Tibetan
ཡིན་ནོ་གསུངས། དེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་པའི་དུས་ན། རྣམ་རྟོག་གི་འཕྲོ་རྒོད་དུ་མ་འབྱུང་བ་སོགས་སེམས་ཇི་ལྟ་བར་གནས་སུ་མ་གཏུབ་ན། ཡང་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་ཏེ། ལུས་སེམས་ཐང་མ་ཆད་ཀྱི་བར་དུ་གསོལ་བ་བཏབ། བླ་མ་རང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་ནམ་མཁར་ཡལ་བ་དེ་ཁའི་ངང་དུ་མ་བཅོས་པར་གློད་ལ་བཞག མདོར་ན་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་དྲག་པོས་ལན་གཅིག་མ་ཡིན་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་ན་བྱིན་རླབས་རྒྱུད་ལ་ཞུགས་ཏེ། རང་སེམས་གཉུག་མའི་གནས་ལུགས་ནང་ནས་རང་ལ་ཤར་བའི་ཚུལ་དུ་རྗེན་པར་རྟོགས་པ་ཞིག་འབྱུང། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་མ་ཞུགས་ན་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་གོ་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཡུལ་ལེ་བ་འཆར་གྱིས། རྟོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མི་སྐྱེ་བས་བླ་མའི་མོས་གུས་ཁོ་ན་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱ་བ་གལ་ཆེའོ་གསུངས། ལམ་གི་མཐར་ཐུག་བླ་མའི་མོས་གུས་ལ། །ཁ་ཙམ་མིན་པའི་ཉམས་ལེན་ཁོར་ཡུག་གིས། །རང་སེམས་མ་བཅོས་གཉུག་མའི་ཞལ་བཟང་མཆོག །རང་བྱུང་རྗེན་པ་མཐོང་དུས་ནམ་ཡོང་ན། །གཉིས་པ་ཐབས་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་ཡང་ དེའི་རྒྱུན་མ་བསྐྱངས་ན། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་གནས་ལུགས་རང་ངོ་ཤེས་པ་སྤྲིན་བར་གྱི་ཉི་བུར་བཞིན་དུ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་བས་ན། དེ་མི་འབྱུང་བའི་ཆེད་དུ་དུས་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱང་དགོས་ལ། ཇི་ལྟར་སྐྱོང་བའི་ཚུལ་ལའང་གསུམ་ལས། དང་པོར་མི་གནས་པ་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་མ་ཡེངས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པ་རལ་བསྐོར་མཁན་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་ནས་འཐབ་མོ་བྱེད་པ་ན། རལ་གྲི་བཟུང་བ་ནས། འུར་རྡོ་ཐོགས་པའི་བར་སོ་སོར་འཐབ་བར་བྱེད་པས་ན། རལ་བསྐོར་མཁན་དེའང་ཐེ་ཚོམ་ཡེངས་པ་མེད་ཅིང་མ་ཡེངས་པར་རལ་གྲི་བསྐོར་བས་ཚུལ་སུས་ཀྱང་མི་ཚུགས་ལ། ཕར་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ཏེ་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་ངེས་པ་ཞིག་འབྱུང་ལ། གལ་ཏེ་སེམས་གཡེང་བའམ་ཐེ་ཚོམ་དུ་ལུས་ན། དེའི་བར་གཞན་གྱིས་ཚུར་བསྣུན་ཏེ་རང་ཉིད་འཆིང་བར་མ་ཟད་ཡུལ་ཡང་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་པ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་དེས། དེ་ཁའི་ཐོག་ཏུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་ཉམས་སུ་བླང་ན། ཚུར་རྣམ་རྟོག་གིས་མི་ཚུགས་པར་མ་ཟད། ཕར་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་འགྱུར་ལ། ཐེ་ཚོམ་དང་གཡེངས་བས་དེ་ཐོག་ཏུ་འཇོག་མ་ནུས་ན། ཡེངས་འཁྲུལ་རྒྱ་འབྱམས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་འདིར་ལྟུང་ནས་
Chinese
说是如此。那样在入定的时候，如果不能让心如其所是地安住，例如各种分别念的散乱不止息等，那么就再次修习如前所说的上师瑜伽，身心不疲惫地祈祷。上师与自心无别地融入虚空，就在那样的状态中不作改变地放松安住。总之，如果不是口头上，而是从心底里以强烈的虔诚向上师祈祷，加持就会融入自相续，从而从自心本来的实相中，以自生的方式赤裸裸地证悟。如果没有上师的加持，无论修习多久，也只是在理解一般意义上的概念，出现一种模糊的印象。因为不会生起颠扑不破的证悟，所以务必重视对上师的虔诚。道的究竟是上师的虔诚，并非口头上的修行环境，何时才能见到自心不作改变的本初面容，何时才能见到自生的赤裸真相呢？第二，以修习方便道来实修，是说即使见到了心的本性， 如果不持续修习，那么从无始以来串习的习气，会像乌云遮蔽太阳一样，使认识到的本来面目逐渐消失。为了不出现这种情况，必须在任何时候都不散乱地修习。关于如何修习的方法，有三种。首先，使不安住的安住之方法，即不散乱地运用，就像精通旋转刀剑的人投入战斗一样。在印度作战时，从拿起刀剑到拿起石块，都要各自战斗。所以，精通旋转刀剑的人，既没有犹豫也没有散乱，不散乱地旋转刀剑，任何人都无法靠近他，反而能摧毁一切敌人，必定能从战斗中获胜。如果心散乱或犹豫，就会被对方攻击，不仅自己会被束缚，甚至还会战败。同样，瑜伽士见到心的本性后，在那上面一刹那也不散乱地修习，不但分别念无法靠近，反而能摧毁一切分别念。如果因为犹豫和散乱而无法安住于此，就会被散乱和迷惑所控制，从而堕入轮回的苦海。
English
So it is said. Thus, during the time of meditative equipoise, if the mind cannot be made to abide as it is, such as when various discursive thoughts do not cease, then again practice the guru yoga as described above, and pray without tiring the body and mind. The guru merges into the sky, inseparable from one's own mind, and in that state, relax and abide without alteration. In short, if one prays to the guru with intense devotion, not just verbally but from the depths of one's heart, blessings will enter one's own mindstream, and from within the natural state of one's own mind, a naked realization will arise in the manner of self-origination. If the guru's blessings do not enter, no matter how long one meditates, one will only understand the general meaning of concepts, and a vague impression will arise. Because irreversible realization will not arise, it is crucial to emphasize devotion to the guru alone. The ultimate of the path is devotion to the guru, not just verbal practice environment, when will we see the unadulterated original face of our own mind, when will we see the self-arisen naked truth? Secondly, practicing by meditating on the means is to say that even if one sees the nature of the mind, If one does not continue to practice, then the habitual tendencies accumulated from beginningless samsara will cause the recognition of the natural state to diminish like a sun obscured by clouds. In order to prevent this from happening, one must practice without distraction at all times. Regarding how to practice, there are three methods. First, the method of making the non-abiding abide, which is to skillfully apply without distraction, is like a swordsman entering battle. In India, when fighting, one fights with each weapon, from holding a sword to picking up a stone. Therefore, the swordsman, without hesitation or distraction, spins the sword without distraction, and no one can approach him, but instead he can destroy all enemies and is sure to win the battle. If the mind is distracted or hesitant, one will be attacked by the opponent, and not only will one be bound, but one will also be defeated. Similarly, when a yogi sees the nature of the mind, if he practices on it without distraction for even a moment, not only will discursive thoughts not be able to approach, but he will also be able to destroy all discursive thoughts. If one cannot abide in this state due to hesitation and distraction, one will be controlled by distraction and confusion, and thus fall into the ocean of samsara.
Tibetan
ཐར་པའི་དུས་མེད་པ་ཞིག་འབྱུང་བས་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡེངས་པའི་དྲན་པ་གལ་ཆེ་གསུངས། དེའང་སྐྱབས་འགྲོ་ནས་བཟུང་སྟེ་རང་སེམས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་དུ་འཇོག་པའི་བར་གོང་བཞིན་ལ། དེ་ཁའི་ངང་དུ་ཡེ་མ་ཡེངས་པར་ཆད་དེ་འཇོག་པར་བྱེད། རྣམ་རྟོག་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རྦད་ཀྱིས་བཅད་ལ། ཡང་འཛིན་མེད་དུ་འཇོག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡང་གོམས་པས། སེམས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ལྷན་ནེར་གནས་པ་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། དུབ་པ་ངལ་གསོ་བའི་གནས་ གསུམ་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ་གནས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས། བར་དུ་མ་བཅོས་པར་བཙའ་བ་ལ་མཁས་པ་གླང་རྫི་མཁས་པས་གླང་པོ་ཆེ་སྐྱོང་བ་ལྟ་བུ་ནི། དཔེར་ན་གླང་པོ་ཆེ་སེམས་ཅན་སྟོབས་ཆེ་ཞིང་མ་རུངས་པ་ཞིག་ཡིན་པས། དེ་བསྐྱང་པ་ན། འགྲོ་ལྡོག་ལ་མཁས་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། ལྕག་དང་ལྕགས་ཀྱུ་སོགས་ཙབ་ཙོབ་མང་ན། ཁོ་ཁྲོས་ནས་གང་དགར་ཁྱེར། མ་འཆུན་ན་ལམ་དུ་མི་ཆུག །དེས་ན་ཁོ་རང་ལམ་ལ་འགྲོ་བ་ན་སོར་བཞག །ལམ་མིན་དུ་འཇུག་པ་ན། ལྕག་དང་ལྕགས་ཀྱུ་སོགས་ཀྱིས་བཏུལ་བས། འདོད་པར་ཕྱིན་པ་བཞིན་དུ། སེམས་འདིའང་གང་དགར་བཞག་ན་འཁྲུལ་པ་རྒྱ་འབྱམས། གཉེན་པོ་ཙབ་ཙོབ་མང་ན་སླར་འཁྲུལ་པའི་བསྣོན་ཁར་འགྱུར་བས། ཕྱི་ལྷོད་ལ་ཁོངས་གྲིམ་པའི་ཚུལ་དུ་ཧ་ཀྱང་ཅུར་ཅུར་དུའང་མ་སོང་བ་མ་ཡེངས་པའི་རྒྱངས་སོ་བཙུགས་ནས། སེམས་ཁོ་རང་རང་བབས་སུ་གནས་ཀྱི་འདུག་ན། དེ་ཀའི་ངང་ལ་ཆམ་མེ་འཇོག །འགྱུ་ཡི་འདུག་ན་དྲན་པས་ཚིར་གྱིས་བཟུང་ལ་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་བ་དེ་ཀའི་ཐོག་ཏུ་འཛིན་མེད་དུ་ཆམ་གྱིས་འཇོག །དེ་ལྟར་བཞག་པས་རྣམ་རྟོག་གཅིག་ཤར། དེ་ཀའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་འཛིན་མེད་དུ་ལྷང་ངེ༌། སེམས་གཉུག་མའི་ཞལ་གཅིག་མཐོང་བ་ཡིན་མོད། དེས་མཚོན་རྣམ་རྟོག་གི་འགྱུ་བ་དགག་པར་མི་ནུས་པས། གང་ཤར་བ་དེ་ཐོག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པར་ཆམ་ཆམ་འཇོག་པར་བྱེད། དེ་ལྟ་བུ་གོམས་པས་རྣམ་རྟོག་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རང་ངོ་རྗེན་པར་ཤེས་པ་ནི་འགྱུ་བ་རང་སར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུབ་པ་ངལ་གསོ་བའི་གནས་བཞི་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ་གསུངས། གསུམ་པ་བརྟན་ནས་བོགས་འབྱིན་པར་བྱེད་པ། ཐ་མ་ཅི་དགར་བཏང་བ་ལ་མཁས་པ་གཟིངས་ཐོག་ནས་འཕུར་བའི་བྱ་རྒྱ་གར་ན་ཚོགས་པ་རྒྱ་མཚོར་འགྲོ་བ་རྣམས་རི་དང་ཆུ་ སྲིན་བརྟགས་པའི་ཆེད་དུ། ཕུག་རོན་དང་བྱ་རོག་སོགས་ཁྱེར་བ་ན་འཛམ་བུ་གླིང་དང་ཉེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། བྱ་རྫི་སོགས་ཀྱིས་ཉེར་ཅག་ལེགས་པོ་བྱས། གང་བྱུང་ལ་མ་ཤོར་བ་མ་བྱས་ན། ཁོ་འཛམ་བུ
Chinese
据说，会出现没有解脱之时，因此在任何时候和任何情况下，不散乱的忆念非常重要。从皈依开始，直到将自心安住在离戏的境界中，都如前所述。在那样的状态中，一丝不苟地持续安住。无论生起什么念头，都要彻底斩断。然后，反复习惯于安住在无执的状态中。这样，就会出现心自然而然地安住在离戏的状态中。据说，这是认识到疲惫时休息的第三个地方。第二，使安住稳固的方法。擅长于不加修饰地束缚，就像熟练的牧童调教大象一样。例如，大象是一种力大无比且难以驯服的动物。因此，在调教它时，需要一个精通进退的人。如果鞭子和铁钩等东西过多，它会发怒并随心所欲地行动。如果不加以控制，就无法让它走上正道。因此，当它自己走上正道时，就顺其自然。当它要走上邪路时，就用鞭子和铁钩等工具来调伏它。就像随心所欲一样，如果这颗心也随心所欲地放任，就会陷入无尽的迷乱。如果对治过多，反而会增加迷乱。因此，要采取外松内紧的方式，既不要过于松懈，也不要过于紧绷，要竖起不散乱的警戒线。如果心自己安住在自然状态中，就让它在那样的状态中平静地安住。如果它要动摇，就用忆念紧紧抓住它，并将任何生起的念头都安住在无执的状态中。这样安住时，一个念头生起。观察那个念头的本质，它会变得空明无执。虽然这象征着见到了本心的面目，但这并不能阻止念头的流动。因此，对于任何生起的念头，都要不加执着地平静安住。像这样习惯之后，无论生起什么念头，都能清楚地认识到它的本来面目，这就是所谓的流动在自身中解脱。据说，这是认识到疲惫时休息的第四个地方。第三，从稳固中产生力量。擅长于最终随意放任，就像从船上放飞的鸟一样。在印度，那些前往大海的人们，为了考察山和水中的鳄鱼，会携带鸽子和乌鸦等鸟类。在靠近赡部洲（ Jambudvipa，指地球）的地方，会有养鸟人等好好地照料它们。如果不小心照料，让它们随意飞走，它们就会
English
It is said that there will come a time when there is no liberation, so it is very important to have unforgetful mindfulness at all times and in all circumstances. From taking refuge onwards, until settling one's mind in the state of non-elaboration, it is as before. In that state, one should continuously settle without any distraction. Whatever thoughts arise, cut them off completely. Then, repeatedly become accustomed to settling in a state of non-grasping. In this way, a state will arise where the mind naturally and effortlessly abides in non-elaboration. It is said that this is the third place of rest when one is tired, the recognition of the third place. Second, the method of making the abiding stable. Being skilled at binding without artificiality is like a skilled elephant trainer caring for an elephant. For example, an elephant is a powerful and unruly animal. Therefore, when training it, one needs someone who is skilled in going and returning. If there are too many whips and hooks, it will become angry and act as it pleases. If it is not controlled, it cannot be led onto the right path. Therefore, when it is walking on the right path, leave it as it is. When it is about to go astray, tame it with whips and hooks. Just as one desires, if this mind is also left to its own devices, it will fall into endless confusion. If there are too many antidotes, it will only add to the confusion. Therefore, one should adopt a method of being outwardly relaxed and inwardly firm, neither too loose nor too tight, and set up a vigilant line of non-distraction. If the mind is abiding in its natural state, let it abide peacefully in that state. If it is about to waver, grasp it tightly with mindfulness and settle any arising thoughts in a state of non-grasping. When one settles in this way, a thought arises. By looking at the essence of that thought, it becomes clear and without grasping. Although this symbolizes seeing the face of one's own mind, it does not prevent the flow of thoughts. Therefore, for any arising thoughts, one should settle peacefully without engaging in grasping. By becoming accustomed to this, no matter what thoughts arise, one will clearly recognize their true nature, which is called the liberation of movement in its own place. It is said that this is the fourth place of rest when one is tired, the recognition of the fourth place. Third, to bring forth power from stability. Being skilled at ultimately letting go as one pleases is like a bird flying from a ship. In India, those who go to the ocean in groups carry pigeons and crows to investigate mountains and crocodiles. In places near Jambudvipa (the Earth), bird keepers and others take good care of them. If one is not careful and lets them fly away at will, they will