Tibetan
ངས་པའི་ཚད་གཅིག་ཡིན། ཡང་གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་འབྱོངས་པ་ན་ལུས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་སྔར་ནས་གཞན་གྱི་བླངས་པ་དེ་ད་གྲུབ་སྙམ་དུ་སླར་ཡང་དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་འབྱུང་ངོ༌། །མདོར་ན་མི་འདོད་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་མི་དགའ་བ་མེད་པར་རང་གི་བློ་སྦྱོང་གི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་ཡིན་འདུག་ན་བློ་འབྱོངས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ན་གཉེན་པོ་གདིང་ཚད་དུ་ལོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡེངས་ཀྱང་ཐུབ་ན་འབྱོངས་པ་ཡིན། རྟ་པ་རྩལ་ཅན་ཡེངས་ཀྱང་རྟ་འགྲོགས་ཀྱང་མི་ལྷུང་བ་བཞིན་དུ་བློ་འབྱོངས་པ་ན་མ་དཔྱད་པའི་ས་ནས་བརྙས་ཐབས་དང་བསྐུར་པ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་རྐྱེན་ངན་ཅི་བྱུང་ཡང་གཉེན་པོས་ཀྱང་གློ་བུར་ཐུབ་པར་བྱས་ནས་ཕྱིར་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བར་འདུག་གི་རྐྱེན་ངན་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བར་འདུག་ན་བློ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འཆི་བ་ནམ་ཡོང་ཆ་མེད་པས་གློ་བུར་དུ་བྱུང་ན་ང་ལ་བྱ་ཐབས་དེ་ལས་མེད། ཆོས་འདི་བདེན་འདུན་མ་བཟང་པོར་སོང་སྙམ་ནས་བློ་བདེ་འབོལ་ལོ་བྲོང་ཏིང་ངེ་བ་གཅིག་ནམ་འཆི་ཡང་གློ་བུར་ཐུབ་པར་བྱའོ། །འབྱོངས་པའི་རྟགས་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་ན་ནད་དང་གདོན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནང་དུ་རྟོགས་པ་འཕེལ་བའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་སྦྱོང་མི་དགོས་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོར་ལྡང་ཚད་དུ་ལོངས་པའི་ཚད་ཙམ་དུ་བསྟན་པའོ། །དྲུག་པ་བློ་སྦྱོང་གི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། སྤྱི་དོན་གསུམ་ལ་རྟག་ཏུ་བསླབ། བློ་སྦྱོང་ཁས་བླངས་དང་མ་འགལ་བ། བློ་སྦྱོང་ཐོ་ཅོར་མ་སོང་བ། བློ་སྦྱོང་ཕྱོགས་རེ་བར་མ་སོང་བའོ། །དང་པོ་ནི་འུ་བུ་བློ་སྦྱོང་བ་ལགས་པས་འདི་ཀུན་གྱིས་ནི་ གནོད་ཟེར་ནས་བཅས་པ་ཕྲེན་ཚོགས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ལ་སོགས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མ་གུས་པ་དང༌། བློ་སྦྱོང་འདི་ཡོད་ན་གཞན་ཅི་ཡང་མི་དགོས་ཟེར་ནས་སྤྱིའི་ལག་ལེན་དང་འགལ་བ་ཐམས་ཅད་དོར་རོ། །བསམ་པས་བློ་སྦྱོང་ཞིང་སྦྱོར་བས་ཀཱ་རི་ཀཱ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བར་གྱི་ཁས་བླངས་དང་དམ་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་གཙང་བར་བསྲུང་བར་བྱའོ། །ལག་ལེན་དང་འཕྲལ་གྱི་རྣམ་ཐར་སྡེ་སྣོད་དང་མཐུན་པར་ཞུ་དག་བྱར་བཏུབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཉན་སར་ཉལ་བ་དང༌། ཤིང་གཉེན་བཅད་པ་དང༌། འགོ་བའི་ནད་ཡོད་སར་འགྲོ་བ་དང༌། དམ་ཉམས་དང་མཛེ་ཕོ་ལ་སོགས་འདྲེ་ཅན་དང་འགྲོགས་པའི་ཐོ་ཅོ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ་དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་རྭ་སྒྲེང་དུ་བསྟན་པའི་སྲོལ་ཆེན་པོ་བཙུག་པའི་བཀའ་གདམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་མི་འགལ་བར་བྱས་ལ་
Chinese
是衡量修习程度的一个标准。如果送和取两种方法都运用自如，那么无论身心遭受什么痛苦，都会认为这是过去从他人那里取受的业果现在成熟了，从而再次产生一种特殊的喜悦。总之，无论发生什么不愉快的事情，都不会感到不高兴，而是把它们当作修习菩提心的助缘，这就是修习纯熟的标准。到了这个程度，对治力就达到了顶峰。即使在散乱的状态下也能应对自如，那就说明修习已经纯熟。就像一个技艺高超的骑手，即使在散乱的状态下，也能驾驭马匹而不坠落一样，当修习纯熟时，即使在未经深思熟虑的情况下，受到诽谤和指责等任何恶缘的侵袭，也能立即用对治法加以控制，并将其转化为菩提心的助缘，而不是被恶缘所左右，这就说明修习已经纯熟。此外，由于死亡随时可能降临，一旦突然发生，除了这种方法之外，我别无他法。如果能确信“这个佛法是真实的，我的愿望已经实现了”，从而感到心安理得，即使在临终时也能坦然面对。如果具备了这些修习纯熟的征象，那么所有的疾病和邪魔都会转变为内在觉悟增长的助缘。然而，这并不是说不需要继续修习，而是说已经达到了足以应对需要断除之物的对治力的程度。第六，讲述修习菩提心的誓言：始终修习三个共同要点，不违背修习菩提心的承诺，不让修习菩提心变成一种干扰，不让修习菩提心走向片面。第一点是，我们这些人在修习菩提心，如果有人说这会带来危害，从而不尊重因果，例如随意杀害牲畜等。或者说，有了这个菩提心修习，其他什么都不需要了，从而抛弃所有与共同修行相违背的行为。在思想上修习菩提心，在行为上，从《入菩萨行论》到金刚乘，所有承诺和誓言都要清净地守护。行为和当下的解脱要与三藏相一致。第二点是，要断除所有会带来干扰的行为，例如睡在凶地，砍伐亲近的树木，去有传染病的地方，与破戒者和麻风病人等邪魔附体之人交往。要遵循格西敦巴（དགེ་བཤེས་སྟོན་པ，？-1064）在热振寺（རྭ་སྒྲེང，位于今西藏拉萨市林周县境内）所建立的伟大的噶当派的解脱方式，不要与之相违背。
English
It is a measure of the degree of cultivation. Furthermore, if one is proficient in both giving and taking, then no matter what suffering arises in body and mind, one will think that the karmic consequences previously taken from others have now ripened, and thus a special joy will arise again. In short, no matter what unpleasant things happen, if one does not feel unhappy but instead takes them as aids to the practice of mind training, then that is the measure of proficiency in mind training. At that point, the antidote has reached its full potential. If one can cope even in a distracted state, then one is proficient. Just as a skilled rider can ride a horse even when distracted without falling off, so too, when mind training is proficient, even if one is attacked by negative circumstances such as insults and accusations from a place of unexamined judgment, one can immediately control them with the antidote and turn them into aids for bodhicitta, rather than being controlled by negative circumstances. This indicates that mind training is proficient. Moreover, since death can come at any time, if it suddenly occurs, I have no other recourse than this method. If one can be confident that "this Dharma is true, and my aspirations have been fulfilled," and thus feel at ease, then one can face death with equanimity. If one possesses these signs of proficiency, then all illnesses and evil spirits will also become aids to the increase of inner realization. However, this does not mean that one does not need to continue practicing, but rather that one has reached the point where the antidote is sufficient to deal with what needs to be abandoned. Sixth, the precepts of mind training are taught: Always train in the three common essentials, do not contradict the vows of mind training, do not let mind training become a distraction, and do not let mind training become one-sided. The first is that we are practicing mind training, and if anyone says that this will cause harm, thereby disrespecting cause and effect, such as killing livestock indiscriminately, etc. Or, saying that with this mind training, nothing else is needed, thereby abandoning all actions that contradict the common practice. Mentally train in mind training, and in action, from the Bodhisattvacharyavatara to Vajrayana, all vows and commitments must be kept pure. Actions and immediate liberation must be rectified to be in accordance with the Tripitaka. The second is to abandon all actions that cause interference, such as sleeping in haunted places, cutting down close trees, going to places with infectious diseases, and associating with those who have broken vows and those possessed by evil spirits such as lepers. One must follow the great tradition of the Kadampa established by Geshe Tonpa (དགེ་བཤེས་སྟོན་པ，？-1064) at Radreng (རྭ་སྒྲེང, located in present-day Linzhou County, Lhasa), and not contradict its path of liberation.
Tibetan
ཆོས་གྲུ་བཞིར་ཉམས་སུ་བླངས་དགོས་སོ། །ཤ་བོ་པའི་ཞལ་ནས་ནོར་ས་གཞི་ནོར་ནས་ཆོས་ཐོ་ཅོར་སོང་ན་ནོར་ཞེས་བཤད། དམ་ཉམས་དང་འཆལ་བ་དེ་དང་སྡིག་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་བསྲེ་བསླད་སྤང་ཞིང་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཐོ་ཅོར་མ་སོང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཤེས་གཅིག་གིས་མིའི་གནོན་པ་བཟོད་ཀྱང་མི་མ་ཡིན་གྱི་གནོད་པ་མི་བཟོད་དེ་འདྲེ་རྟོག་ཆེ་བ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པས་སོ། །ལ་ལ་མི་ཆེ་བ་ལ་གུས་ཆུང་ལ་བརྙས་བཅོས་བྱེད། ལ་ལ་ནང་མི་ལ་བྱམས་ཕྱིས་མི་ལ་སྡང༌། ལ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་སྦྱོང་འབྱུང་བ་ལ་མི་སྦྱོང༌། དེ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་རེ་བར་སོང་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱོགས་རིས་མེད་པར་སྦྱོང་ངོ༌། འདུན་པ་བསྒྱུར་ལ་རང་སོར་བཞག བསམ་པས་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་བསྒོམ་པ་དང་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དྲན་པར་བྱས་ནས་སྦྱོར་བས་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྔར་བས་མ་འགྱུར་བར་སོ་ཐུབ་པར་བྱས་ནས་གཞན་གྱི་རྩར་ངག་ཏུ་མི་འདོན་པར་གཞན་དང་མཉམ་འགྲོགས་བཏུབ་པར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་དགེ་ སྦྱོར་བྱེད་ཚོད་དང་སྤྱོད་པ་སོ་ཐུབ་བར་སྔར་ལས་མ་འགྱུར་བར་བྱ། འགའ་ཞིག་ཆོས་ཉན་པ་དང་སྔར་གྱི་རྣམ་ཐར་དང་ལག་ལེན་བཞག་ནས་གསར་འགྲོགས་བྱེད་དེ་སྔ་མ་སྤངས་པར་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་མི་ལེགས་སོ། །བློ་སྦྱོང་མངོན་ཚན་ཆུང་ལ་དོན་གྱིས་གཅོད་ཆེ་བ་གཅིག་བྱེད་དགོས་གསུངས་པས་གཞན་གྱིས་མ་ཚོར་བར་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱའོ། །ཡན་ལག་ཉམས་པ་བརྗོད་མི་བྱ། ཞེས་པས་གཞན་སུ་ལའང་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྱོན་ཞར་བ་འདི་བྱ་བ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐྱོན་འཆལ་བ་འདི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ངག་ཏུ་སྨྲ་མི་རུང་བས་སྤང་བར་བྱའོ། །གཞན་ཕྱོགས་གང་ཡང་མི་བསམ་མོ། །སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྒོས་ཁྱད་པར་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་དང་ཉིད་སྒོས་སུ་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་གྲོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ་བརྟག་ཏུ་མི་རུང༌། ཐ་ན་བདག་བློ་སྦྱོང་བ་ཡིན་པས་སླར་ལ་དགའ་སྟེ་ལར་འདི་འགྲོགས་སུ་མི་བཏུབ་པ་གཅིག་འདུག་སྙམ་ན་ཡང་རང་གི་ཕྱོགས་ནས་བློ་སྦྱོང་བ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་སྐྱོན་བསམ་པ་ཡིན་པས་མི་རུང་ངོ༌། །དབང་མེད་དུ་སྐྱོན་མཐོང་ན་རང་སྣང་མ་དག་པ་ཡིན་ཁོ་ལ་སྐྱོན་མེད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་རང་གི་སྐྱོན་དུ་བརྟག་གོ །འབྲས་བུ་རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང༌། བློ་སྦྱངས་པས་ཚེ་འདིར་མིས་བརྩི་རུ་རེ་བ་དང༌། བསྙེན་བཀུར་དང་སྙན་གྲགས་འོང་དུ་རེ་བ་དང་མི་མ་ཡིན་གྱི་གནོད་པ་ལས་ཕན་དུ་རེ་བ་དང༌། ཕྱི་མ་མིའི་བདེ་བ་དང
Chinese
必须修持四法。霞沃巴说，如果资财土地损失，导致佛法变成闲聊，那就是损失。要避免与破戒者、行为不端者以及所有罪人混杂，要使所有行为都不变成闲聊。第三是，有的人能忍受人的压迫，却不能忍受非人的损害，这是因为对鬼的执着太大，或者与此相反。有些人对地位高的人不尊敬，反而轻视侮辱。有些人只爱自己的家人，却憎恨外人。有些人只调伏有情众生，却不调伏五大元素。这些都是因为偏向一方，所以要对一切众生不分彼此地调伏。改变意愿，保持本性。通过思维修持自他交换，忆念一刹那也不分离的瑜伽，并通过行为使身语的行为不比以前改变，能够保守秘密，能够与他人和睦相处，使以前的善行和行为能够保守秘密，不比以前改变。有些人听闻佛法后，放弃以前的修行和实践，结交新朋友，抛弃旧的，这是非常不好的。修心要做到表面上看起来微小，实际上却能断除重大问题的，这样才能在别人没有察觉的情况下，使自相续成熟。不要说肢体残缺。意思是，不要对任何人说世间的过失，比如这个人是残疾，以及佛法的过失，比如这个人行为不端等等，必须避免说这些话。不要想任何其他方面。总的来说，不要观察所有众生，特别是进入佛门的人，以及特别是个人的佛法道友的过失。甚至自己修心，反而喜欢说，这个人根本无法相处，这样也不行，因为自己是为了修心，却从别人的角度去想过失，这是不行的。如果无法控制地看到过失，那是因为自己的显现不纯净，对方没有过失，所有众生都具有佛性或精华，这样想，并观察自己的过失。舍弃一切对结果的期望。修心后，期望今生得到人们的尊重，期望得到供养和名声，期望得到非人的帮助，期望来世得到人
English
It is necessary to practice the four dharmas. Shawopa said that if wealth and land are lost, causing the Dharma to become idle chatter, then that is a loss. Avoid mixing with those who have broken vows, those who behave improperly, and all sinners, and ensure that all actions do not become idle chatter. The third is that some people can endure the oppression of humans but cannot endure the harm of non-humans, because they are too attached to ghosts, or the opposite. Some people are not respectful to those of high status but instead despise and insult them. Some people only love their own family but hate outsiders. Some people only tame sentient beings but do not tame the five elements. All of these are because they are biased towards one side, so one must tame all beings without discrimination. Change intentions, maintain the original nature. Through thinking and practicing the exchange of self and others, remember the yoga that is inseparable for even a moment, and through actions, ensure that the actions of body and speech do not change from before, be able to keep secrets, be able to get along harmoniously with others, and ensure that previous virtuous deeds and actions can be kept secret and do not change from before. Some people, after hearing the Dharma, abandon their previous practice and conduct, make new friends, and abandon the old, which is very bad. Mind training should be done in such a way that it appears small on the surface but can actually cut off major problems, so that one's own mind stream can mature without others noticing. Do not speak of impaired limbs. This means that one must not speak to anyone about worldly faults, such as this person is disabled, and faults of the Dharma, such as this person behaves improperly, etc., and one must avoid saying these things. Do not think about any other aspects. In general, do not observe the faults of all sentient beings, especially those who have entered the Buddhist gate, and especially one's own Dharma friends. Even if one is training one's mind, one instead likes to say that this person is simply impossible to get along with, that is also not okay, because one is training one's mind but is thinking about faults from the perspective of others, which is not okay. If one uncontrollably sees faults, it is because one's own appearance is impure, the other person has no faults, and all sentient beings have Buddha-nature or essence, think like that and observe one's own faults. Abandon all expectations of results. After training the mind, expecting to be respected by people in this life, expecting to receive offerings and fame, expecting to receive help from non-humans, expecting to receive human happiness in the next life,