Tibetan
་ལོང་ལ་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་གཏན་གྱི་འདུན་མ་རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་མྱུར་དུ་སྒྲུབས་ཤིག་བུ་སྐལ་ལྡན་ངག་དབང་གྲགས་པ་ཞེས་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་གདམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་ངེས་འབྱུང་དང་སྙིང་རྗེ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ནི་སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་ལ། རྗེ་རིན་པོ་ཆེས། བཀའ་གདམས་ལྟ་བའི་སྐྱོང་ཚུལ་སྟོང་པ་ཉིད་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བར་གསུངས་པའི་དོན། ཐོས་བསམ་གྱི་དུས་སུ་དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་ནའང༌། འཁོར་བའི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་བདག་འཛིན་དེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་ཡང་དཔྱད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས་སྤང་དགོས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་སྟོང་ཉིད་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློའི་དམིགས་ཡུལ་ཙམ་དུ་བྱས་པས་མི་ཆོག་གི འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྒོམ་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། པོ་ཏོ་བའི་བེ་བུམ་ལས། ཁ་ཅིག་ཐོས་བསམ་དུས་ན་རིགས་པས། །རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ལ། །སྒོམ་དུས་མི་རྟོག་འབའ་ཞིག་སྒོམ་ཟེར། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འབྲེལ་མེད་སྟོང་ཉིད། །ལོགས་སུ་བསྒོམས་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་འབྱུང༌། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒོམ་དུས་ཉིད་ནའང༌། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོགས། །གང་ལ་གོམས་པས་སོ་སོར་བརྟག་ཅིང༌། །ཅུང་ཟད་མི་རྟོག་ཉིད་དུ་རང་གནས་བྱ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་ན་ཉོན་མོངས་གཉེན་པོ། །ལྷ་གཅིག་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འདོད་ཅིང༌། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལུགས་སྤྱོད་པར་འདོད་པས། །ཤེས་རབ་སྒོམ་པའི་ལུགས་ནི་དེ་ཡིན། །དེ་ཡང་གང་ཟག་བདག་མེད་གོམས་ པས། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འཇུག་བྱ། །ཞེས་གསུངས། སྒོམ་ཚུལ་འདི་དག་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལྟ་བའི་སྐྱོང་ཚུལ་ཡིན་ཅིང༌། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་སོ་སྐྱེ་ལས་དང་པོ་པས་ལྟ་བ་ཐོག་མར་སྐྱོང་བའི་སྐབས་ཡིན་པས། །གཏན་ཚིགས་སམ་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བདག་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཡང་བསམས་པའི་དཔྱད་པ་མ་བྱས་ན། རིགས་ཤེས་དེས་དྲངས་པའི་བདག་མེད་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཤུགས་ཅན་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། དེ་མ་སྐྱེས་ན་བདག་མེད་ལ་དམིགས་པའི་སྒོམ་བྱུང་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད། །དེ་མ་སྐྱེས་ན་བདག་མེད་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་དང༌། ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོགས་བསྒོམ་པའི་ཚེ། བདག་ནི་འཆིའོ་སྙམས་པ་ཙམ་གྱི་འཛིན་སྟངས་གཅིག་ཁོ་ན་བཟུང་བས་མི་ཆོག་པར། བདག་ངེས་པར་འཆི། མྱུར་དུ་འཆི། ནམ་འཆི་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཞིབ་ཏུ་བསམས་དགོས་པ་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་ལྷག་མཐོང་ཆེན་མོ་ལས། ལུང་དང་རིགས་པས་སྒོ་དུ་མ་ནས་དཔྱོད་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པས་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ། ལྟ་བ་ཡང་རྙེད་ཟིན་པས་སྒོམ་པའི་ཚེ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་མཐོང་ལམ་དུ་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། དེ་ནས་མཐོང་ཟིན་པ་དེ་སྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་སྒོམ་དགོས་ཏེ་སྒོམ་སྤང་རྣམས་གོམ་པས་སྤོང་གི མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་སྤོང་ངོ་སྙམ་ན། མཚུངས་ ཏེ་འདིར་ཡང་སྔར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ངེས་ཟིན་ཀྱང་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ཙམ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དེ་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་པ་དང་རྒྱུན་རིང་བ་རྣམས་གསལ་བ་དང་བརྟན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིད། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་གཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པ་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་བརྟན་པ་དང་ཤུགས་དྲག་པ་སོགས་སུ་སོང་བ་དེ་ཙམ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ལ་གནོད་པས་འདིར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པ་ཇེ་འཕེལ་དུ་བཏང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་གནོད་བྱེད་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སོགས་ལའང་དེ་དག་གི་གོ་བ་རྙེད་ནས་མི་དཔྱོད་པར་བདག་ནི་འཆིའོ་སྙམ་པ་ཙམ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཁོ་ན་བཟུང་ནས་བརྐྱང་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པ་རྣམ་དག་འདྲེན་པ་ལ་ནི་བདག་ནི་འཆིའོ་སྙམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་པ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅའ་ཙམ་རེས་མི་ཆོག་གི རྒྱུ་མཚན་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསམ་དགོས་པ་བཞིན་དུ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པ་དང་ཤུགས་དྲག་པ་སོགས་ཀྱང་དམ་བཅའ་ཙམ་ཞིག་བཟུང་བས་མི་ཆོག་གི་གནོད་བྱེད་དང་སྒྲུབ་བྱེད་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསམ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ
Chinese
愿您在来世能够毫不费力地成就自他一切利益，迅速获得究竟的意愿——遍知佛陀的果位，具缘之子格丹鄂旺扎巴，这是宗喀巴大师的教诲。此外，修习出离心和慈悲心的方法如前所述。宗喀巴大师说：“噶当派修习见解的方法，是将空性作为执持的对象来修习。”其含义是：在闻思时，以中观所说的正确理证确定无我的意义，即使在修习时，也必须以通达空性之义的智慧，通过反复思辨的力量所引发的胜观来断除作为轮回根本的自执。因此，在修习见解时，仅仅将空性作为自续派心识的对境是不够的，必须将其作为执持的对象来修习。如博朵瓦的《贝布》中说：“有些人闻思时，以理证确定无自性，修习时却说只修不作意。这样一来，就成了无关的空性，由于是分开修习，所以不会成为对治。因此，即使在修习时，也要对一与多分离、缘起等，在熟悉的基础上分别观察，稍微安住于不作意之中。这样修习，烦恼的对治，就像一个神跟随一样，想要行持波罗蜜多，修习智慧的方法就是这样。这也是通过串习人无我，然后那样跟随。”这些修习方法是波罗蜜多见解的修习方法，其中也是对于异生初学者最初修习见解的时候，依靠正理或正确理由的理智比量来修习无我。如果不对无我的理由反复思维观察，那么理智所引发的确定无我的强烈定解就不会产生，如果它不产生，那么缘于无我的修生就不会产生。如果它不产生，那么无我就不会现前。例如，无常和业果以及轮回的过患慈悲
English
May you swiftly attain the state of omniscient Buddhahood, the ultimate aspiration for effortlessly accomplishing all benefits for oneself and others in future lives, son Keldan Ngawang Drakpa, this is the instruction of Je Rinpoche. Furthermore, the methods for cultivating renunciation and compassion are as previously mentioned. Je Rinpoche said, "The Kadampa method of cultivating the view is to cultivate emptiness as the object of grasping." The meaning is: During the time of listening and contemplation, the meaning of selflessness, which has been determined by valid reasoning as explained in Madhyamaka, must be abandoned by the superior insight generated by the power of repeatedly examining with the wisdom that understands the meaning of emptiness, the self-grasping that is the root of samsara, even when practicing meditation. Therefore, when meditating on the view, it is not enough to merely make emptiness the object of one's own mind; it must be cultivated as the object of grasping. As it is said in Potowa's Bebu, "Some people, during listening and contemplation, determine the lack of inherent existence through reasoning, but during meditation, they say they only meditate on non-conceptualization. In that case, it becomes an unrelated emptiness, and because it is practiced separately, it will not become an antidote. Therefore, even during meditation, one should separately examine one and many, dependent origination, etc., based on familiarity, and slightly abide in non-conceptualization. If you meditate in this way, the antidote to afflictions, like a single deity following behind, wanting to practice the Paramita, this is the method of meditating on wisdom. This is also done by familiarizing oneself with the selflessness of persons, and then following accordingly." These methods of meditation are the methods of cultivating the view of the Paramitas, and among them, it is also the time when ordinary beings, beginners, first cultivate the view. Therefore, one meditates on selflessness with inferential cognition based on valid reasoning or correct reasons. If one does not repeatedly think about and examine the reasons for selflessness, then the strong ascertainment of selflessness generated by that reasoning will not arise, and if it does not arise, then the meditation-born arising that focuses on selflessness will not arise. If it does not arise, then selflessness will not become manifest. For example, impermanence and the faults of karma and its effects and samsara, loving-kindness and compassion
Chinese
当修持菩提心等时，仅仅执持“我将死亡”的想法是不够的。因为必须详细思考“我必定会死，迅速会死，何时死没有定准”的理由。就像《大观》中所说的那样，以教证和理证从多方面进行观察，是为了尚未证悟我空而证悟我空。如果认为已经获得了见解，所以在修持时不需要观察，那么在见道时就会现量证悟我空。从那以后，修持已经证悟的法就没有意义了。如果认为必须修持，因为修持所断需要通过修行来断除，而不仅仅是通过见解来断除，那么情况也是一样的。在这里，虽然之前通过听闻和思考已经确定，但仍然需要习惯于确定。因为确定得越多，习惯得越多，确定就越强烈、越持久，并且会变得越清晰、越稳定。因此，《释量论》中说：“确定与增益心，是所害与能害之体性。”正如所说的那样，两者是所害和能害的关系，确定越稳固、越强烈，就越能损害增益。因此，在这里也必须不断增强对无自性的确定。这也要从多种能害和能立的角度来思考。如果不是这样，那么对于无常、业果、轮回的过患、菩提心、慈爱和悲悯等，在获得这些的理解之后，如果不进行观察，仅仅执持“我将死亡”的想法并加以延伸，那也是可以的，因为所有理由都是相同的。因此，为了引导纯正的确定，仅仅是“我将死亡”的想法，以及“为了利益众生，我将成佛”的想法，以及“众生真可怜”的想法等等，仅仅是发愿是不够的，就像必须从多个角度思考理由一样。对于无自性的确定，要使其稳固和强烈，也不能仅仅执持一个愿望，而必须从多个能害和能立的角度来思考。这在下士道的时候已经多次讲过了。
English
When meditating on the mind of enlightenment, etc., it is not enough to merely hold the thought, "I will die." For it is necessary to contemplate in detail the reasons why "I will certainly die, I will die quickly, and there is no certainty when I will die." As it is said in the Great Insight, examining from many perspectives with scripture and reasoning is for the sake of realizing selflessness, which has not yet been realized. If one thinks that one has already gained the view and therefore does not need to examine it during meditation, then one will manifestly realize selflessness on the path of seeing. After that, meditating on what has already been seen becomes meaningless. If one thinks that it is necessary to meditate because what is to be abandoned by meditation is abandoned by practice, not merely by seeing, then the same applies here. Although one has already ascertained through hearing and thinking, one still needs to become accustomed to ascertaining. For the more one ascertains and the more one becomes accustomed to it, the more intense and lasting the certainty becomes, and the clearer and more stable it becomes. Therefore, as it is said in the Commentary on Valid Cognition, "Certainty and imputation are, by nature, what is harmed and what harms." As it is said, the two are what is harmed and what harms, and the more stable and intense the certainty becomes, the more it harms imputation. Therefore, here too, one must continually increase the certainty of selflessness. This must also be contemplated from the perspective of various harms and proofs. If this is not the case, then with regard to impermanence, karma and its effects, the faults of samsara, the mind of enlightenment, loving-kindness, and compassion, etc., after gaining an understanding of these, if one does not examine them and merely holds the thought "I will die" and extends it, that would be acceptable, because all the reasons are the same. Therefore, in order to lead to pure certainty, merely the thought "I will die," and the thought "For the sake of sentient beings, I will attain Buddhahood," and the thought "Sentient beings are so pitiful," etc., merely making a vow is not enough, just as one must contemplate the reasons from many perspectives. To make the certainty of selflessness stable and intense, one cannot merely hold a vow, but must contemplate from the perspective of various harms and proofs. This has been explained again and again in the context of the Lesser Person.