Tibetan
ལྷན་ནེ་གནས་སམ་རྟོག་པ་འགྱུས་སམ། རྟོག་པ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་གསལ་སྟོང་རྗེན་པ་དེ་ལས་མ་འདས་སོ། །ད་ཡུལ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ལས་དོན་དུ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། སེམས་དེའི་ངོ་བོ་འགྲོ་གནས་འབྱུང་གསུམ་ལ་དཔྱད་པས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་རྨི་ལམ་གྱི་རྟ་གླང་ལྟར་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་སེམས་སྟོང་པར་ངོ་འཕྲོད། སྟོང་ཞིང་གསལ་དྭངས་ཀྱི་ངང་ནས་འགགས་མེད་བདེ་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཆར་བ་ཆུ་ནང་ གི་ཟླ་བ་ལྟར་རྟོགས་པས་སྟོང་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཙམ་ནས་གསལ་རིག་སྟོང་པ་ལྷུན་གྲུབ་སྤྲོས་བྲལ་འགྱུར་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་མ་གཡོས་པར་སྦྲུལ་ལ་མདུད་པ་བོར་བ་ལྟར་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་པར་ངེས་པས་ལྷུན་གྲུབ་རང་གྲོལ་དུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། ངོ་སྤྲོད་རྒྱུའི་སེམས་དེ་ནི་ཐ་མལ་ཤེས་པ་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་རིག་རིག་ཏུར་ཏུར་པོ་འདི་ཀ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་སམ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ངོ་ཤེས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཟེར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་སྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་རིག་པ་ཧྲིག་གེར་རང་སར་བཞག །ལེགས་སུ་རེ་བ་དང་ཉེས་དོགས་པའི་རེ་དོགས་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་ལྷོད་གློད་ལ་ཐ་མལ་ཤེས་པའི་རང་ངོ་བསྐྱངས་པས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དེ་སྤྲིན་མེད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ཞིང་ཉམས་རྟོགས་ཕུལ་དུ་བྱུང་སྟེ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཚུད་པ་ཡིན་གོ་བཅད། མདོར་ན་གཉིས་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། དེའང་མོས་གུས་ཅན་ལ་ལྡིང་། གདུང་ཤུགས་ཅན་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་འཁོར། བྱིན་རླབས་ཞུགས་པ་ལ་འབབས་པ་ཡིན་ལ། མ་སྦས་པར་རང་ཆས་སུ་རང་ལ་ཡོད་པར་དེ་སྔར་ངོ་མ་ཤེས། ད་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་པས་གཞི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཐོག་ཏུ་སླེབས། ལམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་མཐོང་། འབྲས་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་པས་དགའ་བ་སྒོམ་ལ་དུས་རྒྱུན་དུ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱས་ཏེ་སྐྱོང་བ་གལ་ཆེའོ། །འདི་ངོ་སྤྲོད་རྣམས་དང་བལྟ་ཚུལ་ཕྱོགས
Chinese
是安住还是生起分别念？分别念它本身的体性，未曾超出明空赤裸之境。如今，一切外境显现如水与波浪，了知一切皆是心的幻化，实则毫无成立，则一切显现与心相认。审视此心之体性，于去、住、来三时皆无成立，如梦中之马牛，了知实则无成，则心与空性相认。于空寂澄澈之境中，无碍大乐种种任运而生，如水中之月般了知，则空性与任运自成相认。如是任运成就之刹那，明觉空性任运自成，离戏无变大乐，未曾动摇，如蛇解结般，生起解脱同时，故与任运自解相认。能相认之俱生心，即是庸常意识，不移九移，觉性灵灵，突突然，此即明空双运大乐，具足一切功德之殊胜空性，或名之为大手印，若能识此，则谓证悟大手印，故于此无有任何可修，刹那亦不散乱，觉性朗然安住于自处。不作希求善妙与疑虑罪恶之希疑，放松宽坦，守护庸常意识之自性，于此刹那，大手印乐空双运，如无云晴空之中央般现见。如今寂止与胜观双运，证悟超胜，已入解脱道。总而言之，远离一切二取迷乱之无二智慧，离戏大乐，具足一切功德之殊胜空性，名之为大手印，即是与之相认。此亦是对具足信者而示，对具足悲心者而祈请，对加持入心者而降临。未曾隐藏，本自具足，然往昔未曾了知，如今已相认，故已至基大手印之上，道大手印之体性已见，果大手印已得究竟，故当欢喜修持，恒常精进以为心要而修持，至关重要。此乃相认诸法与见解之方向。
English
Does it abide or does conceptual thought arise? The very nature of conceptual thought itself does not go beyond the clear, empty, and naked state. Now, when all appearances of objects are like water and waves, and it is realized that everything is a magical display of the mind, and nothing is actually established, then all appearances are recognized as the mind. Examining the nature of that mind, it is not established in any of the three times of going, staying, and coming. Like horses and cattle in a dream, realizing that they are not established in reality, the mind is recognized as emptiness. From the state of emptiness, clarity, and purity, unimpeded great bliss arises in various spontaneously present forms, like the moon in water. Recognizing this, emptiness is recognized as spontaneously present. In this way, from the moment of spontaneous accomplishment, clear awareness, empty spontaneously present nature, free from elaboration, unchanging great bliss, without wavering, like a snake untying a knot, arising and liberation are simultaneous. Therefore, it is recognized as spontaneously liberated. That co-emergent mind that recognizes is the ordinary consciousness, unmoving and moving in nine ways, the alert and vivid awareness, this very thing is the union of clarity and emptiness, great bliss, the emptiness endowed with all supreme qualities, or what is called Mahamudra. If you recognize this, it is said to be the realization of Mahamudra. Therefore, there is nothing to meditate on. Without distraction for even a moment, keep the awareness sharp and in its own place. Without any hope for good or fear of bad, relax and maintain the natural state of ordinary consciousness. In that moment, the Mahamudra, the union of bliss and emptiness, is seen like the center of a clear, cloudless sky. Now, uniting shamatha and vipashyana, and having excellent experience and realization, one has entered the path of liberation. In short, recognizing the non-dual wisdom that is free from all dualistic delusions, the great bliss free from elaboration, the emptiness endowed with all supreme qualities, which is called Mahamudra, is what is recognized. This is shown to those with faith, prayed to by those with heartfelt devotion, and descends upon those who receive blessings. Without hiding, it is inherently present within oneself, but it was not recognized before. Now that it is recognized, one has arrived at the basis of Mahamudra, the nature of the path of Mahamudra is seen, and the fruit of Mahamudra is definitively established. Therefore, it is crucial to cultivate joy in meditation, constantly making diligent effort the essence of practice. This is the direction of recognition and view.