Tibetan
དང༌། འགྱུར་གྱི་ཕྱག་གོ །དང་པོ་ནི། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སྭ་ཙིཏྟ་སོགས་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ན། རང་གི་སེམས་ངལ་གསོ་བའི་མན་ངག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་ནི། རང་གི་སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པས་བཟུང་ འཛིན་གྱི་གཞན་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བའི་རྒྱ་འཚོ་ཡུན་རིང་དུ་དུབ་པར་གྱུར་པ་གཉུག་མ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་ངལ་གསོ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང༌། ཚིག་ཆུང་ངུས་དོན་ཆེན་པོ་དཔག་པར་དཀའ་བར་བདེ་བླག་ཏུ་སྟོན་པའི་མན་ངག །གཞུང་གི་ཚད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཡོད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཞུང་གི་དོན་ལ་གཉིས། གཞི་གཉུག་མ་ངོ་སྤྲད་པ་དང༌། ལམ་རྣམ་རྟོག་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་དོན་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་ངོ་སྤྲོད་པའི་ཚུལ་སྙིང་པོར་དྲིལ་བ་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ་རེ་ཞིག་སྔོན་འགྲོ་དང༌། དངོས་གཞི་དང༌། རྗེས་ཀྱི་བྱ་བ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་གསུམ་ལས། ཐུང་མོང་གི་སྔོན་འགྲོ་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོས་བྱིན་གྱིས་རློབས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྒོམ་བཟླས་ལ་སོགས་པ་དང། ཁྱད་པར་གྱིས་སྔོན་འགྲོས་ཤེས་རྒྱུད་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་ཡེ་གེ་ལྔ་བཅུ་པས་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གནས་དབེན་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པར་བཅའ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དབུགས་འགྱུ་བ་སོར་བཞག །ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད། བར་དུ་ཧྲིག་གེ་བཞག །མཐའ་མ་ཕྱམ་ཙེར་བཏང་ངོ༌། །དང་པོ་ཀློད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཀློད་པའི་ཡོན་ཏན་དང༌། མ་ཀློད་པའི་སྐྱོན་དང༌། ཇི་ལྟར་ཀློད་པའི་ཚུལ་ལོ། །ཀློད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་འདུག་ཚུལ་ནི་མ་བཅོས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གློད་ན་འདུག་ཚུལ་དེའི་སྟེང་དུ་གྲོ་བས་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར་ ཡིན་པ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །མ་ཀློད་པའི་སྐྱོན་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། ཡིན་ཚུལ་ལས་རང་གི་ནན་ཏན་གྱིས་མ་གློད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྣང་བ་འབྱམས་ནས་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པར་འཁོ
Chinese
和，翻译的篇章。（正文的）第一部分是：在印度语中是“斯瓦吉大”等，如果翻译成藏语，就是“让自己的心休息的诀窍，二十五颂”的名称。意思是：自己的心性与生俱来的智慧，从原始以来就自性清净，但是因为没有认识到这一点，所以依赖于能取所取的他性，在轮回的苦海中长期疲惫，这部论典是为了让其在原本的大手印珍宝洲中休息。这是用简短的文字轻松地显示难以衡量的伟大意义的诀窍。这部论典的篇幅是二十五颂，因此得名。第二部分是：顶礼吉祥金刚萨埵！这很容易理解。第二部分，关于论典的意义，有两点：一是介绍根本自性，二是将歧念转化为道。第一部分有两点：总的意义和分支的意义。第一部分是：总的来说，将修持和介绍甚深口诀的方式浓缩为精华，伟大的译师本人这样说：为了介绍这个意义，首先有前行，正行和后行三个部分。在最初的三个部分中：共同的前行是修心，包括七支供等；不共同的前行是通过加持，包括金刚萨埵百字明的修持等；特别的前行是控制知识流，即用五十个字母来祈祷。第二部分，正行：身体的印契是在寂静的地方，坐在舒适的座位上，具备禅定的支分。语言的印契是保持呼吸的流动。心的印契，首先是放松，中间是保持警觉，最后是完全放下。首先，放松有三个方面：放松的功德，不放松的过患，以及如何放松的方式。放松的功德是，心的本性的存在方式是不造作的，所以放松的话，通过放松，就有必要认识到存在方式是如何的。不放松的过患是与此相反，也就是说，由于自己的努力而不放松，导致颠倒的显现泛滥，以至于自己无法自主，陷入轮回。
English
And, the chapter of translation. The first part is: In Indian language, it is "Svachitta" etc. When translated into Tibetan, it is called "The Secret of Resting One's Own Mind, Twenty-Five Verses." The meaning is: One's own mind, the wisdom that is born together, is inherently pure from the beginning, but because this is not realized, relying on the otherness of grasping and being grasped, one is exhausted for a long time in the ocean of samsara. This treatise is to rest it in the original Great Seal Jewel Island. This is a secret instruction that easily shows the great meaning that is difficult to measure with short words. The length of this treatise is twenty-five verses, hence the name. The second part is: Homage to glorious Vajrasattva! This is easy to understand. The second part, regarding the meaning of the treatise, there are two points: one is to introduce the fundamental nature, and the other is to transform discursive thoughts into the path. The first part has two points: the general meaning and the branch meaning. The first part is: In general, the way to practice and introduce the profound instructions is condensed into essence, the great translator himself said this: To introduce this meaning, first there are three parts: preliminary, main practice, and subsequent practice. In the first three parts: the common preliminary is mind training, including the seven-branch offering, etc.; the uncommon preliminary is through blessings, including the practice of Vajrasattva's hundred-syllable mantra, etc.; the special preliminary is to control the stream of knowledge, which is to pray with the fifty letters. The second part, the main practice: the body mudra is to sit in a quiet place, on a comfortable seat, possessing the limbs of meditation. The speech mudra is to maintain the flow of breath. The mind mudra, first is to relax, in the middle is to remain alert, and finally is to completely let go. First, relaxing has three aspects: the merit of relaxing, the fault of not relaxing, and how to relax. The merit of relaxing is that the way the mind's nature exists is unconditioned, so if you relax, by relaxing, it is necessary to realize how the way of existence is. The fault of not relaxing is the opposite of this, that is, because of one's own efforts not relaxing, the appearance of reversal proliferates, so that one cannot be autonomous and falls into samsara.