Tibetan
་ཕ་རོལ་པོ་ལ་རང་གི་དྲིན་ཡོད་ཀྱང་ཡུས་ཆེ་མི་བྱ་སྟེ་བདག་པས་གཞན་གཅེས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་དང༌། མཁས་པ་དང་བཙུན་པ་དང་ཆོས་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཡུན་རིང་བྱས་པ་སོགས་རང་དོན་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཡུས་བྱ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུས་གཞན་ལ་མི་འཚོང་ངོ༌། །མི་ལ་རེ་བ་མཆེ། ལྷ་ལ་གསོལ་བ་ཐོབ་བྱ་བ་རྭ་སྒྲེང་པའི་བཀའ་ཡིན་གསུངས། ཀོ་ལོང་མི་སྡོམ། ཞེས་གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་གི་བསམ་པ་མི་བྱ། གཞན་གྱིས་རང་ལ་མི་མང་སར་སྨ་ཕབ་པ་དང༌། གནོད་པ་བྱེད་པ་སོགས་ལ་ལན་མི་བྱ་ཞིང་སེམས་རྒྱུད་འཁྲུགས་པ་སྤང༌། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། འོ་སྐོལ་ཆོས་པ་རྣམས་ཆོས་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་མ་སོང་བས། བཟོད་སྲན་ཤའུ་བས་ཆུང༌། ཀོ་ལོང་གཙང་བཙན་བས་དམ་པར་གདའ་སྟེ། དེས་ཆོས་ཀྱི་གོ་མི་ཆོད་པས་ཆོས་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་འགྲོ་བ་ཞིག་དགོས་གསུངས། ཡུད་ཙམ་པ་མི་བྱ། ཞེས་ཅུང་ཟད་ཙམ་རེས་དགའ་མི་དགའི་རྣམ་འགྱུར་སྟོན་པ་སྟེ་གྲོགས་ཀྱི་སེམས་ལ་གཟན་པ་མི་བྱ། འོར་ཆེ་མ་འདོད། ཞེས་པས་རང་གིས་ཆོས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་དང༌། གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང༌། དགེ་བའི་ལས་བྱས་པ་སོགས་ལ་གཞན་གྱི་འོར་ཆེའི་ཚིག་གི་གཏོང་རག་འབྱུང་དུ་རེ་བ་མི་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་སྙན་གྲགས་ཡོང་དུ་རེ་བ་སྤང་བའོ། །དེ་ལྟར་བསླབ་བྱ་དེ་རྣམས་ནི་བློ་སྦྱོང་མི་ཉམས་ཤིང་གོང་འཕེལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཡིན་ལ། མདོར་ན་རྒྱལ་སྲས་རིན་པོ་ཆེས། ཚེ་ཧྲིལ་ ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་སྦྱངས་ནས། འབྱངས་པའི་གདིང་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གདམས་པ་ལྟར་འབད་དོ། །སྙིགས་མ་ལྔ་པོ་བདོ་བ་འདི། །བྱང་ཆུབ་ལམ་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན། །མན་ངག་བདུད་རྩིའི་སྙིང་པོ་འདི། །གསེར་གླིང་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི། དུས་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། ཚེ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་ལྔ་བདོ་བས་བདེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ནི་ཉུང༌། འགལ་རྐྱེན་མི་མཐུན་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བས་ཆོས་གཞན་གྱི་གཉེན་པོས་མ་སླེབས་པ་ན། བློ་སྦྱོང་མཁན་ལ་རྐྱེན་ངན་ཇི་ཙམ་མང་བཞིན་དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་བ་དཔེར་ན་ཤིང་ཇི་ཙམ་མང་བཞིན་མེ་ལྕེ་ཕྱི་ཕྱིར་འཕེལ་བ་ལྟར། ཉོན་མོངས་དང་རྐྱེན་ངན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཁོ་ནར་བསྒྱུར་བ། གཞན་ལ་མེད་པའི་ཁྱད་ཆོས། དབང་པོ་མཆོག་དམན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་ཐོགས་ཤིང་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་བའི་མན་ངག་བདུད་རྩིའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་འདི། ཇོ་བོའི་བླ་མ་རྣམ་གསུམ་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་སྐུ་དྲིན་ཆེ་བ་ཇོ་བོ་གསེར་གླིང་པ་ནས་བརྒྱུད་པའི་ཟབ་ཆོས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །སྔོན་སྦྱང་ལས་ཀྱི་འཕྲོ་སད་པས། །རང་གི་མོས་པ་མང་བའི་རྒྱུས། །སྡུག་བསྔལ་གཏམ་ངན་ཁྱད་བསད་ནས། །བདག་འཛིན་འདུལ་བའི་གདམས་ངག་ཞུས། །ད་ནི་ཤི་ཡང་མི་འགྱོད་དོ། །ཞེས་པ་ནི། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་འཆང་ཁ་བ་ཉིད་སྔོན་གྱི་ལས་འཕྲོ་སད་ནས། ཆོས་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཐུགས་མོས་པས་དཀའ་སྤྱད་ཆེན་པོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་རང་སེམས་བདག་འཛིན་འདུལ་བའི་གདམས་ངག་འདི་ཉིད། ཇོ་བོ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཀའ་བརྒྱུད་ལས་ཞུས་ཤིང་ཐུགས་ལེགས་པར་སྦྱངས་པས། བདག་པས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་ཐུགས་རང་འདོད་ཀྱི་འཁྲི་བ་གཏན་ནས་མེད་པ་སྐྱེས་ཏེ། ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པའི་དོན་འབྲས་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་ཅིང་གདིང་ཐོབ་པས་འགྱོད་པ་མེད་པའོ། །ཤློ་ཀ་ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་ གཞུང་མཛད་པ་པོས་མཇུག་སྡུད་པའི་གསུང་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་པས་ཁ་སྐོང་བ་ནི། དེ་ལྟར་བློ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་རང་ཉིད་གཅིག་པུར་འདུག་ན་སྐྱོ་རོག་ཡིན་ཏེ་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བློ་སྦྱོང་ཁོ་ནས་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཆོག་པ་མ་ཟད། ཆོས་ཟབ་མོས་ལས་ངན་ལྷོངས་ནས་སེམས་ལྷོངས་སུ། འགྲོ་ན་སྡོད་སྙིང་འདོད། སྡོད་ན་འགྲོ་སྙིང་འདོད་པ་སོགས་བྱུང་ན་འདི་ལྟར་བསྒོམ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་གཤིས་ལུགས་འདི་འདྲ་ན། །གནས་མལ་འདི་ཡང་ཡང་རབ་ཡིན། །བློ་སེམས་འདི་ཡང་བདེ་མོ་ཡིན། །གཞན་ཏུ་ཁྱེད་ཀྱི་སྡུག་སྲན་འདིས། །དམྱལ་བར་མ་སྐྱེས་ཁ་རྗེ་ཆེ། །བཙོ་སྲེག་མ་མྱོང་ཁ་རྗེ་ཆེ། །ཞེས་དང༌། །གཞན་ཡང་འཇིགས་པ་རབ་བསམ་སྟེ། །བདག་ལ་ཁྲེལ་བདས་ཆེན་པོ་བྱ། །ལྟོ་ལ་གྱོང་བསྐུར་དཀའ་ཐུབ་བྱ། །གོས་ལ་གྱོང་བསྐུར་དམན་ཆ་བླང༌། །བདེ་སྡུག་ཁྱད་བསད་གཉེན་པོ་བསྒོམ། །ཞེས་སེམས་དཔའི་རིམ་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་ལ་ཤགས་འདེབས་གནད་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། །ན་བའི་ཚེ་ན་ནད་གཡོག་ཡིན་ཏེ། དེའང་སྨན་པ་ནད་གཡོག་འཛའ་བཤེས་སོགས་ལ་འདི་ལས་དྲག་པ་ཞིག་བྱེད་ཐང་སྙམ་སེམས་ཡུས་པའི་དུས་སུ། ན་བ་འདི་གཞན་སུས་ཀྱང་མ་ལན་བདག་འཛིན་ཁོ་ནས་ལན། སྨན་དང་ནད་གཡོག་གིས་ཕན་ན་སྔར་འདི་མ་བྱས་སྙམ་པ་མེད་རུང་སུའང་འཇིགས་པ་འདི་ལས་མ་ཐར། ད་རེས་བདག་འཛིན་ཁྱོད་ལ་འདི་མཁོ་བས་སྙིང་ཚིམ་སྙམ་དུ་བསམ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་གཞན་གྱི་ནད་གདོན་སོགས་ལེན་པ་ལ་བསླབ་བོ། །གཞན་ཡང་ཇོ་བོ་གསེར་གླིང་པའི་གསུངས་ལས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འབུར་འཇོམས་ཏེ། གཉེན་པོ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་བརྡེག་ཡིན། །འདུན་མ་ཐམས་ཅད་ཆིག་འདྲིལ་ཏེ། །ལམ་རྣམས
Chinese
即使对方对自己有恩，也不要过分炫耀，因为要修持自轻他重；即使是贤者、僧侣，或者修习佛法，长期苦行等，都是为了自己，所以没有必要向他人炫耀。不要向他人兜售恩惠。对人期望要少，向神祈祷是惹琼巴的教言。不要嫉妒他人。不要在众人面前反驳他人对自己的指责和伤害，要避免心烦意乱。博朵瓦说：我们这些修行人，如果没有成为执着于法的对治，那么忍耐力比绵羊还小，嫉妒比强盗还厉害，这样是无法理解佛法的，所以必须成为执着于法的对治。不要做短暂的快乐，也就是说，不要稍微高兴或不高兴就表露出来，不要伤害朋友的心。不要贪求大名声，也就是说，不要期望别人对自己修习佛法、帮助他人、行善等行为给予过多的赞扬，总之，要避免追求名声。因此，这些教诲是使修心不衰退且不断进步的方法。总之，嘉赛仁波切说：一生都要通过共同和非共同两种方式，好好修习菩提心，从而获得修习的把握。五浊兴盛之时，正是将它们转化为菩提道之时。这个甘露精华般的口诀，是从金洲大师传承下来的。也就是说，由于时间、众生、寿命、烦恼和见解这五浊兴盛，安乐的顺缘很少，违缘和不顺之事非常多，如果不用其他佛法的对治方法，那么对于修习修心的人来说，逆境越多，善行就越增长，例如木柴越多，火焰就越旺盛一样。将一切烦恼和逆境都转化为菩提道，这是其他法门所没有的特点。这个对于所有根器高低的人都有利益，并且能够融入自心的甘露精华般的口诀，是从阿底峡尊者的三位上师中最具恩德的金洲
English
Even if others have been kind to you, do not boast excessively, because you should practice exchanging self with others; even if you are a wise person, a monk, or have practiced the Dharma and engaged in prolonged asceticism, etc., it is for your own benefit, so there is no need to boast to others. Do not sell favors to others. Have few expectations of people. It is said that praying to the gods is the teaching of Rechungpa. Do not be jealous of others. Do not respond to others' criticisms and harms in public, and avoid mental disturbance. Potowa said: If we Dharma practitioners do not become the antidote to clinging to Dharma, then our patience is less than that of a sheep, and our jealousy is more severe than that of a robber. In that way, we cannot understand the Dharma, so we must become the antidote to clinging to Dharma. Do not be momentarily happy, that is, do not show joy or displeasure at the slightest thing, and do not hurt the hearts of friends. Do not desire great fame, that is, do not expect others to give excessive praise for your practice of Dharma, helping others, doing good deeds, etc. In short, avoid seeking fame. Therefore, these instructions are methods to prevent mind training from declining and to continuously progress. In short, Gyalse Rinpoche said: Throughout your life, you must cultivate Bodhicitta well through both common and uncommon methods, so that you may gain certainty in your practice. When the five degenerations are rampant, it is precisely the time to transform them into the path of Bodhi. This nectar-like essence of oral instructions is transmitted from Serlingpa. That is to say, because the five degenerations of time, beings, lifespan, afflictions, and views are rampant, the favorable conditions for happiness are few, and adverse and unfavorable circumstances are very many. If one does not use other antidotes of the Dharma, then for those who practice mind training, the more adverse conditions there are, the more virtuous deeds will increase, just as the more firewood there is, the more the flames will blaze. Transforming all afflictions and adverse conditions into the path of Bodhi is a unique characteristic not found in other teachings. This nectar-like essence of oral instructions, which benefits all beings of high and low capacity and can be integrated into one's mind, comes from Jowo Atisha's three teachers, among whom the most kind is Jowo Serling
Chinese
这是从岭巴传承下来的甚深法教。如是说。先前串习的业力苏醒，由于自己强烈的意愿，忍受痛苦和恶语，请教调伏我执的窍诀。现在即使死了也没有遗憾。如是说。大善知识强喀巴，由于先前的业缘苏醒，对这个法特别有信心，以极大的苦行，请教了所有佛法的根本——调伏自心我执的窍诀。从觉沃父子的教言传承中听闻，并在心中好好修习，生起了珍爱他人胜过自己的心，完全没有了对自身欲望的执着。进入佛门的究竟意义已经成就，获得了把握，所以没有后悔。后面的两句偈颂是作者总结的教言。第二，以传承的窍诀来补充：像这样修习殊胜的修心法门，如果自己一个人独处就会感到寂寞，但是一切的苦乐都可以用修心来转化为道用，不仅如此，殊胜的佛法会使恶业增长，内心动摇，想走又舍不得，想留又想走等等情况发生时，就应该这样修持：你的习性就是这样，这个住所也非常好，心意也很快乐。否则，以你的忍耐力，没有堕入地狱已经很幸运了，没有经历煎熬已经很幸运了。并且，还要猛烈地思维恐惧，对自己进行强烈的呵斥，在饮食上亏待自己，进行艰苦的修行，在衣着上亏待自己，接受低下的事物，忍受苦乐，修持对治。如菩萨次第中所说，要对自己进行严厉的斥责。生病的时候，要当做是侍疾者，在医生、侍疾者、亲友等面前，如果生起比这更好的方法的心念时，这个疾病是谁也无法替代的，只有我执才能替代。如果医药和侍疾有用的话，以前就不会这样了，即使没有这样的想法，谁也无法逃脱这个恐惧。现在我执你需要这个，就让你心满意足吧，这样想，并且在此基础上学习代替他人承受疾病和邪魔等。此外，觉沃金洲的教言中说，所有的分别念都要摧毁，所有的对治都要击碎。所有的愿望都要统一，所有的道路
English
This is the profound Dharma teaching transmitted from Lingpa. So it is said. The karma of previous practice awakened, and due to one's own strong aspiration, enduring suffering and bad words, one requested the essential instruction on taming self-grasping. Now, even if I die, I have no regrets. So it is said. The great virtuous friend Changkhaba, due to the awakening of previous karmic connections, had special faith in this Dharma, and with great diligence, requested the essential instruction on taming self-grasping, the root of all Dharmas. Having heard it from the oral transmission of Jowo and his sons, and having practiced it well in his heart, he developed a mind that cherishes others more than himself, and completely abandoned attachment to his own desires. The ultimate meaning of entering the Dharma has been accomplished, and having gained certainty, he has no regrets. The last two verses are the author's concluding words. Second, supplementing with the essential instructions of the lineage: Like this, practicing this profound mind-training Dharma, if one is alone, one will feel lonely, but all suffering and happiness can be transformed into the path through mind-training. Moreover, the profound Dharma will cause negative karma to increase and the mind to waver. If one wants to leave but is reluctant, or wants to stay but wants to leave, one should practice like this: Your nature is like this, this dwelling is also very good, and your mind is also very happy. Otherwise, with your endurance, it is already fortunate that you have not fallen into hell, and it is fortunate that you have not experienced torment. Furthermore, one should think intensely about fear, and give oneself a strong scolding, deprive oneself of food, engage in difficult practice, deprive oneself of clothing, accept lowly things, endure suffering and happiness, and practice antidotes. As it is said in the Stages of a Bodhisattva, one should give oneself a severe rebuke. When one is sick, one should act as a caretaker. In front of doctors, caretakers, and relatives, if the thought arises that there is a better way to do this, this illness cannot be replaced by anyone else, only self-grasping can replace it. If medicine and caretaking were useful, it would not have been like this before. Even if there is no such thought, no one can escape this fear. Now, self-grasping, you need this, so let it satisfy you, think like this, and on this basis, learn to take on the illnesses and evil spirits of others. Furthermore, in the teachings of Jowo Serlingpa, all discriminations should be destroyed, and all antidotes should be shattered. All aspirations should be unified, and all paths