Tibetan
་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལའང་གསུམ་སྟེ། དང་པོ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། སེམས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བདེ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་ནི། །མཐའ་དང་མཐའ་མེད་རྣམ་སྤངས་པའོ། །བྱི་དོར་བྱས་པས་གསེར་མདོག་དང༌། །ས་ལེ་སྦྲམ་དང་འཁར་བ་དག །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་ཏུ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སེམས་ཅན་དང༌། །གང་ཟག་མེད་ཅིང་ཕུང་པོ་མེད། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཟག་མེད་པ། །རྟག་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། །དེ་ལ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི། །སེམས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། །ཡིད་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་དང༌། །བདག་ དང་ལྷན་ཅིག་ལྡན་པར་ནི། །སྨྲ་བའི་མཆོག་གིས་རབ་ཏུ་བསྟན། །དེ་བསལ་བྱ་ཕྱིར་ལམ་མཆོག་བསྒོམ། །ཞེས་པ་དག་དོན་དྲན་བཞིན་ཏུ་བརྗོད། གཉིས་པ་འཁོར་ལོ་བར་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རྟོག་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་ཟློ་བ་ནི། །བདེ་བའི་གདན་ལ་ལུས་གནད་དཀྱུས་མཐུན་བཅའ། །མོས་གུས་དུང་བ་བསྒོམ། །སྔར་ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕེབས་ན། ལྟ་བ་དེ་དྲན་པར་བྱས་ལ་མཉམ་པར་བཞག །ཐོས་བསམ་ཚུལ་ལྡན་མེད་ན། རང་སེམས་འདི་ཅིའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པར་ཐག་བཅད་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང༌། དེའང་སེམས་སྣང་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཆུ་རླབས་ཆུ་ལས་གཞན་ཏུ་མེད་པ་ལྟར། གཟུང་འཛིན་རོ་མཉམ་དུ་གོ་བ་བསྐྱེད་ནས། ཕྱི་རུ་མི་གཡེང༌། ནང་དུ་མི་གཅུན། བར་དུ་མི་འཛིན། ལུང་མ་བསྟན་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་མ་ཤོར་བར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཕྱལ་གྱིས་བཞག་པས། མི་སྡོད་པར་འགྱུ་ན་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་གང་ཤར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས། སྤང་བླང་རེ་དོགས་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་རང་ཞི་རང་གྲོལ་དུ་སྐྱོང་བ་ན། སེམས་གནས་ཀྱི་རྟགས་རིམ་པར་འབྱུང༌། དེ་ནས་ཁྲིད་གཞུང་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་སེམས་ཚོལ་བྱས་པས་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཐག་ཆོད་སྐྱེ་ཞིང༌། གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ལ་ངོ་ཤེས་གཅིག་པུ་མ་གཏོགས་ལོགས་སུ་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པས་འབྲལ་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་བསྟེན། དེའང་མ་བཅོས་སོ་མ་དང༌། གང་ཤར་གཉུག་མར་གསུངས་པས་རང་སེམས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དེ་ཉིད་གནས་འགྱུ་དགའ་སྡུག་ཅི་ལྟར་ཤར་བ་དེ་ཀ་མ་བཅོས་པར་སྐྱོང་བ་ལས་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་རྩོལ་བས་མི་འཆིངས་པར་
Chinese
做。第二也有三：第一，为了转变为大乘不共之道，皈依是：心性本自光明，如来藏是安乐，有情众生的近取是，断绝有边与无边。如擦拭过的金色，以及娑罗树和手杖等，如所见到的那样，在蕴聚之中无有有情和，无有士夫也无有蕴聚，恒时寂灭的无漏佛陀智慧，恒常修习寂灭，于彼我即皈依。发心是：心性本自光明，意等烦恼和，与我一同具有是，语自在者善宣说，为了遣除彼而修习殊胜道。这些要忆念意义而念诵。第二，与中转法轮相符顺，无分别离戏论而入定，念诵甚深法性是：于安乐座上，身要端正调直，修习信敬渴仰。先前闻思的见解已确定，忆念彼见解而入定。若无如理的闻思，则先确定自心此为何物，于补特伽罗无我，以及一切外境显现皆不成立为自心显现之外的他物，断定法无我。彼亦心与显现无别，如水波非异于水，于能取所取味为平等而生起理解，不向外散乱，不向内收摄，不执中间，不堕入无记与舍受，如虚空般坦然安住。不住而动摇时，六识的显现无论显现为何皆是空性，不作任何取舍希忧断立，于自寂自解中修持时，依次生起住心的征相。之后如教言中所说，寻觅自心，则对本性本来离戏生起定解，于离戏的本性，除了认识之外，没有另外要修的，故而依止无离的忆念。彼亦说为无造作的原始，以及任何显现皆为本元，因此对于自心明空无执，无论安住、动摇、喜、忧如何显现，皆不造作而修持，不以舍弃和对治的勤作而束缚。
English
Do. Secondly, there are three: Firstly, in order to transform into the uncommon path of the Great Vehicle, taking refuge is: The nature of mind is inherently clear and luminous, the essence of the Tathagata is bliss, the proximate cause of sentient beings is, the complete abandonment of extremes and non-extremes. Like the color of gold after being cleaned, and the Sala tree and the staff, etc., as they are seen, in the aggregates there are no sentient beings and, there is no person and no aggregates, the undefiled wisdom of the Buddha, which is always peaceful, constantly meditate on peace, in that I take refuge. Generating the mind is: The nature of mind is inherently clear and luminous, afflictions such as mind and, having me together, the supreme speaker well proclaims, in order to eliminate that, cultivate the supreme path. These should be recited while remembering the meaning. Secondly, in accordance with the intermediate turning of the wheel, without conceptualization, free from elaboration, abide in equipoise, and recite the profound nature of reality: On a comfortable seat, arrange the posture of the body in a straight manner, cultivate faith, respect, and longing. If the view of prior hearing and thinking has been established, remember that view and abide in equipoise. If there is no proper hearing and thinking, then first determine what the nature of this mind is, and without establishing the self of the individual, and without establishing all external appearances as other than the appearances of one's own mind, determine the absence of self in phenomena. That too, mind and appearance are inseparable, like a wave of water is not different from water, generate understanding that the taker and the taken are of equal taste, do not be distracted outwardly, do not restrain inwardly, do not grasp in the middle, do not fall into the unspecified and equanimity, but rest openly like the sky. If it moves without staying, then whatever appearance of the six consciousnesses arises is emptiness, without doing any accepting or rejecting, hoping or fearing, negating or affirming, when cultivating in self-peace and self-liberation, the signs of abiding in the mind will arise in order. Then, as it appears in the instruction manuals, searching for the mind, a definite understanding arises that the nature is primordially free from elaboration, and in that state of being free from elaboration, there is nothing else to meditate on except for recognition, therefore rely on inseparable mindfulness. That is also said to be unfabricated and original, and whatever arises is innate, therefore, without clinging to the clarity and emptiness of one's own mind, no matter how abiding, moving, joy, or sorrow appear, cultivate without fabrication, without being bound by the effort of abandoning and counteracting.
Tibetan
རྟེན་མེད་རིག་པ་སྒོམ་མེད་དུ་འཇོག་པས་ཐེག་ཆེན་ཞི་ལྷག་མཐར་ཕྱིན་པ་འབྱུང་སྟེ་ དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་ཉམས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་དང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཀྱང་མ་ཆགས་ཤིང་མ་ཞེན་པར་རང་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་གནད་ཟབ་མོའོ། །ངག་ཏུ་ཡང༌། གཞི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ལམ་མཚན་མ་མེད་པའོ། །འབྲས་བུ་སྨོན་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དོན་དྲན་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཞི་ལྷག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅི་རིགས་སྐྱེས་པ་ན་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཤན་ལེགས་པར་ཕྱེ་ཞིང་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། གསུང་རབ་གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལ་གོ་བ་རགས་རིམ་ཡོད་ན་དེ་ཀས་འཐུས་ལ། མེད་ན་རི་ཆོས་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་ཙམ་ཞིག་ལུང་འབོག་པ་དང༌། ལྟ་རྟོག་ཅི་ནུས་སུ་བྱས་པས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དང་ཨ་ཧཾ་ལ་སོགས་པ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་བསྟན་ཡང་འགལ་འདུའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་རེག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་སྟོན་ཏོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་བླུན་པོ་རྣམས་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་ཏེ་བདེན་པ་གཉིས་དང་རྟོན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་དང་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱའི་ཡེ་ཤེས་བརྡ་འཕྲོད་དེ་ལམ་བསྒོམ་པ་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་བརྟག་གློ་བུར་བའི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲིན་གྱི་འདུ་འགོད་ལྟར་སྟོང་ཡང༌། ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསལ་རིག་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་སྤྲོད་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སྐྱབས་སེམས་གོང་ལྟར་བྱ། རྗེ་བཙུན་སྒྲོལ་བའི་མགོན་པོའི་གསུང་རབ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བླ་མ་སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་ཐུན་གཅིག་བསྒོམས་ལ་མཐར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་མིག་གིས་བལྟ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཆོས་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་ནི་རྣ་བས་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །དགེ་འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པས་ན་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན
Chinese
将无所依的觉性安住于无修之中，就能产生大乘止观的究竟。在那样的境况中，无论生起怎样的体验和道的功德，都不要执着和贪恋，而是要认识自性，这是极深的要点。口中也要念诵：“基础是空性，道是无相，果是无愿。”并且要忆念其意义。第三，当生起各种止观的等持时，要善于区分和认识与最后法轮和金刚乘相符的有无等差别。如果对经论的理解有粗略的认识就足够了，如果没有，就听受《山法·了义海》之类的传承，并尽力进行观察。如此一来，心的自性，即具足一切殊胜的空性，其自性光明，也就是如来藏，虽然以如来藏、大印和阿ഹം（藏文：ཨ་ཧཾ།，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：Ahaṃ，汉语字面意思：我）等多种名称来表示，也不会被矛盾的过失所染污，从而领悟到。正如所说：“佛陀的一切教言都宣说空性和无我。不理解空性和无我之义的愚人将会衰败。”从这样的过失中解脱出来，依靠二谛和四依，就能通达诸佛经论的究竟了义，并且自己所体验的智慧也能相互理解，从而修道变得有意义。如此一来，由遍计所执的虚妄心所摄持的一切法，虽然如云雾般空虚，但法性如来藏的明觉不断，要认识为自生智慧并加以修持。皈依发心如前。按照至尊度母的经典中所说，观修上师佛陀忆念一座，最后念诵：如来是不可指示的，不能用眼睛去看。法是不可言说的，不能用耳朵去听。僧是无为的，不能用身语意去承侍。以及，佛性是无为的，所以称为常。所谓虚空，就是佛性。佛性
English
By settling the unattached awareness in non-meditation, the ultimate Vipassanā and Samatha of the Great Vehicle will arise. In those circumstances, no matter what experiences and qualities of the path arise, one should not be attached or cling to them, but recognize one's own nature, which is a profound key point. One should also verbally recite, "The ground is emptiness, the path is signlessness, the fruit is wishlessness," and remember its meaning. Third, when various Samatha and Vipassanā Samādhis arise, one should clearly distinguish and recognize the differences between existence and non-existence in accordance with the final turning of the wheel and the Vajrayana. If one has a rough understanding of the scriptures and commentaries, that is sufficient. If not, one should receive the transmission of something like the "Mountain Dharma: Ocean of Definitive Meaning" and contemplate it as much as possible. In this way, the nature of the mind, the emptiness that possesses all perfections, its self-luminous nature, the Tathāgatagarbha, although it is taught with many names such as Tathāgatagarbha, Mahāmudrā, and Ahaṃ (藏文：ཨ་ཧཾ།，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：Ahaṃ，汉语字面意思：I), one will understand it without being touched by the fault of contradiction. As it is said, "All the teachings of the Buddhas teach emptiness and selflessness. Fools who do not understand the meaning of emptiness and selflessness will decline." Freed from such faults, relying on the two truths and the four reliances, one will understand the ultimate definitive meaning of the victorious ones' scriptures, and one's own experiential wisdom will be understood, making the path of meditation meaningful. In this way, although all phenomena gathered by the mind of complete fabrication are empty like the gathering of clouds, the nature of reality, the Tathāgatagarbha, the uninterrupted clarity and awareness, should be recognized as self-arisen wisdom and practiced. Refuge and bodhicitta should be done as before. As it appears in the scriptures of the noble Tārā, one should meditate on the guru and Buddha remembrance for one session, and at the end recite: The Tathāgata is unteachable, one cannot see with the eye. The Dharma is unspeakable, one cannot hear with the ear. The Sangha is unconditioned, one cannot serve with body, speech, and mind. And, the Buddha-nature is unconditioned, therefore it is called permanent. What is called space is the Buddha-nature. Buddha-nature