Tibetan
ད་ཀྱི་སྟོང་པའམ་མི་བྱེད་པས་སྟོང་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ནི། །བྱ་བ་བྱེད་པས་སྟོང་སྟེ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དུས་ཉིད་ན། གཏང་བྱའི་ཡུལ། གཏོང་མཁན་གྱི་བདག །བཏང་བའི་ཕན་ཡོན་གསུམ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང་ཡོད་མ་མྱོང་ལ། བྱ་བ་མི་བྱེད་པས་སྟོང་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོར་ཤར་ཅིང་། མ་འགགས་ཅིང་ཡ་མ་བྲལ་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱ་བ་བྱེད་ལྟར་མ་འགགས། བྱ་བ་བྱེད་མཁན་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པ་ཅིངས་གྲོལ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ། འགགས་པ་གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། གང་སྦྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མ་བྲལ་བ། བཟོད་པ་དང་མ་བྲལ་བ། བརྩོན་འགྲུས་མ་བྲལ་བ། བསམ་གཏན་དང་མ་བྲལ་བ། ཤེས་རབ་དང་མ་བྲལ་བ། ཐབས་དང་མ་བྲལ་བའོ། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་རྣམ་པ་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་སྟེ། ཐབས་ཤེས་རབ། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ། བསྐྱེད་རིམ་རྫོགས་རིམ་ལ་ སོགས་པ་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ནོར་ཅིང་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དེ་ལྟར་ལམ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས། འབྲས་བུ་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་སྟོང་ལུགས་གཉིས་ནི། སྣང་དང་སྣང་མེད་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་གྱིས་སྟོང་། རྟོག་དང་རྟོག་མེད་འཁོར་དང་འདས་པས་སྟོང་། །ཅེས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་བས་སྟོང་སྟེ། ཞེན་པས་བརྟས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་མི་མངའ། སྣང་མེད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། རང་སྣང་རང་ངོ་ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་འགག་པ་མེད། ཡེ་ཤེས་ཡོད་པས་སྟོང་སྟེ། ཡོད་པ་དངོས་ཅན་གྱི་ཡང་དག་ཞིག་གྲུབ་པ་མེད། མེད་པས་སྟོང་སྟེ་ཡོད་མེད་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་བཞུགས། རྟོག་པས་སྟོང་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མི་མངའ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐུགས་རྗེ་དང་ཕྲིན་ལས་མི་མངའ། རྟོག་མེད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་ཤིང་དུས་གསུམ་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་ལ། དམིགས་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེས་རྩོལ་མེད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སྲིད་མཐའི་བར་དུ་འབྱུང་བའོ། །འཁོར་བས་སྟོང་སྟེ་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སྲིད་པ་ལ་མི་གནས། འདས་པས་སྟོང་སྟེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཉེས་པ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་འཁྲུལ་སྣང་གཞི་དང་ལམ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་བཀབ་ནས་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མ་ཆད་དང་། རྟོག་པ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་ལ་རྩོད་པ་ འབྱུང་བར་འདུག་སྟེ། ཕྱོགས་གཅིག་གི་མུར་འཛིན་པ་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གོ་བ་མིན་ན། །རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་མདོ་ལས། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། གང་གིས་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པར་མཐོང་ལ་ཞུགས་པ་ཡི། །སྐྱེ་བོ་དེས་ནི་ང་མི་མཐོང་། །འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་སྐུ་མཐོང་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །བཞི་པ་སྟོང་པའི་འཐད་ལྡན་ནི། སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དབྱེར་མེད་དག་སྡིག་འབྲས་བུ་འབྱིན། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ཕྱིར་འཁྲུལ་སྣང་ལྡོག་ཏུ་བཏུབ། ཅེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་རྐྱེན་གྱིས་ཅིར་ཡང་འཆར་ཅིང་ཅིར་ཡང་བྱར་བཏུབ་པ་སྟེ། བསམ་པའི་རང་གཟུགས་བག་ཆགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན། སྟོང་པ་ལས་སྟོང་པའི་ཆོས་འབྱུང་བ་དཀར་ནག་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་ཆུད་མི་ཟ་ཞིང་། མ་འདྲེས་པར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་སྟེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཅི་ཡང་མིན་པས། ཕྱོགས་མེད་ཅིར་ཡང་འཆར་བས་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་འབྱུང་བའོ། །ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདར་ཡང་བཏུབ་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་མི་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཀོ་འཐས་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་པས། སྡིག་པ་བཤགས་སུ་བཏུབ་ལ། དགེ་བ་བསྔོ་རུ་བཏུབ། འཁྲུལ་སྣང་ལྡོག་ཏུ་བཏུབ་པ་སྟེ། སྡིག་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་ནི། སྡིག་པ་བཤགས་པའི་མཆོག་ཡིན་ལ། དགེ་བ་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བའི་མཆོག་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་སྐུའི་དངོས་གཞིར་གནས་ཅིང་། དེ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མདོར་ན་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་སངས་རྒྱ་རུ་བཏུབ་ལ། མི་རྒྱ་ བའི་རང་དབང་མེད་
Chinese
如今空性或不作意之空性的行持具足一切相者，以作事而空。布施等受持之时，能舍之境、布施者之我、布施之利益三者，自性空且未曾有。以不作事而空，空性即显现为布施等福德之聚，不间断且不分离地行持。如是不间断地如作事般，作事者自性空之作事与不作事，是无系缚解脱之空性。如《宝积经》云：“何为具足一切相之殊胜空性？即不离布施，不离戒律，不离忍辱，不离精进，不离禅定，不离智慧，不离方便。”等等，此乃广说之义。如是殊胜之道的空性，即方便智慧、胜义世俗、生起次第圆满次第等无别，是解脱于偏执一边的无谬且清净之道。如是远离道之增损边，修持双运不住之甚深中观道，则能现前不住有寂之大菩提果。第三，果之空性分二：显现与不显现，以智慧之流而空；分别与无分别，以轮回与涅槃而空。如是说，圆满正等觉佛陀以显现而空，不具为执着所增之错觉；以不显现而空，自显现自知，智慧之显现无有间断；以智慧有而空，无有真实成立之实有；以无有而空，远离有无增损之边，安住于不可思议之智慧本体中。以分别而空，不具心及心所之识，不具念之分别，不具境与有境之大悲与事业。以无分别而空，非如声闻之灭尽果，以各别周遍分别之智慧，于所知之坛城中，增广知之智慧及三
English
Now, the practice of emptiness or non-intentional emptiness, which possesses all aspects, is empty through action. At the time of practicing generosity and so on, the object of giving, the self of the giver, and the benefit of giving are all empty in their own nature and have never existed. It is empty through non-action, emptiness itself appears as a collection of merits such as generosity, and it is practiced without interruption or separation. Thus, it is uninterrupted as if acting, and the emptiness of acting and non-acting, which is empty in the nature of the actor, is the emptiness without bondage or liberation. As the Ratnakuta Sutra says: "What is the supreme emptiness that possesses all aspects? It is that which is inseparable from generosity, inseparable from discipline, inseparable from patience, inseparable from diligence, inseparable from meditation, inseparable from wisdom, inseparable from skillful means." And so on, this is the meaning of the extensive explanation. Such a supreme path of emptiness, that is, the inseparability of skillful means and wisdom, ultimate and conventional, generation stage and completion stage, is the unerring and pure path that is liberated from clinging to one side. Thus, by practicing the profound Middle Way path of non-abiding union, which is free from the extremes of addition and subtraction of the path, one will manifest the great Bodhi fruit that does not abide in the extremes of existence and peace. Third, the emptiness of the result is twofold: appearance and non-appearance, empty through the stream of wisdom; discrimination and non-discrimination, empty through samsara and nirvana. Thus, the perfectly enlightened Buddha is empty of appearance, does not possess the delusion increased by attachment; is empty of non-appearance, self-appearance is self-knowing, the appearance of wisdom is uninterrupted; is empty of the existence of wisdom, there is no truly established reality; is empty of non-existence, free from the extremes of addition and subtraction of existence and non-existence, and abides in the inconceivable essence of wisdom. It is empty of discrimination, does not possess the consciousness of mind and mental factors, does not possess the discrimination of thought, does not possess the great compassion and activity of object and subject. It is empty of non-discrimination, not like the result of extinction of the Hearers, but with the wisdom of individual pervasive discrimination, in the mandala of the knowable, increasing the wisdom of knowledge and the three
Chinese
并且现量了知，以无缘大悲，不费力气的利生事业直至有边际之间生起。以轮回而空，以大智慧不住有。以超脱而空，以大悲不住寂静。如是，对于基础、道、果的过患灭尽的佛陀，有些人以错觉，以基础和道的知障遮蔽，而对显现的有无和智慧的断续与否，以及分别念的有无等等产生争论。 如果那些执着于一边的顽固分子不理解圆满一切殊胜的空性，那么。《金刚经》中说：凡以色身见我，以音声求我，是人行邪道，不能见如来。应观佛是法身，法身非能所见。就是这个意思。第四，空性的合理性是：空性和缘起无别，能产生罪恶果报。一切皆空，故能转变错觉。也就是说，一切法的法性，以什么也不是的要点，因缘能显现任何事物，也能做成任何事情。思维的自性是习气的影像。从空性中产生空性的法，黑白的因果，即使是芝麻粒大小也不会浪费，不混杂而产生果报。因为在某一方面什么也不是，所以在无有偏颇的任何方面都能显现。因此，世俗的法，轮回的因果有多少，都是因为空性而产生的。而且，一切法的法性是空性之要点。能转变错觉，也能从痛苦中解脱，因为一切法都没有常、稳固、坚实、不变的实体，所以可以忏悔罪业，可以回向善根，可以转变错觉。了知罪业无自性且不成立，是忏悔罪业之最。了知善根无自性且不成立，是无漏善根之最。一切法无自性且不成立，是安住于法身之本体。如是了知是智慧。总之，以空性无自性的要点，能成佛，却没有不成佛的自主权。
English
And directly knowing, with impartial great compassion, effortless activities for the benefit of beings arise until the end of existence. Empty of samsara, with great wisdom, one does not abide in existence. Empty of transcendence, with great compassion, one does not abide in peace. Thus, for the Buddha who has exhausted the faults of the ground, path, and result, some, with illusion, obscuring the knowledge obscurations of the ground and path, argue about the existence or non-existence of appearances, the continuity or discontinuity of wisdom, and the existence or non-existence of thoughts, and so on. If those who cling to one side do not understand the emptiness that possesses all perfections as a result, then. The Diamond Sutra says: "Those who see me in form, those who seek me in sound, those people are on the wrong path and cannot see the Tathagata. One should view the Buddha as the Dharmakaya, and the Dharmakaya cannot be seen." This is the meaning. Fourth, the reasonableness of emptiness is: emptiness and dependent arising are inseparable, and they produce the fruits of evil. Since everything is empty, illusions can be reversed. That is, the nature of all phenomena, with the key point of being nothing, can manifest anything and can do anything through conditions. The nature of thought is the image of habits. From emptiness, empty phenomena arise, and the cause and effect of black and white, even as small as a sesame seed, are not wasted, and they produce results without mixing. Because it is nothing in one aspect, it can manifest in any aspect without bias. Therefore, all the conventional phenomena, the cause and effect of samsara, arise because of emptiness. Moreover, the key point of the nature of all phenomena being emptiness is that illusions can be reversed and one can be liberated from suffering, because all phenomena do not have a permanent, stable, solid, and unchanging entity, so one can confess sins, dedicate merit, and reverse illusions. Knowing that sins are without inherent existence and are not established is the best of confessing sins. Knowing that virtues are without inherent existence and are not established is the best of uncontaminated virtues. All phenomena are without inherent existence and are not established, and this abides in the essence of the Dharmakaya. Knowing it as such is wisdom. In short, with the key point of emptiness being without inherent existence, one can become a Buddha, but there is no autonomy not to become a Buddha.