Tibetan
་ལམ་དུ་བསྒྱུར་ བ་ལ། བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ལས། བསམ་པ་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རྐྱེན་ངན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་སྔར་བདག་འཛིན་ལ་དགྲར་མ་ཤེས་ཤིང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་དྲིན་ཆེ་བར་མ་ཤེས་པས་ལན་པས། ད་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བདག་འཛིན་གྱིས་ཉེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལེ་ལན་ཐམས་ཅད་གཅིག་ལ་བདའ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་ལན་པ་ཡིན་པས། གཞན་ལ་ཁག་མི་སྐུར་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་འཚེ་བ་གང་ཡོད་དང༌། །འཇིགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ཀུན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་ན། །འདྲེ་ཆེན་དེས་ཀོ་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། ཞེས་གསུངས་པས། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བདག་མེད་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་དེའི་གཅེས་སྤྲས་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་ལ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བསགས་པས། འཁོར་བར་ངན་སོང་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །ཡིད་ཁྱོད་རང་དོན་བྱེད་འདོད་པས། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་འདས་གྱུར་ཀྱང༌། །ངལ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བུས། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབས། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་པས། བདག་འཛིན་དེ་ལ་དགྲར་བལྟས་ཏེ། བདག་མེད་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་འདིས། །འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ད་ལྟའི་བར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་ཅིང༌། མཐོ་བ་ལ་ཕྲག་དོག །དམའ་བ་ལ་བརྙས་བཅོས་མཉམ་པ་ལ་འགྲན་སེམས་ཐམས་ཅད་འདི་ལས་བྱུང་ཞིང༌། བདག་འཁོར་བ་ལས་མཐར་བ་དང༌། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པའི་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འདིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །འདི་ཡིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཐམས་ ཅད་དུ། །འཁོར་བར་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས། །ད་ནི་མཁོན་རྣམས་དྲན་བྱས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་རང་དོན་སེམས་པ་གཞོམ། ཞེས་གསུངས་པས། བདག་འཛིན་ནམ་བྱུང་ཙ་ན་བརྟགས་ན་བདག་གང་ཡང་མི་འདུག་པ་ལ། །ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་འཛིན་ཞེས་བདག་འཛིན་ནམ་སྐྱེས་དུས་འཕྲལ་ལ་སྤངས་ལ། ཕྱིན་ཆད་བདག་གཅེས་འཛིན་མི་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་གར་བརླག་པའི། །སྔོན་གྱི་དུས་དེ་གཞན་ཡིན་གྱིས། །ངས་མཐོང་ད་ཁྱོད་གང་དུ་འགྲོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་དྲེགས་པ་ཀུན་གཞོམ་བྱ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་གནོད་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་བདག་འཛིན་གྱི་འགོང་པོ་འདིས་ལན་པ་ཡིན་པས། འདི་ཅི་ཐུལ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ཤ་བོ་པའི་ཞལ་ནས། ད་རེས་ཀྱི་ཚེ་ཐུང་འདི་ལ། འགོང་པོ་འདི་ཅི་ཐུལ་ཅིག་བྱ་འཚལ་གསུངས། །ཡང་རང་དོན་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་ལ་མི་སྐྱེའི་མིང་དང༌། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་ལ་ཆོས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་ལ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་འབན་གྱི་ཕྱག་ལེན་ལྟར་སྤང་བླང་བྱའོ། །དགེ་བཤེས་འབན་གྱི་ཞལ་ནས། ད་ནི་སེམས་ཀྱི་མཁར་སྒོར་གཉེན་པོའི་མདུང་ཐུང་གཅིག་མནན་ལ་བསྡད་པ་མིན་པ་གཞན་བྱ་རྒྱུ་མེད། ཁོ་སྒྲིམ་ན་ང་ཡང་སྒྲིམ། ཁོ་གློད་ན་ང་ཡང་གློད་གསུངས། བདག་འཛིན་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་སྤོང་བ་འདི་ལ། ཤ་བོ་བའི་ཞལ་ནས། འགོ་པོ་འགོང་རྫོངས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་གསུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་བདག་འཛིན་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་གཞན་གཅེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཀུན་ལ་བཀའ་དྲིན་ཆེ་བར་བསྒོམ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཀྱི་ཕ་མ་དྲིན་ཅན་ཡིན་པས། སྔར་ཡང་དྲིན་ཆེ་ལ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་རག་ལས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །སེམས་ཅན་རྣམས་དང་རྒྱལ་བ་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་འགྲུབ་འདྲ་བ་ལ། །རྒྱལ་ལ་གུས་བྱེད་དེ་བཞིན་ཏུ། །སེམས་ཅན་ལ་མིན་ཅི་ཡི་ཚུལ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་གང་ཟག་ལ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་དྲིན་མཉམ་པའི་ཚོད་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་དྲིན་ཆེ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ནས། དེ་དག་གི་སྡིག་སྡུག་བདག་ལ་བླང་ཞིང༌། བདག་གི་བདེ་དགེ་དེ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །ཁྱད་པར་དུ་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་མིའམ་མི་མ་ཡིན་བྱུང་ན་གནོད་བྱེད་འདིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བདག་གི་མ་བྱས་ནས། ཁོ་རང་གི་སྡིག་སྡུག་གཏམ་ངན་ལ་མ་འཛེམ་པར་བདག་གི་དོན་བྱེད་བྱེད་ནས་འཁོར་བར་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་ཞིང༌། འཁྲུལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ཉེ་དུ་ཡིན་པ་ངོ་མ་ཤེས་པ་དང༌། བདག་གི་ལས་ངན་གྱིས་བསྐུལ་ནས། འདིས་ད་ལྟ་བདག་ལ་གནོད་པའི་སྡིག་པ་བྱས་པས། ཕྱིས་དེའི་འབྲས་བུས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བས། བདག་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་དུས་རིང་པོར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཞིང༌། མྱོང་བར་འགྱུར་བར་འདུག་པས་རེ་སྙིང་རྗེ་སྙམ་དུ་དྲག་ཏུ་བསྒོམ། སྔར་ནི་ངས་འདི་ལ་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་བྱས་འདུག་ད་ནི་འདིའི་གནོད་པ་བྱས་ལ་ཞིང་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ། གཏོང་ལེན་དྲག་ཏུ་བསྒོམ། ཁྱད་པར་དུ་མིའམ་ཁྱི་ལྟ་བུ་དངོས་སུ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་ཅི་ཐོགས་ལ་འབད་ཅིང༌། གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་དངོས་སུ་ཕ
Chinese
将其转化为道用，从思维和行为两个方面入手。思维方面，又以世俗和胜义菩提心将逆缘转化为菩提道。首先，一切痛苦的产生，都是因为之前没有将我执视为敌人，也没有认识到众生的恩德。现在，一切痛苦都显示了我执的过患，所以说：“一切责难都归于一。”意思是，无论我遭受什么痛苦，都是因为自己执着于我的缘故，不要责怪他人。《入行论》中说：“世间所有伤害，恐惧与痛苦，皆由我执生，此大魔何为？”意思是，从无始以来，将无我执着为我，为了珍爱它而造作了伤害他人等的业，所以在轮回中产生了恶趣等一切痛苦。《入行论》中说：“汝心欲成办，自利事无量，然经无数劫，徒增此劳苦，唯造诸痛苦。”如是，痛苦和执着产生，将我执视为敌人。这个将无我执着为我的心，从无始以来直到现在，产生了一切痛苦，对高于自己的人嫉妒，对低于自己的人轻蔑，对与自己平等的人产生竞争心，一切都由此而生。我从轮回中解脱，以及人和非人的伤害等一切痛苦，都是它造成的。《入行论》中说：“此于百千世，于轮回害我，今忆昔宿怨，摧汝自利心。”意思是，我执产生时，如果观察，根本没有我存在，为什么还要执着于我呢？所以，在我执产生时，立即断除它。为了将来不再产生我执，要努力。《入行论》中说：“汝昔所为吾，他时已逝矣，吾今已见汝，汝欲何往耶，摧汝骄慢心。”因此，无论发生什么损害，都是我执的鬼怪造成的，所以要努力制伏它。ཤ་བོ་པའི་尊者说：“如今这短暂的一生，要尽力降伏这个傲慢者。”又把为自己利益努力的想法称为“非人”，把为他人利益努力的想法称为“修行人”，应当像善知识འབན་的修行方式一样取舍。格西འབན་说：“现在没有什么比在心之城堡的门上，用坚固的短矛抵住更重要的事了。他若强硬，我也强硬；他若放松，我也放松。”对于视我执为敌人而舍弃的行为，ཤ་བོ་བའི་尊者说：“这是送走傲慢者的法。”因此，为了视我执为敌人而珍爱他人，应当修习对一切众生都心怀感恩。因为一般来说，一切众生从无始以来就是自己的慈母，过去已经给予恩情，而且成就无上菩提也依赖于众生。如《入行论》中所说：“众生与胜者，于成佛法等，敬佛如是敬，何不敬众生？”如是说，对于成就佛陀的人来说，佛陀和众生给予的恩情是相等的。因此，对于如此恩重的众生，要强烈修习慈爱和悲悯，取走他们的罪恶和痛苦，把自己的安乐和善根给予他们。特别是，如果有人或非人对自己造成伤害，就要想：这个加害者从无始以来就没有不当过我的母亲，他不顾自己的罪恶和恶名，为了我的利益而行事，所以在轮回中遭受各种痛苦，由于迷惑的力量，他认不出过去是我的亲人，并且受到我的恶业的驱使，现在对我做了伤害的罪恶，将来会因此遭受痛苦。因为依靠我，这个人将长期遭受痛苦，并且正在遭受痛苦，所以要强烈地修习悲悯之心。过去我一直都在伤害他，现在我要弥补他的伤害，并且为他成就利益。如此思索，强烈地修习施受法。特别是，如果亲眼见到人或狗等众生，就要尽力给予他们实际的利益，无论如何都要给予实际的利益。
English
Transforming it into the path involves two aspects: thought and action. In terms of thought, both conventional and ultimate Bodhicitta transform adverse conditions into the path to enlightenment. Firstly, all suffering arises because previously, self-grasping was not recognized as the enemy, and the kindness of sentient beings was not appreciated. Now, all suffering reveals the faults of self-grasping. Therefore, it is said, "All blame falls on one." This means that whatever suffering I experience is due to my own clinging to self, so do not blame others. As it is said in the *Bodhicharyavatara*: "Whatever harm there is in the world, and whatever fear and suffering there may be, all arise from clinging to self. What can this great demon do to me?" From beginningless time, we have grasped at self where there is no self, and accumulated actions such as harming others for the sake of cherishing it. Therefore, all suffering, including the suffering of the lower realms in samsara, has arisen. As it is said in the *Bodhicharyavatara*: "Your mind, desiring to accomplish your own benefit, has passed through countless eons, but with such great effort, you have only accomplished suffering." Thus, suffering and grasping arise, and self-grasping is regarded as the enemy. This mind that grasps at self where there is no self has generated all suffering from beginningless time until now. Jealousy towards those who are higher, contempt for those who are lower, and competitiveness towards those who are equal all arise from this. All suffering, such as liberation from samsara and harm from humans and non-humans, is caused by this. As it is said in the *Bodhicharyavatara*: "This has harmed me in samsara for hundreds of thousands of lifetimes. Now, remembering past grudges, destroy your self-cherishing mind." This means that when self-grasping arises, if you examine it, there is no self to be found. Why then do you grasp at self? Therefore, when self-grasping arises, abandon it immediately. Strive to ensure that self-cherishing does not arise in the future. As it is said in the *Bodhicharyavatara*: "Where you have destroyed me in the past is another time. Now I have seen you, where do you want to go? Destroy all your pride." Therefore, whatever harm arises is caused by the demon of self-grasping, so strive to subdue it. ཤ་བ
English
The venerable O-pa said, "In this short life, we must try to subdue this arrogant one." Furthermore, the thought of striving for one's own benefit is called "non-human," and the thought of striving for the benefit of others is called "practitioner." One should adopt and abandon practices according to the way of the virtuous friend Aben. Geshe Aben said, "Now there is nothing more important than pressing a firm short spear against the gate of the mind's castle. If he is firm, I am firm; if he relaxes, I relax." Regarding the act of abandoning self-grasping as an enemy, the venerable Shabo said, "This is the Dharma of sending away the arrogant one." Therefore, in order to regard self-grasping as an enemy and cherish others, one should cultivate gratitude towards all beings. Generally speaking, all sentient beings have been our kind mothers since beginningless time, and they have already shown kindness. Moreover, the attainment of unsurpassed Bodhi also depends on sentient beings. As it is said in the Bodhicharyavatara: "Sentient beings and the Victorious Ones are equal in the means of attaining Buddhahood. Why not respect sentient beings as much as we respect the Buddhas?" Thus, for a person who is striving to attain Buddhahood, the kindness of the Buddhas and sentient beings is equal. Therefore, towards such kind sentient beings, one should strongly cultivate love and compassion, taking upon oneself their sins and sufferings, and giving them one's own happiness and virtue. In particular, if a human or non-human being harms oneself, one should think: "This harmer has not been my mother since beginningless time. He does not hesitate to commit sins and bad deeds for my sake, and thus experiences various sufferings in samsara. Due to the power of delusion, he does not recognize that he was my relative in the past, and driven by my bad karma, he has now committed the sin of harming me, and will suffer the consequences in the future. Because of me, this person will suffer for a long time, and is suffering now, so I should strongly cultivate compassion." In the past, I have only harmed him, but now I will make amends for his harm and accomplish his benefit. Thinking thus, one should strongly cultivate the practice of giving and taking. In particular, if one sees a human or a dog directly, one should strive to give them actual benefit in whatever way possible.