Tibetan
་བཟུང་། །དེ་ཉིད་གང་ནས་བྱུང་དང་གར་འགྲོ་དང་། །གར་གནས་བལྟས་པས་མི་རྙེད་སྟོང་པ་ཉིད། །དཔེར་ན་སྙུག་གཅིག་བཅད་ནས་བལྟས་པ་ན། །སྙུག་མ་ཐམས་ཅད་ནང་གི་སྟོང་པར་ཤེས། །དེ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་སྟོང་པར་རྟོགས། །རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། །གནས་ནས་དགའ་དང་འགྱུ་ན་མི་དགའ་མེད། །ཆུ་དང་ཆུ་རླབས་གཉིས་ལ་ཁྱད་མེད་ལྟར། །གནས་འགྱུ་ཁྱད་མེད་གང་ཤར་ངོ་བོ་བལྟ། །དེ་ཡང་རྒོད་ཅིང་འཚུབས་ན་ལུས་སེམས་ཀློད། །བྱིང་ཞིང་མི་གསལ་རྨུགས་ན་བསྒྲིམ་ལ་བལྟ། །དེ་ནས་སྐབས་ཞིག་འགྱུ་བ་ཉུང་དུ་འགྲོ། །མེ་རེ་ཀྱི་ལེ་གནས་ཞིང་རེས་འགའ་འཕྲོ། །འཕྲོས་ ཀྱང་མྱུར་དུ་གནས་པའི་སྟེང་དུ་སླེབ། །དེ་ལས་གནས་པ་ཆགས་ཞེ་མིང་དུ་བཏགས། །དེ་ནས་ཉམས་ལེན་དེ་ཉིད་སྐྱོང་བའི་ཚེ། །ས་ལེ་སེང་ངེ་ཧྲིག་གེ་ཡེ་རེ་བ། །དཔེར་ན་མཚོལ་རླབས་ཀྱིས་མི་གནོད་ལྟར། །འགྱུ་བ་ཅུང་ཟད་ཤར་ཡང་མི་གནོད་པ། །དེ་འདྲ་རེས་འབྱུང་རེས་ནི་མི་འབྱུང་ལ། །རེས་འགའ་སྒོམ་བསམ་ལུས་གནད་བཅས་ཀྱང་དཀའ། །རེས་འགའ་མ་སྒོམས་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འཆར། །དེ་ནས་ལུས་བདེ་སེམས་བདེ་ཀྱི་ལེར་གནས། །འགྲོ་འདུག་སྤྱོད་ལམ་ཕལ་གྱིས་དེ་མི་གནོད། །སྒོམ་པར་འདོད་པའི་བྲོད་པ་དེ་ནས་རྙེད། །རེས་འགའ་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ཟིན་པར་འབྱུང་། །ང་ཡི་ཉམས་རྟོགས་བཟང་པོ་ཡིན་སྙམས་ནས། །དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་འཛིན་པ་དམ་པོར་སྐྱེ། །དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་མི་བྱ་ངོ་བོ་བལྟ། །རྣམ་པ་བདེ་དང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་གཉིས། །དབྱེར་མེད་བདེ་སྟོང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཆར། །ཆགས་ཞིང་ཞེན་ན་འདོད་ལྷར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །ལ་ལ་རྣམ་རྟོག་དགྲ་རུ་བལྟས་ནས་ནི། །ཅི་ཡང་མི་དྲན་པ་དེ་སྒོམ་ཡིན་སྙམས། །དེ་ནི་རྒྱ་ནག་ཧ་ཤང་ལྟ་བ་ཟེར། །ཅི་ཡང་མི་དྲན་ཐོམ་མེ་ལུས་པ་ནི། །འགོགས་པ་ཆ་མཐུན་དུད་འགྲོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །དྲན་རྒྱུ་ཡོན་ཀྱང་དྲན་ནི་མི་བཅུག་པར། །རྣམ་ཤེས་སྙིང་ཁར་བསྡུས་ནས་གནས་པ་ནི། །འགོགས་པ་ཞེས་བྱ་ཉན་ཐོས་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་འགྱུ་བ་ཆེད་དུ་མི་དགག་ཅིང་། །ཆེད་དུ་མི་སྤྲོ་གང་ཤར་ངོ་བོ་བལྟ། །བལྟས་པས་དངོས་པོ་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ། །དེ་ཚེ་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་མཐོང་བ་ཡིན། །མ་མཐོང་ངང་ལ་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པར་ལྟར། །རེས་འགའ་བལྟས་ཀྱང་མི་གསལ་བུན་ནེ་བ། །འགྱུ་བ་བན་བུན་འཚུབས་ཤིང་སྙིང་མ་དགའ། །སྒོམ་ལུགས་འདི་ཡིང་རྐྱག་གཏད་མེད་པ་འདྲ། །བསམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་རྟོག་པ་འགའ་རེ་ལོང་། །དེ་ཉིད་རྩུབ་ཉམས་ཡིན་པས་ངན་རྒྱུ་མེད། །ལུས་སེམས་ཀློད་ལ་ལྟ་སྟངས་ ནམ་མཁའ་གཏད། །ནམ་མཁའ་སྔོ་སང་རང་སེམས་བསྲེས་ལ་བལྟ། །སེམས་ཀྱི་དྭངས་སྟིགས་ཕྱིད་དེ་གསལ་སྟོང་འཆར། །རེས་འགའ་གསལ་རིག་སྟོང་གསུམ་རྗེན་ལྷང་ངེ་། །རྟོགས་པ་མཐོན་པོ་ཡིན་སྙམས་ང་རྒྱལ་སྐྱེ། །སུས་ཀྱང་བློ་མི་འགྱུར་བའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེ། །དེ་དུས་ངེས་ཤེས་ང་རྒྱལ་དབང་སོང་ན། །གཟུགས་ཁམས་ལྷ་ཡི་གནས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །གསལ་བའི་ངོ་བོ་བལྟས་པས་སྟོང་པ་ཉིད། །གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཆར། །རེས་འགའ་ལུས་སེམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་ནས་ཆོས་གཏམ་མཐོ། །ནམ་མཁའ་སྟོང་པར་ཅིས་ཀྱང་མི་གོས་ལྟར། །དགེ་སྡིག་ཕན་གནོད་ཡོད་དོན་མི་འདུག་སྙམས། །སྤྱོད་པ་རྩིང་ཞིང་དགེ་བ་མི་སྒྲུབ་ན། །སྟོང་ལྟ་ཧད་པོ་ངན་སོང་འགྲོ་བའི་རྒྱུ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་དེ་ལ་ཟེར། །དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་ན་ཡང་། །ངོ་བོ་སྐྱོང་ཞིང་རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་འབད། །དེ་ལྟར་ཉམས་ཀྱི་རིམ་པ་དེ་དག་ཀྱང་། །ཡུན་རིང་གནས་དང་ཐུང་ངུར་ཡལ་བ་སོགས། །གཅིག་ཏུ་མི་སྡོད་ནམ་མཁའ་འགྱུར་ལྡོག་འདྲ། །དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཉུང་ངུ་མ་སོང་ཡང་། །རྣམ་རྟོག་མང་ཡང་སྒོམ་ལ་མི་གནོད་པ། །མཚོ་ལ་ཆར་བ་བབས་བཞིན་སྒོམ་དུ་འཆར། །དེ་ནས་བསྐྱེད་རྫོགས་རེས་འཇོག་མི་དགོས་ཏེ། །ཉམས་ལེན་སྟོང་པའི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བར། །རང་ལུས་ཡི་དམ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྐུ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་འཇའ་ཚོན་ཤར་ལྟར་བསྒོམ། །ཡི་གེ་དྲུག་པོ་གོང་བས་ཐོབ་ཙམ་བཟླ། །གསུམ་ཀ་མི་ཤོལ་ཉམས་ལེན་བདེ་བ་ཡིན། །སྒོམ་པའི་དུས་ཀྱང་དཀའ་ཚེགས་མེད་པ་རུ། །དྲན་པ་ཙམ་ནས་ཉམས་ལེན་སྟེང་དུ་སླེབས། །དེ་ལ་ཉམས་ལེན་སྐྱོང་བདེ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ། །བལྟས་པས་ཐམས་ཅད་ན་བུན་ཇི་བཞིན་དུ། །སོ་སོར་གསལ་ ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་མཐོང་། །སེམས་དང་ནམ་མཁའ་དབྱེར་མེད་གཅིག་འདྲེས་ནས། །ནམ་མཁའ་གར་ཁྱབ་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་སྙམས་བྱེད། །ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་སེམས་ལ་ངོ་བོ་མེད། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་བྱེད། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་དངོས་པོ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །མེད་པ་མ་ཡིན་སྣ་ཚོགས་ཅིར་ཡང་འཆར། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་གཅིག་ནི་ཡིན་སྙམས་བྱེད། །དེ་དག་འཛིན་པ་དམ་པོས་བཅིངས་ན་ནི། །གཟུགས་མེད་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིར་གོལ་བ་སྟེ། །གང་ལའང་འཛིན་པའི་ངེས་ཤེས་མི་བྱ་བར། །འཛིན་མེད་གར་ཤར་ངོ་བོར་ལྷུག་གེར་བལྟ། །དེ་ནས་བལྟ་རྒྱུ་ལྟ་མཁན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས། །འདི་བལྟ་དེ་ལྟ
Chinese
抓住。那（念头）本身从何处来，往何处去？在何处安住？观察时却无法找到，是空性。比如砍断一根芦苇来观察时，会明白所有的芦苇内部都是空虚的。同样，一个念头被认识为空性，所有的念头都与此相同。安住时不会欢喜，流动时也不会不欢喜，就像水和水波没有区别一样。安住和流动没有差别，观察任何显现的自性。那样，如果散乱和躁动，就放松身心；如果昏沉和不清晰，就收摄而观察。之后，某个时候流动会减少。有时会稍微地、轻轻地安住，有时会散乱。即使散乱，也会迅速回到安住的状态。因此，安住被命名为执着。之后，当修持那样的修行时，会变得松弛、清晰、明亮。比如像海浪不会造成伤害一样，即使稍微出现流动也不会造成伤害。那样的情况有时发生，有时不发生。有时即使进行带有身体要诀的禅修和思考也很困难，有时即使不禅修也会那样显现。之后，身体舒适，内心安乐地安住。一般的行走坐卧等行为不会对此造成损害。从那之后，会找到想要禅修的渴望。有时甚至会在梦中获得。心想“我的体验和证悟是好的”，因此，对它产生强烈的执着。不要对它产生执着，要观察它的自性。显现是乐，自性是空性，二者无别，会显现乐空大印。如果执着，就会成为转生为欲天之因。有些人将念头视为敌人，认为什么都不想就是禅修。那被称为中国和尚的见解。什么都不想，呆呆地停留，是与阻碍相似的，是转生为旁生之因。即使有忆念的功德，也不允许忆念，将意识聚集在心中而安住，那被称为阻碍，是声闻之道。因此，不要特意阻止流动，也不要特意鼓励，要观察任何显现的自性。观察时，如果什么事物都没有看到，那时就是证悟空性胜义谛。就像在没有看到的状态下，没有可看的东西一样。有时即使观察，也不清晰，模模糊糊的。流动模糊不清，躁动不安，内心不悦。这样的禅修方式也像是没有支撑一样。心中产生怀疑，生起一些想法。那本身是粗糙的体验，所以没有坏处。身体
English
Grasp. Where does that (thought) itself come from, where does it go? Where does it abide? When observed, it cannot be found, it is emptiness. For example, when a reed is cut and examined, it is understood that all reeds are empty inside. Similarly, when one thought is recognized as emptiness, all thoughts are the same as that. There is no joy in abiding, and no displeasure in moving, just as there is no difference between water and water waves. There is no difference between abiding and moving, observe the nature of whatever arises. If it is wild and turbulent, relax the body and mind; if it is dull and unclear, look with focus. Then, at some point, the movement decreases. Sometimes it abides slightly and gently, sometimes it scatters. Even if it scatters, it quickly returns to the state of abiding. Therefore, abiding is named attachment. Then, when cultivating that practice, it becomes relaxed, clear, and bright. Just as ocean waves do not cause harm, even if a slight movement arises, it does not cause harm. Such situations sometimes occur and sometimes do not. Sometimes even with meditation and contemplation with bodily postures, it is difficult; sometimes it appears that way even without meditation. Then, the body is comfortable and the mind abides happily. Ordinary activities like walking, sitting, and so on do not harm it. From then on, the desire to meditate is found. Sometimes it even occurs in dreams. Thinking, "My experience and realization are good," therefore, a strong attachment arises to it. Do not be attached to it, observe its nature. Appearance is bliss, and nature is emptiness, the two are inseparable, the great seal of bliss and emptiness will arise. If attached, it becomes the cause of being born as a desire realm god. Some people regard thoughts as enemies, thinking that not thinking anything is meditation. That is called the view of the Chinese monk Heshang. Not thinking anything, remaining blankly, is similar to obstruction, it is the cause of being born as an animal. Even if there is merit in remembering, remembering is not allowed, gathering consciousness in the heart and abiding, that is called obstruction, it is the path of the Shravakas. Therefore, do not deliberately stop the movement, nor deliberately encourage it, observe the nature of whatever arises. When observing, if nothing is seen, then that is seeing the ultimate truth of emptiness. Just as in the state of not seeing, there is nothing to see. Sometimes even when observing, it is not clear, it is blurry. The movement is vague, turbulent, and the heart is unhappy. This way of meditation also seems to have no support. Doubts arise in the mind, some thoughts arise. That itself is a rough experience, so there is no harm. Body
Chinese
放松心态的观察方法 专注于天空。将蔚蓝的天空与自己的心融合在一起观察。心的清澈明亮显现，呈现出明空。有时明、觉、空三者赤裸裸地显现。心想这是很高的证悟，生起傲慢。生起任何人都无法改变自己想法的定解。那时如果定解被傲慢所控制，就会成为转生到色界天神之地的因。观察光明的自性，即是空性。明空双运显现为大手印。有时身体和心识全部都是空性。见到一切都是空性，就说高调的佛法。如同天空空旷无法被任何事物沾染一样。心想善恶、利害都没有意义。如果行为粗暴，不修善，那么空见狂妄就会成为堕入恶道的因。这就是对空性错误的观察。即使那样见到一切都是空性，也要守护自性，努力取舍因果。像那样修行的次第，无论是长久存在还是短暂消失等等，都不会停留在一个状态，就像天空变化无常一样。之后，即使分别念没有减少，或者分别念很多也不会妨碍修行，就像雨水落入大海一样显现为修行。之后，不需要交替进行生起次第和圆满次第，修行的精髓与空性不分离，观想自己的身体是本尊大悲观世音菩萨的身相，如同彩虹出现在天空中一样。念诵六字真言（嗡嘛呢呗美吽，梵文：oṃ maṇi padme hūṃ， 梵文罗马拟音：Om Mani Padme Hum， 汉语字面意思： 嗡啊！莲中之宝！吽！），只要稍微努力就能获得。三者都不间断，修行就会感到快乐。修行的时候也没有任何困难。只要一忆念，就能进入修行状态。这被称为容易修持。之后，看到土地、石头、山、岩石等等，一切都像雾一样，虽然各自清晰，但却看到自性是空性的。心和天空无二无别地融合在一起，心想天空有多广阔，心就有多广阔。一切都是心，心没有自性。心想这就是一无所有的空性。不是存在，没有微尘般的物质。不是不存在，却显现各种各样的东西。心想既不是存在也不是不存在，而是一。如果紧紧抓住这些，就会迷失在无色界四空定的歧途上。不要对任何事物产生执着的定解，无执着地，让它自然显现，坦然地观察自性。之后，观察的对象和观察者融为一体。这样观察，那样观察
English
The Method of Observing with a Relaxed Mind Focus on the sky. Look at the azure sky, blending it with your own mind. The clarity and brightness of the mind emerge, revealing luminosity and emptiness. Sometimes the three, clarity, awareness, and emptiness, appear nakedly. Thinking this is a high realization, arrogance arises. A firm conviction arises that no one can change your mind. At that time, if that conviction is dominated by arrogance, it becomes the cause of being reborn in the realm of the gods in the form realm. Observing the essence of clarity is emptiness itself. The union of clarity and emptiness appears as the Great Seal. Sometimes the body and mind are all emptiness. Seeing everything as emptiness, one speaks lofty Dharma talks. Just as the empty sky cannot be stained by anything, one thinks that good and evil, benefit and harm, are meaningless. If one's behavior is rough and one does not practice virtue, then a foolish view of emptiness becomes the cause of going to the lower realms. That is called a wrong view of emptiness. Even if one sees everything as empty in that way, one should still protect one's nature and strive to adopt and abandon cause and effect. Those stages of experience, whether they last long or disappear quickly, etc., do not remain in one state, just like the changing sky. After that, even if conceptual thoughts have not decreased, or even if there are many conceptual thoughts, it does not hinder meditation; meditation appears like rain falling into the ocean. After that, there is no need to alternate between the generation stage and the completion stage; without separating the essence of practice from emptiness, contemplate your own body as the form of the deity Great Compassionate Avalokiteśvara, like a rainbow appearing in the sky. Recite the six-syllable mantra (嗡嘛呢呗美吽，梵文：oṃ maṇi padme hūṃ， 梵文罗马拟音：Om Mani Padme Hum， 汉语字面意思： 嗡啊！莲中之宝！吽！), gaining just enough from the previous effort. Without interrupting the three, the practice will be joyful. Even during meditation, there is no difficulty. Just by remembering, one arrives at the state of practice. That is called easy to cultivate. After that, seeing the earth, stones, mountains, rocks, etc., everything is like a mist, each clear, but seeing the essence as emptiness. Mind and sky merge together without separation, thinking that the mind pervades as far as the sky pervades. Everything is mind, and mind has no essence. One thinks that it is emptiness, devoid of anything. It is not existence, there is not a particle of matter. It is not non-existence, yet all kinds of things appear. One thinks that it is neither existence nor non-existence, but one. If one clings tightly to these, one will stray into the four formless realms. Without having a fixed conviction of clinging to anything, let it appear naturally without clinging, and look openly at the essence. After that, the object of observation and the observer merge into one. Observing this way, observing that way.