Tibetan
་ གཞལ་ཟིན་ནས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་མེད་དུ་འཇོག་སྟེ། ཅིར་ཡང་མི་སེམས། གང་དུའང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་མི་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པ་ན་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་མང་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། རྣམ་པར་དག་པའི་ལུང་དང་མན་ངག་གིས་ངོ་ལེགས་པར་འཕྲོད་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འཛིན་སྟངས་དག་ནས་ཤེས་རབ་ན་འཕར་ཏེ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟེན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྟོང་ཉམས་ལ་ཆོས་ཉིད་དུ་རློམས་པ་ཁ་ཅིག །དབུ་མ་ཆེན་པོ་ནི་ངེད་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་གྱི་གཞན་ཐམས་ཅད་ནོར་བའོ། །ཞེས་ལམ་ཤོར་དང༌། ཁ་གཅིག་རང་གི་ངོ་བོ་བློ་འདས་སུ་མ་གྲོལ་བར་སྐྱེ་འགག་གྲངས་སུ་འདེབས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཁྲུལ་ཏེ་མྱོང་བ་བརྟེན་པའི་གཤིས་ཤོར་བ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་དཔྱོད་ཆེ་ཆུང་མ་གཏོགས་ཁམས་གསུམ་ལས་འཕགས་མི་ནུས་པར་མཚུངས་པས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོར་འཇུག་པ་ལ་ལུང་རིག་མན་ངག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གོ་མྱོང་རྟོགས་པ་རྡོ་རུས་འཕོད་པས་ཀུན་དང་མི་འགལ། ཀུན་ལས་འཕགས་པའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གནད་དུ་ཁེལ་བ་དགོས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བྱམས་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་དག་གིས་ནི་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པའི་གཞུང་ལུགས་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་པས་ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་སྣང་གློ་བུར་བའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་ན་མཆོག་ཡིན་ཞིང་དེ་ཙམ་སྤྲོས་པས་མི་ལྕོགས་ན། བྱམས་ཆོས་ལྔའམ། རྒྱུད་བླ་མ་ཙམ་ལ་ནི་ངེས་པར་སྦྱང་དགོས་ལ་དེའང་མི་ནུས་ན། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ལས་ གཞན་དུ་མེད་པ་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་ཏེ། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་སེམས་མ་རིག་པའི་ཆ་གློ་བུར་དྲི་མ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་རྨི་ལམ་གྱི་འཁྲུལ་པ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང༌། དཔྱད་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཁོ་ནའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པས། ཕྱི་དོན་ལྟར་ཤར་བའི་གཟུང་བ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་དང༌། འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མི་གནས་ཤིང་དབྱིབས་ཁ་དོག་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ལ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་འཁྲུལ་པའི་བདག་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཆ་དང་བཅས་པ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་གདོད་ནས་སྟོང་ཡང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ། གློ་བུར་དྲི་མས་གདོད་ནས་གོས་མ་མྱོང་བ་དོན་དམ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ངོ་ཤེས་ནས་དེའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་བྱམས་ཆོས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། དཔྱད་པ་དེ་ཙམ་ནི་ངེས་པར་སྔོན་ཏུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ་མཐའ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གནས་ལུགས་གཉུག་མ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས། སྟོང་ལུགས་སྤྲོས་པའི་མཐར་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་སྟོང༌། རྟོགས་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཉམས་ལེན་དངོས་ལ་སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཞི་རྗེས་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། དེའང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུའི་དྲི་མ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྣམས་སྦྱོང་བའི་གོ་རིམ་ལྟར་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཆོས་ཀྱི་མདོ་བཞི་བསམ་བསྒོམ་དུ་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་ སྐྱེས་པའི་མཐར་འཆི། འདུས་པའི་མཐར་འབྲལ། བསགས་པའི་མཐར་འཛད། བསློང་བའི་མཐར་འགྱེལ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཆུ་བུར་དང་གློག་ལས་ཀྱང་མི་རྟག་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁམས་གསུམ་དུ་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིས་འཁོར་ཞིང་ཟག་པ། བུམ་པར་ཆུད་པའི་སྦྲང་མ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཡོས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་རུ་ཆུད། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་ཞིང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞི་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་དམ་པའོ། །སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ངག་ཏུ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །ཞེས་ཡང་ཡང་བརྗོད། རྒྱས་པར་ལམ་རིམ་རྣམས་སུ་འབྱུང་བའི་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་རྒྱུད་ལ་འགྲོ་ངེས་སུ
Chinese
衡量完毕后，各自的分别智慧也安住于无所缘，什么也不想，什么也不作意，在证悟无我的如虚空般的境界中，以不修的方式修持时，当生起如宝灯等止观双运的众多三摩地之门时，以清净的教证和口诀很好地结合，就能清净颠倒的执着，智慧增上，从而证悟不共的大中观见。然而，《三摩地品》中说：“即使善于修持三摩地，如果对其产生执着，就被称为儿童的玩物，无法获得涅槃。”因此，有些自诩为思辨空性体验是法性的人，说：“大中观就像我们这样，其他一切都错了。”这样就迷失了道路。还有一些人，自己的本性没有解脱于超离思维，却将生灭计数，误以为是大手印，失去了依赖体验的本性。这两种人除了名字的分别大小之外，都无法超越三界，是相同的。因此，要进入一切智智的智慧之门，必须以不颠倒的教理、证悟和口诀，使理解、体验和证悟融为一体，与一切不相违背，需要契合超越一切的见、修、行。依止慈氏五论的瑜伽行者们，如果能以中间法轮的经论及其注释，首先断除作为有法之物的错觉、显现和暂时的戏论，那是最好的。如果仅凭这些戏论无法做到，那么必须学习慈氏五论或《宝性论》，如果这也做不到，那么就像所说的那样：“从了知心外无他物，之后了知心亦不存在，具慧者了知二者皆无有，彼无有者安住于法界。”一样，从无始以来，自心依于无明的暂时垢染，在未经观察和分析的境界面前，像梦中的错觉一样显现各种各样的现象，但如果进行观察，则一切都无法成立，因为各自的自性是空性的，所以一切显现都是心识的幻化，像外境一样显现的所取，显现却无自性，如同水中的月亮一样。
English
Having measured, even the wisdom of individual discernment is placed in non-objectification, not thinking of anything, not paying attention to anything. When meditating in the state of emptiness like the sky, without meditating, many doors of Samadhi of the union of Shamatha and Vipassana, such as the Precious Lamp, are born. If one properly combines with pure scriptures and instructions, then the inverted clinging will be purified, and wisdom will increase, and one will realize the uncommon Great Madhyamaka view. However, in the chapter of the collection of Samadhi, it says: 'Even if one relies on Samadhi, if one clings to it, it is called a child's play, and one will not attain Nirvana.' Therefore, some who boast that the experience of emptiness through contemplation is the nature of reality say: 'The Great Madhyamaka is like us alone, and all others are wrong.' Thus, they lose their way. And some, without liberating their own nature into transcendence of mind, count the arising and ceasing, mistaking it for Mahamudra, and lose the nature of relying on experience. These two are the same, except for the difference in the size of their names, they cannot transcend the three realms. Therefore, to enter the gate of the wisdom of omniscience, one must have non-inverted understanding, experience, and realization of scriptures, reasoning, and instructions, so that understanding, experience, and realization are integrated, not contradicting everything, and one needs to hit the point of view, meditation, and practice that transcends everything. Those who rely on the Yoga practice of the Maitreya teachings, if they can first cut off the illusion, appearance, and temporary elaborations of phenomena with the scriptures and commentaries of the intermediate Dharma wheel, that is the best. If one cannot do it with just these elaborations, then one must definitely study the Five Maitreya Teachings or the Ratnagotravibhāga. If one cannot do that either, then as it is said: 'From knowing that there is nothing other than the mind, then knowing that the mind itself does not exist, the wise know that both do not exist, and the one without them abides in the Dharmadhatu.' From beginningless time, one's own mind relies on the temporary defilements of ignorance, and various phenomena appear like illusions in a dream in the face of unexamined and unanalyzed realms. But if one examines, then nothing is established, because each of their own natures is empty. Therefore, all appearances are the magic of the mind, and the grasped object that appears like an external object appears but has no nature, like the moon in the water.
Chinese
并且世俗谛的实相，以及能执之心，无论在外在还是内在都不存在，没有形状、颜色，不成立为实物，从无而有般地，由错觉的“我执”之流所产生的八识聚及其分支，如虚空之花般，本来就是空性的，然而，能取所取二空的智慧，从佛陀到众生之间，遍布一切的法性——如来藏，自性光明。从未被突如其来的垢染所沾染的，胜义谛的实相，正确地认识到那一点，并在那样的状态中安住，这就是慈氏法的密意。仅仅是那样的观察是必须预先进行的，在确定无边之后，称之为双运的修持，安住在本来的、自生的智慧中。空性方面，以执著戏论的分别念而空。证悟方面，各自以自证的智慧而证悟。第二，实际修持分为前行、正行、后行三部分。第一部分是：那也就像如意宝般的如来藏，按照清净粗、细、极细微垢染的次第，与第一法轮相顺应，将四法经作为思维修持，就像这样： 生之尽头为死，聚之尽头为离，积之尽头为耗，起之尽头为倒。这些有为法，都比水泡和闪电还不恒常，依靠业和烦恼的近取，在三界中以色等五蕴流转。犹如困在瓶中的蜜蜂，这即是痛苦的自性，痛苦的驱使，陷入痛苦的牢笼。从色到一切种智之间，一切世俗的法都不成立为真实，因此是空性的，并且能取所取二者的无我，一切法皆空的基，从错觉、突如其来的悲伤中解脱出来，完全成就的大涅槃，是常、坚、寂、妙的。如此思惟，口中念诵：有为法皆是无常的，有漏皆是痛苦的，一切法皆是空性无我的，涅槃是寂静的。如此反复念诵。详细的共同前行在道次第中都有，一定要让它们融入自心。
English
And the reality of conventional truth, and the mind of grasping, neither exists externally nor internally, has no shape or color, is not established as a real thing, and arises from the stream of mistaken self-grasping as if from nothing, the eight aggregates and their branches, like flowers in the sky, are originally empty, yet the wisdom of the emptiness of both grasper and grasped, from the Buddha to sentient beings, pervades all the Dharma-nature—the Tathagatagarbha, naturally luminous. That which has never been stained by sudden defilements, the reality of ultimate truth, correctly recognizing that point, and abiding in that state, is the intention of the Maitreya Dharma. Such observation is necessary to be done in advance, and after determining the absence of extremes, the practice called union arises, abiding in the original, self-born wisdom. In terms of emptiness, it is empty by the conceptualization of clinging to elaboration. In terms of realization, each is realized by the wisdom of self-awareness. Secondly, the actual practice is divided into three parts: preliminary, main, and subsequent. The first part is: That, like the wish-fulfilling jewel of the Tathagatagarbha, according to the order of purifying gross, subtle, and extremely subtle defilements, in accordance with the first turning of the wheel, the four Dharma sutras should be contemplated and meditated upon, like this: The end of birth is death, the end of gathering is separation, the end of accumulation is exhaustion, the end of rising is falling. All these conditioned dharmas are even more impermanent than bubbles and lightning, and relying on the near-taking of karma and afflictions, in the three realms, the five aggregates such as form revolve and are defiled. Like a bee trapped in a jar, this is the nature of suffering, the driving of suffering, trapped in the prison of suffering. From form to omniscience, all conventional dharmas are not established as true, therefore they are empty, and the selflessness of both grasper and grasped, the basis of the emptiness of all dharmas, liberation from delusion and sudden sorrow, the great Nirvana that is completely accomplished, is permanent, stable, peaceful, and excellent. Thinking like this, recite in words: All conditioned things are impermanent. All that is defiled is suffering. All dharmas are empty and selfless. Nirvana is peace. Recite this repeatedly. The detailed common preliminaries appear in the stages of the path, and it is necessary to make them definitely enter the mindstream.