Tibetan
་ཏུ་མི་ཡེངས་པར་དེའི་རྒྱུན་མཐུད་ནས་འཇོག་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ཏེ་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་ལ་གནས་པའམ། མ་བསྡུས་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཐོག་མར་སྤྱན་དབུས་མ་ལ་སེམས་གཏད། དེའང་གསལ་ན་གསལ་བའི་སྐབས་དེར་འཕྲོ་བཅད་ལ་ཅུང་ཟད་ཡེང་རུ་གཞུག་ནས་སླར་བསྒོམ། མི་གསལ་ན་མི་གསལ་བའི་སྐབས་དེར་འཕྲོ་བཅད་ནས་ཅུང་ཟད་ཡངས་ནས་སླར་བསྒོམ། འདི་མན་ཆད་ཀྱི་དམིགས་པ་རྣམས་གསལ་བ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང་འཕྲོ་བཅད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དུག་དབྱུང་བ་ཡིན་པས་ཚོད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གལ་ཆེའོ། །འཕྲོ་བཅད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པ་ཝལ་ཝལ་དུ་བྱུང་ནའང་། བསམ་གཏན་གྱི་དུག་ཡིན་པས་བུམ་པ་སོགས་དངོས་པོ་གཞན་ལ་ཡེང་དུ་བཅུག །དེ་མ་ཐག་སྔར་ལྟར་བསྒོམ་པ་ཡང་ཡང་བསྐྱར་བ་ན་བསྒོམ་པས་གསལ་གདབ་པའོ། །དེ་ལྟར་འབད་པས་དམིགས་པ་གསལ་བ་མ་བྱུང་ན་བརྗོད་པས་གསལ་གདབ་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལའང་གཉིས་ལས་རང་གིས་བརྗོད་པས་གསལ་གདབ་པ་ནི། སྤྱན་དབུས་མ་དཀར་པོ་སྤྱན་འབྲས་གནག་ ལ་སྤྱན་རྩ་དམར་ཞིང་ཁྲོ་བ། ཞེས་བརྗོད་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་དུག་འབྱུང་ཞིང་བསྒོམ། དེས་ཀྱང་མ་གསལ་ན་གཞན་གྱིས་གསལ་གདབ་པ་ནི། གཞན་གཅིག་ལ་སྔར་ལྟར་བརྗོད་དུ་གཅུག་ལ་དུག་དབྱུང་བྱ་བཞིན་པས་བསྒོམ། དེས་ཀྱང་མ་གསལ་ན་ལྟས་པས་གསལ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱན་དབུས་མ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཞིག་བྲིས་པ་ལ་བལྟ་ཞིང་སེམས་བཟུང་ལ་དུག་དབྱུང་། འཕྲོ་བཅད་པའི་ཚེ་རྣམ་པ་ཝལ་ཝལ་བྱུང་ན་བསམ་གཏན་གྱི་དུག་ཡིན་པས་དངོས་པོ་གཞན་ལ་སེམས་གཏད་པ་སོགས་སྔར་ལྟར་བྱ། དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པས་གང་གསལ་བར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་གསལ་སྣང་ལམ་ལམ་སྐྱེས་ན་ལྷ་སོ་སོའ་དག་པའི་ཐད་སོར་སླེབ། གསལ་འཕྲོ་ལ་མེད་པར་བྱ་འདོད་པས་མེད་པར་བྱ་ནུས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དག་པའི་ཐད་སོར་སླེབ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་སྐྱེས་ན་རང་རིག་པའི་དག་པའི་ཐད་སོར་སླེབས་པ་ཡིན་ནོ། །མཐར་ལྡང་བའི་རིམ་པ་ནི་ཐུན་ནམ་འཇོག་ཙམ་ན་རྫོགས་རིམ་གྱིས་བསྡུ་བར་བྱ་སྟེ། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྒོམ་པའི་སྲུང་འཁོར་ལ་བསྡུ་བ་ནས་རིམ་བཞིན་ཐུགས་སྲོག་ཧཱུྃ་ཡིག་འོད་ཕུང་ཐིག་ལེར་ཞུ་བ་བསྒོམ་པ་ནི་རིགས་ལྔ་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྫོགས་རིམ་གྱི་ལུགས་ཀྱི་ལྷ་སོ་སོའ་དག་པ། དེའང་མར་མེའི་རྩེ་མོ་ལྟར་དམར་ནག་གི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་བསྒོམ་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རང་རིག་པའི་དག་པ། དེའང་མི་དམིགས་པའི་ངང་དུ་འཛིན་པ་མེད་པར་བཞག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དག་པའོ། །གསུམ་པ་ངེས་པར་འཇོག་པའམ་བསླན་ཏེ་འཇོག་པ་ནི། གལ་ཏེ་བརྗེད་ངས་ཀྱི་དབང་གིས་གཞན་ཏུ་ཡེངས་ན་དེ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སླར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྤྱན་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་པ་གཏད་ཀྱང་དེ་ཉིད་བརྗེད་ནས་ཤེས་པ་གཞན་དུ་འཕྲོ་ན་དེ་མ་ཐག་ཡེངས་འདུག་སྙམ་དུ་དྲན་པས་ཟིན་པར་བྱས་ཏེ་སྔར་གྱི་དམིགས་ པ་ལ་བློ་བཞག་པའོ། །བཞི་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི། སེམས་འཕྲོ་བའི་ཡུལ་རྒྱ་ཆེ་བར་སོང་ན་ཡང་ཡང་བསྡུས་ཏེ་ཕྲ་བར་བྱས་ནས་འཇོག་པ་སྟེ། སྐབས་འདིར་དམིགས་པ་སྣེ་གཅིག་གིས་སེམས་སྐྱོ་ནས་འཕྲོ་རྒོད་མང་དུ་སོང་ན་དབུའི་གཙུག་ཏོར་རམ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའམ། ཞལ་གྱི་མཆེ་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཐུན་རེ་རེ་ཙམ་སེམས་གཏད་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་དེ་བསྒོམ་པས་དབུགས་དབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་དུལ་བར་བྱེད་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པའི་ཚུལ་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ་དྲན་པར་བྱས་ལ་བློ་སྣ་མི་མང་བར། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་གང་གི་དུས་སུའང་ལྷའི་རྣམ་པ་གསལ་ན་རབ། མ་གསལ་ནའང་ལྷའི་རྣམ་པ་ཙམ་རྟག་ཏུ་དྲན་པར་བྱས་ལ་སེམས་གདུལ་བའོ། །དྲུག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཕྲོ་བས་ཡིད་མི་དགའ་བར་གྱུར་བའི་ཚེ་རྣམ་གཡེང་གི་ཉེས་སྐྱོན་བསམ་ནས་མི་དགའ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་སྟེང་དུ་སེམས་ཀློད་དེ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །བདུན་པ་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི། ཆགས་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་གཉིད་རྨུགས་པ་སོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྐྱོན་ཏུ་བྱུང་ན་སོ་སོའ་གཉེན་པོ་བརྟེན་ནས་བསལ་བའམ་དམིགས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །བརྒྱད་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པས་ཕྱིས་ནས་འབད་མེད་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སེམས་ཕྱིར་མི་འཕྲོ་བར་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའོ། །དགུ་པ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི། སྔ་མའི་དམིགས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་གོམས་ཤིང་བརྟན་པ་ལས་ཆེད་དུ་མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ཅིང་རང་དབང་ཐོབ་པ་ ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐུའི་ཆ་ཤས་གཅིག་ལ་སེམས་བརྟན་པོར་ཟིན་པ་ན། རིམ་པར་སྐུའི་ཆ་ཤས་གཞན་ལ་དམིགས་པ་སྤོ་ནས་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེའང་ཐུན་དང་པོ་ལ། སྤྱན་དབུས་མ་བསྒོམ། ཐུན་གཉིས་པ་ལ་སྤྱན་
Chinese
因此，不要散乱，持续不断地保持这种状态。可以观想坛城收摄，安住于主尊的慢，或者不收摄也可以，首先将心专注于眉心间。如果清晰，就在清晰的时候中断，稍微放松一下，然后再修。如果不清晰，就在不清晰的时候中断，稍微放松一下，然后再修。从这以下的所有观想，清晰非常重要，中断是排除禅定之毒，所以在任何时候都要适度。中断的时候，即使先前修行的景象仍然鲜明，因为那是禅定之毒，所以将注意力转移到瓶子等其他事物上。之后立即像先前一样修行，反复多次，就能通过修行使之清晰。如果这样努力仍然无法使观想清晰，就修持通过念诵使之清晰。这也有两种方式：自己念诵使之清晰，就是念诵“眉心间白色，眼珠黑色，眼脉红色且愤怒”，念诵时排除禅定之毒并修行。如果这样还不清晰，就由他人念诵使之清晰。让另一个人像先前一样念诵，同时像排除毒素一样修行。如果这样还不清晰，就通过观看使之清晰，观看一幅画得非常美丽的眉心间，保持专注并排除毒素。中断的时候，如果景象仍然鲜明，因为那是禅定之毒，所以像先前一样将注意力转移到其他事物上。像这样反复修行，如果想要清晰的景象清晰地显现，就到达了诸佛各自清净的境地。如果想要消除清晰的显现，并且能够消除，就到达了如是的清净境地。如果在此基础上生起止观的体验，就到达了自性明智的清净境地。最后，起座的次第是，在座间或休息时，通过圆满次第进行收摄。从将所有外在的器情收摄到所修的护轮开始，逐步观想心间的种子字 ཧཱུྃ （藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）化为光蕴，融入明点，这是五部收摄的体性，因此是圆满次第之法中诸佛各自的清净。观想其如灯焰般呈现红黑之色，这是大乐的体性，因此是自性明智的清净。之后，在无所缘的状态中，不执著地安住，这就是如是。
English
Therefore, without distraction, continuously maintain that state. One can visualize dissolving the mandala and abide in the pride of the main deity, or without dissolving it, first focus the mind on the ūrṇā between the eyebrows. If it is clear, then interrupt it at the moment of clarity, relax a little, and then meditate again. If it is not clear, then interrupt it at the moment of unclearness, relax a little, and then meditate again. From here on, it is very important that all visualizations are clear, and interruption is to remove the poison of meditation, so it is important to know the measure at all times. When interrupting, even if the previous meditative image is still vivid, because it is the poison of meditation, divert attention to other objects such as a vase. Immediately after that, meditate as before, repeating it again and again, so that the visualization becomes clear through meditation. If, despite such effort, the visualization does not become clear, then meditate on clarifying it through recitation. There are two ways to do this: clarifying it by reciting oneself, which is to recite, "The ūrṇā between the eyebrows is white, the pupils are black, and the eye veins are red and wrathful," while reciting, eliminate the poison of meditation and meditate. If it is still not clear, then have someone else clarify it by reciting. Have another person recite as before, while meditating as if eliminating poison. If it is still not clear, then clarify it by looking at it, looking at a very beautiful drawing of the ūrṇā between the eyebrows, maintaining focus and eliminating the poison. When interrupting, if the image is still vivid, because it is the poison of meditation, divert attention to other objects as before. By meditating repeatedly in this way, if the image that one wants to be clear appears clearly, then one reaches the pure realm of each of the deities. If one wants to eliminate the clear appearance, and is able to eliminate it, then one reaches the pure realm of Suchness. If, based on that, the experience of śamatha and vipaśyanā arises, then one reaches the pure realm of self-awareness. Finally, the sequence of rising is that during the session or rest, one should dissolve through the completion stage. Starting from dissolving all external environment and beings into the protective circle visualized, gradually visualizing the heart seed syllable ཧཱུྃ （Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुं, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum） transforming into a mass of light and dissolving into a bindu, which is the nature of the five aggregates being dissolved, therefore it is the purity of each of the Buddhas according to the method of the completion stage. Visualizing it as appearing red and black like the tip of a flame, which is the nature of great bliss, therefore it is the purity of self-awareness. After that, abiding without grasping in a state of non-objectification, that is Suchness.
Chinese
是意的清净。第三是决定安住或挽回而安住：如果由于忘失的控制而散乱到其他地方，要知道它，然后再次专注于那个对境。例如，即使专注于眼睛等，如果忘记了它，意识散乱到其他地方，也要立即意识到自己散乱了，用正念抓住它，然后在之前的对境上安住心。第四是近住：如果心散乱的境域变得广大，也要再三收摄，使之微细而安住。在这种情况下，如果以一个对境使心感到厌烦，散乱和掉举增多，那么就将心专注于头顶的顶髻，或各种金刚杵，或面部的獠牙等，每次专注于一小段时间，然后再次修习之前的对境，这样就能放松心情。第五是调伏：要忆念修习禅定有不可估量的功德，如经教和论典中所说，不要让心过于散乱。无论在四种行为中的哪一种，如果能清晰地观想本尊的形象，那是最好的。即使不能清晰地观想，也要经常忆念本尊的形象，调伏自心。第六是寂静：当因分别念散乱而感到不悦时，要思维散乱的过患，然后放松不悦的心，使之在无所缘上寂静。第七是极寂静：如果贪心、不悦、睡眠昏沉等成为禅定的障碍，就要依靠各自的对治法来消除，或者依靠对境本身来使它们寂静。第八是专注一境：要修习使禅定本身在具有现行作意的情况下，以后也能毫不费力地持续不断地生起。当心不向外散乱，安住于对境时，就在那上面专注一境。第九是极平等住：由于逐渐习惯并稳固了之前的对境，即使不特意努力，也能毫不费力地自然而然地进入禅定，获得自在。 如此依靠九种住心的方法，当心稳固地专注于身体的一个部分时，依次将对境转移到身体的其他部分，进行修习。也就是，在第一座中，不修习眉间。在第二座中，修习眼睛。
English
It is the purification of the mind. The third is to definitely settle or to retrieve and settle: If, due to the power of forgetfulness, one is distracted elsewhere, one should recognize that and then re-engage with that very object. For example, even if one focuses on the eyes, if one forgets that and consciousness scatters elsewhere, one should immediately realize that one is distracted, grasp it with mindfulness, and then settle the mind on the previous object. The fourth is close settling: If the field of the mind's scattering becomes vast, one should repeatedly gather it and make it subtle, and then settle it. In this case, if the mind becomes weary with a single object and scattering and agitation increase, then one should focus the mind for a short time on the crown of the head, or various vajras, or the fangs of the face, and then practice the previous object again, which will relieve the mind. The fifth is taming: One should remember that there are immeasurable qualities in meditating on samadhi, as stated in the scriptures and treatises, and not let the mind be too scattered. In whichever of the four activities, it is best if the form of the deity is clear. Even if it is not clear, one should always remember the form of the deity and tame the mind. The sixth is pacifying: When one becomes displeased due to the scattering of thoughts, one should think about the faults of scattering and then relax the displeased mind, making it peaceful on the non-object. The seventh is completely pacifying: If attachment, displeasure, sleepiness, etc., become obstacles to samadhi, one should rely on the respective antidotes to eliminate them, or rely on the object itself to pacify them. The eighth is making one-pointed: One should practice so that the samadhi itself, with its manifest activity, will later arise effortlessly and continuously. When the mind does not scatter outwards and abides on the object, one should settle it one-pointedly on that. The ninth is extremely evenly settling: Because the previous objects are gradually familiar and stable, even without special effort, one will effortlessly and spontaneously enter samadhi naturally and gain freedom. Thus, relying on the nine methods of abiding in the mind, when the mind is firmly focused on one part of the body, one should gradually transfer the object to other parts of the body and practice. That is, in the first session, do not meditate on the middle of the eyebrows. In the second session, meditate on the eyes.