Tibetan
གཞན་གཉིས་ཚད། །གསང་སྔགས་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་ཀ་མེད། །འདོད་པས་བར་དུ་གཅོད་པར་མདོ་སྔགས་གཅིག །སྔགས་ཀྱི་མི་དགེ་དགེ་བར་འགྱུར་སྐབས་བེད། །འདུལ་བར་མི་དགེ་སྔགས་སུའང་དགེར་མི་འགྱུར། །ཉོན་མོངས་དག་འབྲས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད། །མཐུ་བསྟན་ཙམ་ལས་མངོན་སྤྱོད་གནང་བ་མེད། །རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བ་མནར་མེད་ལ་སོགས་ཡིན། །སློབ་དཔོན་རྒྱུད་ཚོད་མཐོ་ན་མྱུར་དུ་འདྲེན། །གསང་སྔགས་གནད་བསྡུས་ཀྱི་སྐབས་ཏེ་ལྔ་པའོ།། །།དམ་པའི་ཆོས་གང་བརྒྱུད་པར་འབྲེལ་པ་ཟབ། །འཁོར་འདས་ཆོས་ཀུན་རང་གི་སེམས་སྣང་ཙམ། །རྒྱུ་འབྲས་སྐད་ཅིག་བསམ་པའི་རང་གཟུགས་ཡིན། །གཤིས་ལ་མི་གནས་བལྟས་པས་འགྱུར་མི་སྲིད། །མཚན་ཉིད་མི་ལྡན་ཡོན་ཏན་སྐྱེད་མི་ནུས། །རྟོགས་པ་སྐྱེད་ཐབས་མོས་གུས་ཁོ་ནར་ངེས། །ལྟ་བའི་མཆོག་གྱུར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་མ་རེག་རྟོགས་པའི་མཆོག །ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་སྟོང་ཉིད་གོལ་ཤོར་ཡིན། །རྟོགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་བླང་དོར་བྲལ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་བཞེད། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་ཐ་དད་མེད་པར་གཅིག ། ཕྱག་ཆེན་ཚུལ་ཁྲིམས་གནད་གཅིག་ཁྱད་པར་ཆོས། །ཕྱག་ཆེན་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། །མཉམ་པར་བཞག་ལས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། །རྒྱུ་ནི་མ་བསྒྲུབས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་མི་སྲིད། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དུ་ལྡང་། །རྟོགས་ལྡན་ལ་ཡང་ཐབས་ལམ་ལྷག་པར་དགོས། །རིག་སྤྱོད་ཁྱད་དུ་འཕགས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། །ཆོས་གསུམ་མི་ལྡན་ཉིད་རང་ཁྱད་པར་མེད། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གནད་བསྡུས་ཀྱི་སྐབས་ཏེ་དྲུག་པའོ།། །།སངས་རྒྱས་ས་ན་བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེར་མེད། །མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་མཐའ་དང་བྲལ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ལས་ཡང་དག་འདས། །སངས་རྒྱས་དུས་ན་རྟག་ཏུ་ཚད་མར་བཞུགས། །བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་ཅན་བཞེད། །ཆོས་སྐུ་ཡོན་ཏན་མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་བཅས། །མཐའ་ཐུག་སངས་རྒྱས་ས་ནའང་ཐུགས་བསྐྱེད་ཡོད། །ཐུགས་ནི་རྟག་ཆད་ལྟ་བ་ཚུན་ལ་འདི་འབྱུང་། །ཤེས་བྱར་སྲིད་ཚད་སངས་རྒྱས་བྱ་བ་བྱེད། །ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འཚང་རྒྱ་དགོས་པར་བཞེད། །རྒྱུ་མེད་སྤྲུལ་པ་མི་སྲིད་རང་རྒྱུད་པ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་སྐུ། །སྨོན་འཇུག་ལོངས་སྤྲུལ་རྒྱུ་རུ་བཞེད་པའང་ཡོད། །སྐུ་གསུམ་ཐ་དད་མེད་པར་བཞུགས་པ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་རྒྱུད་ལ་བཞུགས། །འབྲས་བུ་གནད་བསྡུས་ཀྱི་སྐབས་ཏེ་བདུན་པའོ།། །།
Chinese
其他二者是衡量。密咒没有戒律是不可能的。欲望阻碍时，显宗和密宗是一致的。密咒的不善会转为善，有时是这样。在律中不善，在密咒中也不会转为善。烦恼清净的果，就是善逝。只是示现威力，没有允许公开使用。金刚地狱、无间地狱等等是。如果上师的根基高，就能迅速引导。密咒要义汇集的第五个章节结束。 殊胜的佛法，无论传承哪个都关系深远。轮回和涅槃的一切法，都只是自心的显现。因果刹那，是思维的自性。不依于本性，看了也不会改变。不具足特征，无法产生功德。产生证悟的方法，确定只有虔诚。成为见解的顶峰，具有证悟。不被三大所触及，是证悟的顶峰。闻思修的空性，是误入歧途。使证悟成为习惯，就是修行。行为是远离取舍，被认为是戒律。见、修、行三者无有差别而是一体。 大手印戒律的要点是，独特之处在于法。大手印是所有功德的自性。从等持中，一切功德都会产生。如果没有积累因，功德不可能产生。如果证悟空性，因果自然显现。即使是具有证悟的人，也特别需要方便道。智慧和行为卓越，就是戒律。不具足这三种法，自身就没有特殊之处。见、修、行要义汇集的第六个章节结束。 在佛的境界中，二谛没有分别。智慧的般若，无二且远离边。从如幻的法中，真实超越。在成佛之时，恒常安住于量。断除的果，被认为是具有智慧的心。法身具有功德、事业和利他。最终在佛的境界中，也有发心。心是常断等见解产生的原因。为了所知而存在，佛陀行事业。认为需要在法界中成佛。没有原因的化身是不可能的，是自续的。所谓的佛，是缘起之身。愿、入、报、化被认为是因。三身无有差别而安住。一切佛都安住在众生的相续中。果要义汇集的第七个章节结束。
English
The other two are measures. It is impossible for Secret Mantra to be without discipline. When desire obstructs, Sutra and Tantra are one. The non-virtue of Mantra can turn into virtue, sometimes it is like that. Non-virtue in Vinaya, will not turn into virtue even in Mantra. The fruit of purifying afflictions is the Sugata itself. Only showing power, there is no permission to use it openly. Vajra Hell, Avici Hell, and so on are. If the teacher's lineage is high, he can quickly guide. The fifth chapter, the summary of Secret Mantra, ends. The sacred Dharma, whichever is transmitted, has a deep connection. All phenomena of samsara and nirvana are merely appearances of one's own mind. Cause and effect in an instant are the self-nature of thought. It does not abide in nature, and looking at it will not change it. Without characteristics, it cannot generate qualities. The method of generating realization is definitely only devotion. Becoming the pinnacle of view, possessing realization. Not touched by the three great ones, it is the pinnacle of realization. The emptiness of hearing, thinking, and meditating is straying from the path. Making realization habitual is meditation. Action is being free from acceptance and rejection, and is considered discipline. View, meditation, and action are not different but one. The key point of Mahamudra discipline is that the unique aspect is Dharma. Mahamudra is the nature of all qualities. From equipoise, all qualities arise. If the cause is not accumulated, qualities cannot arise. If emptiness is realized, cause and effect naturally arise. Even those with realization especially need skillful means. Wisdom and action being excellent is discipline. Without these three Dharmas, there is no special distinction in oneself. The sixth chapter, the summary of view, meditation, and action, ends. In the state of Buddhahood, the two truths are not separate. The wisdom of knowledge is non-dual and free from extremes. From illusion-like phenomena, truly transcended. At the time of Buddhahood, it always abides as a measure. The fruit of detachment is considered to be a mind with wisdom. The Dharmakaya possesses qualities, activities, and benefit for others. Ultimately, even in the state of Buddhahood, there is intention. Mind is the cause of arising views such as permanence and annihilation. Existing for the sake of what is to be known, the Buddha performs activities. It is believed that one needs to attain Buddhahood in the Dharmadhatu. Emanation without cause is impossible, it is self-continuum. The so-called Buddha is the body of dependent origination. Wish, entry, enjoyment, and emanation are considered as causes. The three bodies abide without difference. All Buddhas abide in the continuum of sentient beings. The seventh chapter, the summary of the fruit, ends.