་འདུལ་གཉེན་སྐྱོང་ཞིང་ལས་ཚོང་ཁེ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པ་བཟོད་པ་གོ་ལོག །ཆོས་རྣམ་དག་སྒྲུབ་པ་ལ་འདུན་པ་མི་བྱེད་པར་ཚེ་འདིའི་བདེ་སྐྱིད་དཔལ་འབྱོར་ལ་འདུན་པ་བྱེད་འདུན་པ་གོ་ལོག །ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་རོ་མི་མྱང་བར་ཟང་ཟིང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རོ་མྱང་བ་རོ་མྱང་གོ་ལོག །སྡིག་པ་བྱེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་མི་བྱེད་པར་ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་བྱེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་སྙིང་རྗེ་གོ་ལོག །རང་ལ་ལྟོས་པའི་མི་ཆོས་ལ་མི་སྦྱོར་བར་ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས་ལ་སྦྱོར་བ་གཉེར་སེམས་གོ་ལོག །འཁོར་འདས་ཀྱི་བདེ་སྐྱིད་དང་དགེ་བ་ལ་དགའ་བ་མི་སྒོམ་པར་གཞན་ལ་མི་བདེ་བ་དང་དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གོ་ལོག་སྟེ། དྲུག་པ་དེ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤང་བར་བྱའོ། །རེས་འཇོག་མི་བྱ། ཞེས་རེས་འགའ་བྱེད། རེས་འགའ་མི་བྱེད་པ་དེ་ཆོས་ལ་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས། བློ་སྣ་མི་མང་བ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བློ་སྦྱང་བར་བྱ། དོལ་ཆོད་དུ་སྦྱང་། ཞེས་རྣམ་གཡེང་ངང་མ་འབྲེལ་པར་བློ་སྦྱོང་ཁོ་ནར་བློ་ཡིངས་ཀྱིས་བསྐྱུར་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྦྱང་། ། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀྱིས་ཐར་བར་བྱ། །ཞེས་རང་རྒྱུད་ལ་རྒྱུན་ཏུ་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་དང་བདག་འཛིན་ལས་ཐར་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེའང་རང་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ། དྲག་ཏུ་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་བ་རྟག །སྐྱ་ན་གཉེན་པོ་དྲག་ཏུ་བསྟེན། །ཡང་བདག་གཅེས་འཛིན་ཅི་འདྲ་འདུག་བལྟ། གལ་ཏེ་མེད་པ་ལྟར་འདུག་ན་ཆགས་སྡང་གི་ཡུལ་ཞིག་བསྟེན་ལ་བརྟག །དེའི་ཚེ་གཅེས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདུག་ན་བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་གཉེན་པོས་དེ་མ་ཐག་སྤང་ངོ་། །ཡུས་མ་བསྒོམ། ཞེས་ཕ་རོལ་པོ་ལ་རང་གི་དྲིན་ཡོད་ཀྱང་ཡུས་ཆེ་མི་བྱ་སྟེ་བདག་བས་གཞ
Chinese
获得人身。值此值遇正法之际，务必修持一个能成就生生世世究竟愿望的最主要的事情。那就是，来世之事重于今生之事，来世之事中解脱轮回最重要，利他重于利己，闻思修二者中实修最重要，其他实修中修习菩提心最重要。 其中，比起经论的观察修，更应专注修持上师的窍诀。比起其他行为，更应安住于床榻之上修习。不要颠倒！ 也就是说，要断除六种颠倒：不能忍受修法的苦行，却能忍受降伏怨敌、扶持亲友、务农经商等痛苦，这是忍受颠倒。不愿修持清净佛法，却贪求今生的安乐财富，这是贪求颠倒。不品尝闻思修三者的滋味，却品尝世俗享乐的滋味，这是品尝颠倒。对作恶不生悲悯，却为佛法苦行而修悲悯，这是悲悯颠倒。不用于与自身相关的处世之道，却用于今生的显赫，这是经营心思颠倒。不对轮回涅槃的安乐和善行生起欢喜心，却对他人不乐和怨敌受苦生起欢喜心，这是随喜颠倒。这第六种颠倒无论如何都要断除！ 不要间断！ 也就是说，时而做、时而不做，这是因为没有对佛法生起定解。不要分心，要一心一意地修习。彻底地修习！ 也就是说，不要在散乱的状态下毫无关联，要将心完全投入到修习中，一心一意地修习。 以观察和分析二者获得解脱！ 也就是说，要经常以观察和分析二者从烦恼和自我的执着中获得解脱。也就是，要将自相续中生起烦恼的对境放在心中，观察是否强烈生起。如果生起，就猛烈地依止对治法。还要观察我执如何存在。如果看似不存在，就依止一个贪嗔的对象来观察。那时如果我执生起，就立即以自他交换的对治法来断除。不要抱怨！ 也就是说，即使他人对自己有恩，也不要过分抱怨，要重
English
Having obtained a human body, at this time of encountering the true Dharma, it is necessary to practice one of the most important things that will accomplish the ultimate aspirations of lifetimes. That is, the affairs of the next life are more important than the affairs of this life, and liberation from samsara is the most important thing in the next life. Benefiting others is more important than benefiting oneself. Of the two, teaching and practice of the Dharma, practice is the most important. Among other practices, cultivating the mind of Bodhicitta is the most important. Among them, rather than analytical meditation on scriptures and reasoning, it is more important to steadfastly meditate on the Guru's instructions. More important than other behaviors is to sit on the bed and practice. Do not invert! That is to say, the six inversions must be abandoned: Unable to endure the hardships of practicing Dharma, but able to endure the suffering of subduing enemies, supporting relatives, farming, business, etc., this is inverted endurance. Not willing to practice pure Dharma, but craving the happiness and wealth of this life, this is inverted craving. Not tasting the taste of hearing, thinking, and meditating, but tasting the taste of worldly enjoyment, this is inverted tasting. Not having compassion for doing evil, but cultivating compassion for doing asceticism for the sake of Dharma, this is inverted compassion. Not applying it to the ways of dealing with people related to oneself, but applying it to the pursuit of fame in this life, this is inverted management of the mind. Not cultivating joy in the happiness and virtue of samsara and nirvana, but cultivating joy in the unhappiness of others and the suffering of enemies, this is inverted rejoicing. This sixth inversion must be abandoned in every way! Do not be intermittent! That is to say, sometimes doing it and sometimes not doing it is because one has not developed certainty in the Dharma. Do not be distracted, but cultivate the mind with single-pointedness. Practice thoroughly! That is to say, do not be unrelated in a distracted state, but completely devote the mind to practice, and practice with single-mindedness. Liberate through the two, observation and analysis! That is to say, one must constantly liberate oneself from afflictions and self-grasping through the two, observation and analysis. That is, one should keep in mind the object that gives rise to afflictions in one's own mind, and observe whether it arises strongly. If it arises, then rely strongly on the antidote. Also, observe how self-cherishing exists. If it seems not to exist, then rely on an object of attachment and aversion to observe. If self-cherishing arises at that time, then immediately abandon it with the antidote of exchanging self and others. Do not complain! That is to say, even if others have kindness to oneself, do not complain excessively, but value