Tibetan
པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གནས་འགྱུར་ཡོད་པ་སྟེ། ཟངས་གཅིག་ཉིད། ཁྱི་སྣོད་དང༌། རྒྱན་ཆ་དང༌། ལྷའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་གསུམ་ན། ཟངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་དུ་སོང་བ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་མེད་མོད། གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱུགས་བྲོ་བ་དང༌། རྒྱན་ཆར་ཤེས་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པའི་གནས་སུ་བྱེད་པ་ལྟར། སེམས་ཀྱང་དམྱལ་བ་མནར་མེད་ནས་སངས་ཀྱི་བར་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་བཟང་ངན་དུ་སོང་བ་མེད་ནའང༌། རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་སྐབས་སུ་འཁོར་བ། བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་སྲབ་པའི་དུས་ལམ་པ། དྲི་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཁྱད་ པར་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན། དེའང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །ཤེས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་གཞི་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཀྱང༌། ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་ངོ་མ་ཤེས་པས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། ཤར་བ་ལ་བདེན་ཞེན་ཞུགས་པས་མེད་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་མ་ནུས་པ་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་རྒྱུན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་གནས་པས་རྒྱུད་ཅེས་བྱ། དེ་བསལ་ནས་ནི་ཞེས་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་བསྲབས་པར་གྱུར་པ་ནི་ཐབས་རྒྱུད་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཅེས་ལམ་དེས་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས། ཐོབ་བྱ་མཐའ་དག་ཐོབ་སྟེ། དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་པས། མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། ཤེས་རབ་ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པ་དང༌། ཐབས་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་བ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། ཡུལ་རང་བཞིན་ཉམས་དགའ་བར་བཞག་པ་དང༌། ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བར་བཞག་པ་གཉིས་འབྱུང་བ་ལས། འདིར་ཕྱི་མ་སྟེ། དེའང་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར། རང་གི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ། གློད་པ་ལ་བསླབ་པ་དང༌། དེའི་གེགས་བསལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དབེན་པ་གསུམ་དང༌། མི་གཡོ་བ་གསུམ་མམ། འདི་པས་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ལྟར་ན། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་སྣང་གི་ཆོས་བདུན། ལག་པ་མཉམ་བཞག །མཐེ་བོང་ལྟོ་སྦྱར་བ་དང་བཅས་པ་ལེགས་པར་བཅས། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ རླུང་འགྲོ་འོང་རང་སོར་བཞག །སེ
Chinese
依赖于状态而发生转变，譬如说，同样的铜，在作为狗食盆、装饰品和神像这三种状态下，铜的本质并没有好坏之分，连芝麻粒那么大都没有改变。然而，由于状态的不同，它可能令人作呕，可能被认为是装饰品，也可能成为所有人供奉的对象。同样，心从地狱无间到成佛，其本质并没有好坏之分。然而，在不认识自性的情况下，它会经历轮回；当通过上师的口诀使污垢稍微变薄时，它会成为道路；当所有污垢都被清除时，它被称为佛，这仅仅是区分而已。因此，众生即是佛，然而却被突如其来的污垢所遮蔽。觉知心的自性是光明，虽然是原始的佛，但因为不认识到是佛，所以会显现各种各样的现象。由于对显现执着为真实，因此会体验到本不存在的轮回错觉。因此，佛无法做佛的事业，这被称为因之续，因为因是轮回和涅槃二者的延续。它从众生到佛之间持续不断，因此被称为续。通过消除它，也就是通过上师的口诀来修持净化突如其来污垢的方法，从而使错觉的显现变得稀薄，这被称为方便续。佛本身，也就是通过这条道路，舍弃所有应舍弃的，获得所有应获得的，从而使具足二种清净的佛显现，这被称为果之续。因此，在修持显现的方法时，有智慧见解的决断和方便修行的实践两种。首先，有将境放置在自性喜悦中和将有境放置在二元对立的智慧见中两种情况，这里是后者。就像上面所说的那样，为了使自心自性光明显现，有学习放松和消除障碍两种方法。首先，有三种寂静和三种不动。或者，就像这位作者所说的，使用“三印”这个术语一样，身体的印是毗卢七法坐姿，双手结等印，拇指相抵，姿势端正。语的印是气息出入保持自然。心
English
Depending on the state, there is transformation. For example, the same copper, in the three states of being a dog bowl, an ornament, and a deity statue, the essence of the copper does not become good or bad, not even as small as a sesame seed. However, due to the different states, it may be disgusting, recognized as an ornament, or become an object of worship for all. Similarly, the mind, from the hell of Avici to Buddhahood, its essence does not become good or bad. However, when one does not recognize one's own nature, it experiences samsara; when the obscurations are slightly thinned by the instructions of the noble guru, it becomes the path; when all obscurations are removed, it is called Buddha, which is merely a distinction. Therefore, sentient beings are Buddhas, but they are obscured by sudden obscurations. The nature of the knowing mind is luminosity, which is the Buddha from the beginning, but because one does not recognize it as such, various appearances arise. Because of clinging to these appearances as real, one experiences the illusory appearances of samsara that do not exist. Therefore, the Buddha is unable to perform the actions of a Buddha, which is called the causal continuum (རྒྱུའི་རྒྱུད།, hetu-saṃtāna, 因之续), because the cause is the continuity of both samsara and nirvana. It remains unbroken from sentient beings to Buddhas, and therefore it is called continuum. By eliminating that, that is, by practicing the method of purifying sudden obscurations through the instructions of the noble guru, the appearances of illusion become thinned, which is called the means continuum (ཐབས་རྒྱུད།, upāya-saṃtāna, 方便续). The Buddha himself, that is, through this path, abandoning all that should be abandoned and attaining all that should be attained, thereby manifesting the Buddha who possesses the two purities, is called the result continuum (འབྲས་བུའི་རྒྱུད།, phala-saṃtāna, 果之续). Therefore, in practicing the method of manifestation, there are two: the determination of wisdom view and the practice of skillful means meditation. First, there are two situations: placing the object in the joy of its own nature and placing the subject in the non-dual wisdom view, and here it is the latter. As stated above, in order to manifest the luminosity of one's own mind, there are two methods: learning to relax and eliminating obstacles. First, there are the three solitudes and the three immovables. Or, as this author says, using the term "three seals," the seal of the body is the seven-point posture of Vairochana, the hands in equipoise mudra, with the thumbs touching, well-arranged. The seal of speech is allowing the breath to come and go naturally. The mind
Tibetan
མས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དུས་གསུམ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་སྨིན་མཚམས་མཐོ་བདུན་ཙམ་འདས་པའི་སར་མིག་གཏད་དེ། ཆད་དེ་འཇོག་ཅིང༌། དེའང་གཙོ་བོར་སེམས་ཁོངས་གློད་དེ་འཇོག །མ་ཀློད་པའི་སྐྱོན་ནི། སྒོམ་ཡོང་ལ་རེ་བ་ལྟ་བུའི་ཚབ་ཚུབ་ཀྱིས་སླར་སེམས་གཡེངས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ལ། གློད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། དེ་ལྟར་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ནས་བཞག་པའི་ཚེ་ན། སེམས་ཁོ་རང་གི་རང་ངོ་རྗེན་ནེ་ཝལ་གྱི་ཤེས་ཡོང་བ། དཔེར་ན་ཆུ་རྙོག་མ་ཅན་དྭངས་སུ་རེ་བའི་བཅས་བཅོས་མང་ན་སླར་རྙོག་མ་འཕེལ་ཞིང༌། རང་བབས་སུ་བཞག་པས་མྱུར་དུ་དྭངས་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན། དེའང། ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་པོ་དྭངས་སིང་ངེ་བཅས་ཏེ། སྒོམ་ཡོང་ངམ་མི་ཡོང་ངམ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རེ་དོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར། སེམས་ཁོ་རང་རང་བབས་སུ་ཀློད་ནས་ལྷན་ནེར་འཇོག །དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཆོ་མི་སྡོད་པར། རྣམ་རྟོག་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རྟོག་པ་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་རྦད་ཀྱིས་བཅད་ལ། སྔ་མའི་རྟོག་པ་འདས། ཕྱི་མའི་རྟོག་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དེར། སེམས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རྗེན་གྱིས་ཆར་བ་དེ་ཁའི་ངང་དུ་འཇོག་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ཇི་ཞིག་ནས། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཞིག་ནས། སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་སུ་རྟོགས་པ་ཞིག་བྱུང་དེ་ལྟ་ན་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པ། འདིར་སེམས་དུབ་པ་ངལ་གསོ་བའི་གནས་དང་པོ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཆེར་གྱིས་བལྟས་པའི་ཚེ་ན། དང་པོ་ཡུལ་འདི་ནས། དབྱིབས་འདི་འདྲས། དུས་འདི་ཙམ་ན་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས། བར་དུ་རང་གི་སྤྱི་བོ་ནས་རྐང་མཐིལ་གི་བར་དུ་ལུས་ཕྱི་ནང། དེས་མཚན་པའི་སྣོད་བཅུད་འཁོར་འདས་འདི་འདྲ་ཞིག་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའམ། དབྱིབས་ཁ་དོག །མཚན་མ་འདིའོ་ཞེས་མི་རྙེད་པས་བར་དུ་གནས་པ་མ་གྲུབ། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་མ་གྲུབ་པས། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འགགས་པའང་མི་འགྲུབ་སྟེ། དུས་འདི་ཙམ་ན། འདི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་འགགས་པའམ་ཟད་སོང་ཞེས་མི་རྙེད་དེ། མདོར་ན་སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་གྱིས་སྟོང་ཞིང༌། དེས་མཚོན་བྱར་གྱུར་པའི་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་སོགས་མཐའ་བཞིའམ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའམ་དུབ་པ་ངལ་གསོ་བའི་གནས་གཉིས་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་
Chinese
舍弃三时所有作意之分别念，将目光投向眉间上方约七指之处，断念安住。其中，最主要的是放松心量而安住。不放松的过患是：像期待禅修成就一样，以急躁之心反而成为散乱之因。放松的功德是：如此松缓放松而安住之时，心自己会赤裸裸地认识自己的本面。譬如，混浊的水，如果期待它变清澈而多加干预，反而会增加浑浊；顺其自然地放置，就会迅速变清澈一样。而且，以清澈澄明的状态安住这三个手印，对于禅修是否成就等等的期望和疑虑，什么也不要去想。心自己放松，坦然安住。如此安住时，不要停止，任由念头纷纷生起是规律，所以无论生起什么，都不要追随念头，彻底断除。前一个念头已逝，后一个念头未生之际，让平凡的心识赤裸裸地像雨停后的晴空一样安住。像这样一刹那也不散乱地修持，经过一段时间，从执着外境的各种显现为真实，到认识到所有这些显现都是自心，如果这样，就是唯识宗的见解在相续中生起。这里说，这是认识到疲惫的心休息的第一个地方。像这样，当了知显现与心无二无别时，如果更加深入地观察它的体性，首先，不会执着于“从这个地方，以这种形状，在这个时候出生”；其次，从自己的头顶到脚底，身体内外， 以及由此所代表的器情世界、轮回涅槃，不会执着于“安住在这样的地方”，或者“这是这种形状、颜色、相状”，因此，中间的安住也不成立。像这样，因为生和住不成立，所以依赖于它们的灭也不成立，不会执着于“在这个时候，灭于这种状态或消失了”。总之，了知远离生、住、灭三种，以及由此所代表的有无、常断等四边或八边，这就是中观的见解在相续中生起，或者说是认识到疲惫的心休息的第二个地方。
English
Abandoning all conceptual thoughts of the three times, fix your gaze at a point about seven finger-widths above the brow, cutting off thoughts and abiding there. Among these, the most important is to relax the mind and abide. The fault of not relaxing is that, like expecting to achieve meditation, the impatience becomes a cause of distraction. The benefit of relaxing is that, when you relax and abide in this way, the mind itself will nakedly recognize its own nature. For example, if you expect muddy water to become clear and interfere too much, it will only increase the turbidity; if you leave it to settle naturally, it will quickly become clear. Moreover, abide with the three mudras in a clear and transparent state, without entertaining any expectations or doubts about whether meditation will be achieved or not. Let the mind relax on its own, and abide serenely. When you abide in this way, do not stop; it is natural for thoughts to arise spontaneously, so whatever arises, do not follow the thoughts, but cut them off completely. In the interval between the passing of the previous thought and the arising of the next thought, let the ordinary consciousness abide nakedly like the clear sky after the rain. By practicing in this way without distraction for even a moment, after some time, from clinging to the various appearances of the external world as real, you will come to realize that all these appearances are your own mind. If this happens, it means that the view of the Cittamatra school has arisen in your mindstream. Here it is said that this is the first place where you recognize the rest for the weary mind. In this way, when you know that appearance and mind are inseparable, if you look more deeply into its essence, first, you will not fixate on "born from this place, in this form, at this time"; second, from the crown of your head to the soles of your feet, inside and outside the body, and the container and contents, samsara and nirvana, represented by it, you will not fixate on "abiding in such a place," or "this is this shape, color, characteristic," therefore, the intermediate abiding is not established. In this way, because birth and abiding are not established, the cessation that depends on them is also not established; you will not fixate on "at this time, ceased in this state or disappeared." In short, realizing that it is empty of the three—birth, abiding, and cessation—and that it is free from the four or eight extremes, such as existence and non-existence, permanence and annihilation, represented by them, this is the arising of the Madhyamaka view in your mindstream, or the recognition of the second place of rest for the weary mind.