Tibetan
ད་པའི་དོན་རྡུལ་ཙམ་དུ་ཡེ་ནས་གྲུབ་པ་མེད། དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་རིག་པའི་དོན་བདེན་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མི་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ། དེ་ནས་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། མ་སྐྱེས་རིག་པའི་གཤིས་ལ་དཔྱད། །ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དཔྱོད་པར་བྱེད་མཁན་གྱི་རང་སེམས་འདི་ཡང་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་ནི་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང་ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་ལ་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་འདི་ན་གནས་བྱ་བའི་གནས་པ་མེད་པས་དཔྱད་ན་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་པར་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ། །དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ་པ་ནི། གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ། ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ལུས་དང་སེམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པའི་གཉེན་པོའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་སེམས་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། །ཡུལ་དང་སེམས་གཉིས་སུ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་འདུས་ལ་སེམས་ཀྱི་དུས་ན་རང་བཞིན་མར་གྲུབ་པ་གོང་དུ་ དཔྱད་པས་ཡེ་ནས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་བར་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་དེའི་མོད་ལ་སེམས་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ལ་རང་གཞན་དུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ངང་ལ་ཀློད་ལ་གསལ་སིང་ངེ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་མ་སོང་བར་བྱས་ལ་བཞག་གོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཀུན་གཞིའི་ངང་ལ་བཞག་ཅེས་ཏེ། ཐ་མལ་གྱི་སེམས་ངོས་བཟུང་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བར་བཞག །རྣམ་ཤེས་ཚོགས་འདུན་པོ་སེམས་རྟོག་པ་ཡིན་པས་སྤང༌། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་མ་བསླད་པར་བྱ་བ་གནད་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་རྟོག་པ་སྐྱེ་ཆད་རིག་པས་རིག་པ་ལ་བལྟས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཀློད་ཅིང་བཞག་གོ། །དེ་ནི་དངོས་གཞི་འོད་གསལ་བགྱི་བ་ལགས་པས་དོས་དྲག་ལ་ཡུན་ཐུང་བར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ། །ཐུན་གཅིག་ལ་ཐུན་དུ་མར་བཅད་དོ། །ཐུན་ཆེ་ཆུང་ནི་ཐུན་ཞབས་རུམ་དང་བཅས་ཤིང་བཟང་གྱེས་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མཇུག་དམིགས་པ་བཏང་ནས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་སྟེ། །གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་དེ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས་དགེ་བ་གཞན་དོན་དུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་དལ་གྱིས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཤིག་སྟེ་ལྷའི་ཁང་པར་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱའོ། །རྗེས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པ་ནི། ཐུན་མཚམས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུར་བྱ། ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རྗེས་ནི་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་མ་དོར་བས་བསྐྱངས་དགོས་པས། རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་སྣ་ཚོགས་སྣང་
Chinese
过去的事物连微尘许也没有成立。这样观察，即使在世俗层面，智慧的事物也没有成立为真实的事物，我这样想。之后，修习执着无自性，如《观察未生智慧之自性》所说。像这样，观察所境无自性时，能观察的自心也是，过去已灭，未来未生，现在具有三部分，没有颜色，没有形状，身体的这部分没有可安住之处，这样观察，与一切执着相分离，本来就没有产生，我这样想。之后，修习一切法无自性，如《对治本身亦自解脱》所说。像这样，身和心都修习为空性，做对治之业的这个心也没有成立。所知的一切都包含在境和心中，心的自性在之前观察时，本来就没有成立为真实，我这样想，在那一瞬间，心性远离分别，在不执着自他的状态中放松，保持清明澄澈，不随沉掉和掉举所转，安住于此。这即是《将道的体性安住于阿赖耶识中》所说，将平常的心安住于无执着和无取舍的状态中。因为识聚是心的分别，所以要舍弃。要点在于不被境和有境的分别所染污。之后，分别生起和止灭时，以觉性观察觉性，在法性中放松并安住。这是正行光明，所以要快速而短暂地修习。一次禅修分为多次。禅修时间的长短，以包括禅修座垫和姿势端正为最佳。如是说。最后，放下目标，对没有如此证悟的众生修习大悲心。想着要使他们证悟不颠倒的实相，然后将善根回向给其他众生。之后，慢慢地解开跏趺坐，在佛堂里做七支供。之后如何修习呢？如《座间观修如幻之人》所说，之后不能舍弃等持的体验，必须守护。自身和他人的器情世界显现种种
English
Nothing whatsoever of the past exists, not even a particle. When examined in this way, it seems that even on the conventional level, nothing of wisdom is established as truly existent. Then, meditating on the absence of inherent existence of grasping is taught by: "Examine the nature of unborn wisdom." Thus, when examining the absence of inherent existence of objects, this very mind that examines is also such that the past has ceased, the future is unborn, and the present has three parts, is without color, without shape, and without a place to abide in this part of the body. When examined, it is separated from all fixations and seems to be unborn from the very beginning. I think in this way. Then, meditating on the absence of inherent existence of all phenomena is taught by: "The antidote itself is also liberated in its own place." Thus, this very mind that performs the activity of an antidote, examining all bodies and minds as emptiness, is also not established. All that is knowable is included in the two, objects and mind, and the inherent nature of the mind was not established as truly existent from the very beginning, as examined above. Thinking in this way, at that very moment, let the mind itself be free from thoughts, relax in a state that does not grasp at anything as self or other, let it be clear and lucid, and without being under the influence of sinking or excitement, remain in that state. This is what is taught by: "Place the essence of the path in the state of the ground of all." Place the ordinary mind in a state free from fixation and acceptance or rejection. Since the collection of consciousnesses is mental thought, abandon it. The key is to not be defiled by the thoughts of objects and subjects. Afterwards, when thoughts arise and cease, look at awareness with awareness, relax and remain in the state of suchness. Since this is the actual practice of luminosity, meditate on it with intensity and for short periods. Divide one session into many sessions. The length of the session, including the meditation cushion and maintaining a good posture, is the best. As it is said. Finally, release the focus and cultivate great compassion for those who have not realized it in this way. Thinking that you will make them realize the meaning of the undeluded reality, then dedicate the merit for the benefit of others. Afterwards, slowly unfold the lotus posture and perform the seven-branch practice in the shrine room. How to train afterwards is taught by: "In between sessions, act as an illusory person." Afterwards, you must maintain and protect the experience of equipoise without abandoning it. The outer and inner worlds of oneself and others appear in various ways.
Tibetan
ཡང་འཁྲུལ་ནས་མེད་པའི་དོན་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་དང་ཁྱད་པར་མེད་སྙམ་དུ་བསམས་ལ། ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་ཞེན་སྤང་ངོ༌། །རང་ཉིད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །སྒྱུ་མའི་ སྐྱེས་བུ་འགྲོ་འོང་བྱེད་ཅིང་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུར་བསམ་མོ། །ཅི་བསམ་ཆ་མེད་པར་ནི་བྱ། དྲན་པས་ཟིན་པར་བྱས་ལ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་དེ་འདྲོག་ལ་དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བལྟས་པས་རྗེས་ལ་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་བློ་དེ་དང་མ་གྲལ་བས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལམ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་མི་དོར་བར་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །དངོས་འཛིན་ཞེན་པས་མ་བསླད་པར། མཁའ་བཞིན་སྟོང་པ་ཆེན་པོར་ཁྱེར། འཆི་མེད་བདེ་ཆེན་ངང་དུ་འགྲོ། །ཞེས་དོན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་ཞི་བ་ལྷས་གསུངས་ཏེ། གང་གིས་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་སྐྱབས་པ་འདོད་པ་དེས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །དེ་ལྟར་བདག་གནོད་ཞི་བ་དང༌། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་གཞན་ལ་བཏང་བ་དང༌། །གཞན་རྣམས་བདག་བཞིན་བསྲུང་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ལས། །མཉམ་བཞག་ཏུ་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། །གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་སྤེལ་མར་སྦྱང༌། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། སྟན་བདེ་བ་ལ་བསྡད་ལ། རྩ་བའི་མ་མདུན་ཏུ་གསལ་བར་དམིགས་ཏེ། །ཐོག་མར་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ནི་ མ་འདིས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་དལ་འབྱོར་གྱི་ལུས་བྱིན་ནས་ཆུད་མ་ཟོས་པར་བསྐྱངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་མཇལ་ནས་བདེ་བའི་སྣ་ཁ་ནས་བཟུང་དུ་བྱུང་བས་ཕན་བཏགས། ལྟོ་ན་གནས་པ་དང་བཅས་པའི་དུས་སུ་ཐམས་ཅད་དུ་ནུས་པ་མ་བསྲིས་པར་བསྐྱངས་པས་ཕན་བཏགས། །དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཀྱང་བྱམས་པའི་མིག་གི
Chinese
又，因为将虚幻的事物执著为真实，所以心想这和幻化的马牛没有差别，从而舍弃对一切事物的实执。自己也显现为五蕴的体性，但仅仅是缘起聚合的显现，不可能成立为常恒、唯一的补特伽罗之我。观想自己如同幻化的人一样行走、享用对境。无论想到什么，都不要执著。以正念摄持，对于所有成为感官对境的事物，都要当下认识到那是虚假的，并且通过名言来修习，认为那如同幻术、如同梦境。如此观修之后，在后得时，由于等持的体验与如同梦境般的智慧没有分离，所以也要将所有座间的善行都纳入道用。如是，在一切行为中，不舍弃等持的体验，安住在伟大的双运之中。如是说：如此修行一切，不被实执所染污，如虚空般安住在广大的空性中，趋入不死大乐之境。以上讲述了这些意义的修持和利益。第二，宣说世俗菩提心，即自他交换：这是寂天所说的：谁欲迅速救护自他，当行交换自他的秘密殊胜之行。若未真实交换自乐他苦，则不成佛，轮回中亦无安乐。如是，为息灭自害，为息灭他人之痛苦，当舍弃自己给予他人，如守护自己般守护他人。如是说。对此也有入定和后得两种。入定时的修持，如《修习自他交换》所说：安住在舒适的坐垫上，清晰地观想根本上师在前方。首先修习慈心和悲心：这位母亲最初给予暇满的人身，并且不浪费地养育，从而与佛陀的教法相遇，从安乐的开端开始获得，所以施予了利益。在腹中居住期间，也未曾吝惜一切能力而养育，所以施予了利益。不仅如此，从无始轮回以来，也以慈爱的眼神
English
Furthermore, since one perceives illusory things as real, one should think that they are no different from illusory horses and cows, and thereby abandon clinging to the reality of all things. Even oneself appears as the nature of the five aggregates, but it is merely an appearance of interdependent aggregation, and it is impossible to establish a permanent, singular self of a person. One should contemplate oneself as if one were an illusory person walking around and enjoying objects. Whatever arises in the mind, one should not cling to it. By maintaining mindfulness, one should immediately recognize that everything that becomes an object of the senses is false, and one should practice through verbal expressions, thinking that it is like an illusion, like a dream. After contemplating in this way, in the post-meditation period, since the experience of samadhi is not separate from the dream-like wisdom, one should also incorporate all the virtuous activities of the session into the path. Thus, in all activities, without abandoning the experience of samadhi, one should abide in the state of great union. It is said: Thus, all practices, without being defiled by clinging to reality, are carried into the vast emptiness like the sky, and one goes into the state of deathless great bliss. The practice and benefits of these meanings have been explained. Secondly, the conventional bodhicitta, which is the exchange of self and others, is taught: This is what Shantideva said: Those who wish to quickly protect themselves and others should practice the secret and supreme practice of exchanging themselves and others. If one does not truly exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and there will be no happiness even in samsara. Thus, in order to pacify one's own harm and to pacify the suffering of others, one should give oneself to others and protect others as one protects oneself. So it is said. There are also two aspects to this: meditative and post-meditative. The practice during meditation is as taught in "Practicing the Exchange of Self and Others": Sit on a comfortable cushion and clearly visualize the root guru in front of you. First, cultivate loving-kindness and compassion: This mother initially gave the precious human body with leisure and endowments, and by nurturing it without wasting it, one encountered the teachings of the Buddha and began to obtain the source of happiness, so she bestowed benefit. During the time of residing in the womb, she also nurtured without sparing any effort, so she bestowed benefit. Not only that, but from beginningless time in samsara, with loving eyes