Tibetan
མ་ཤེས་ན། །བདེ་ཐོབ་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་འདོད་ཀྱང༌། །དེ་དག་དོན་མེད་གྱི་ནར་འཁྱམས། །སེམས་བསྲུང་བརྟུལ་ཞུགས་མ་གཏོགས་པ། །བཏུལ་ཞུགས་མང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས། །དེས་ ན་ལས་གང་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་སློང་ལ་བརྟག་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། ཚེ་འདིའི་བདེ་སྐྱིད་སྙན་གསུམ་འདོད་ནས་ལས་སོ་ནམ་ནས་སྒོམ་སྒྲུབ་ཀྱི་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚེ་འདིའི་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་དུད་འགྲོ་དང་ཁྱད་མེད། ཚེ་ཕྱི་མར་ལྷ་མི་སོགས་འདོད་ནས་ཆོས་སམ་འཇིག་རྟེན་བྱེད་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་ཞེས་པ་ཡིན། དེས་ལས་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན། རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་འདོད། འཁོར་བའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་འབྱུང་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་ཆོས་བྱེད་པ་ནི་ལས་དགེ་བ་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན། དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ཞེས་བྱ། རང་ཐར་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའམ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཅེས་པ་ཡིན་པས་སྐྱེས་བུ་ཆེ་ཆུང་འབྲིང་གསུམ་ཡང་སེམས་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པས། སེམས་ལ་སྤང་བླངས་བྱ་ཞིང༌། དང་པོ་ཐོག་མར་ཚེ་འདིའི་སྐྱིད་འདོད་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། ཚེ་བློས་གཏོང་བ་ཞིག་ཆོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐོག་མར་བྱ་དགོས་སོ། །འདི་མ་སྤངས་པར་ཆོས་པའི་མིང་རང་ཡོང་དོན་མེད་དེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཚེ་འདིའི་སྐྱིད་འདོད་ཀྱིས་ཅི་བྱས་ཕལ་ཆེར་ཆོས་མིན་ཁོ་ན་སྤྱོད་པར་འདུག་གི་ཆོས་སྤྱོད་པར་མི་འདུག་པས་སོ། །དཔེར་ན་རྟ་ལ་སེང་གེའི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་སེང་གེ་ཞེས་མི་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཚེ་བློས་བཏང་འདི་ཆོས་ཀྱི་འགོ་འཛུགས། ཆོས་ཀྱི་དང་པོ། ཆོས་པའི་འདུན་མ་བཤོམ་པའི་སྔ་ཤོས་དང་པོ་ཡིན་ཏེ། རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་ཞལ་ནས།⁽⁾རྒྱ་མ་བ་མཚན་བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་མཚན། དགྱེར་གྱི་གདུང་བརྒྱུད། གསང་བུའི་གླིང་སྨད། གླང་ཐང་དང་རྒྱ་མ་རིན་ཆེན་སྒང་རྣམས་ཀྱི་གདམས་མཛད། མཁས་བཙུན་བཟང་གསུམ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་གྲགས། གཡག་སྡེ་པཎ་ཆེན་སོགས་བུ་ཆེན་མང༌། ས་སྐྱའི་ཆོས་འཆད་ཀྱང་མཛད། དགུང་ལོ་རེ་གཉིས་བཞུགས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་སྣ་གཅིག་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། །ཁྱོད་ཉིད་ ཆོས་པར་རློམས་པར་ཀྱེ་མ་བླུན། །ཆོས་ཀྱི་དང་པོ་ཚེ་འདི་བློས་ཐོངས་པ། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་འདུག་གམ་མི་འདུག་ལྟོས། གསུངས། བླ་མ་ཡེ་དགོན་པའི་ཞལ་ནས།⁽⁾འདིར་དབུར་སྟོད་ཀྱི་འོལ་སྣ་བཏབ། གཡག་སྡེ་པཎ་ཆེ
Chinese
如果不知道，即使想要获得安乐、消除痛苦，那些也只是毫无意义地徘徊。除了守护自心的行为之外，再多的行为又有什么用呢？ 因此，无论做什么，观察发心都非常重要。如果为了今生的安乐、名声和美誉而从事耕作到禅修等各种行为，那么这种人就和畜生没有区别，被称为“今生之人”。如果为了来世的天人等果位而行持佛法或世间法，那就是“小士”。他们所做的一切行为都只是轮回的因。如果自己想要从轮回中解脱，对轮回的一切行为都感到厌倦、恐惧和害怕，从而行持佛法，那么这种善行就是从轮回中解脱的唯一原因，被称为“中士”。不仅要自己解脱，而且为了使一切众生都解脱而做的一切，都是圆满成佛之因，被称为“大士”或“殊胜士”。因此，大小中士也只是根据发心来区分的。所以，要对发心进行取舍。首先，所有想要今生安乐的想法都要舍弃，所有修行人都必须首先做到舍弃今生。如果不能舍弃这一点，那么拥有修行人的名号也没有意义。正如之前所说，大多数情况下，想要今生安乐的想法只会导致非佛法的行为，而不是佛法的行为。例如，马不具备狮子的特征，所以不能称之为狮子。 因此，舍弃今生是佛法的开始，是佛法的首要之事，也是修行人准备修行的最先之事。如大学者所说：嘉玛巴·扎西坚赞（1147-1216），嘉氏家族后裔，桑布林玛寺下院主持，朗塘寺和嘉玛仁钦岗寺的导师，以戒定慧三学闻名，据说具有禅定、神通和无量功德，拥有亚德班钦等众多大弟子，也曾讲授萨迦派的教法，享年六十二岁。即使没有完成任何一种佛法修持，你却自诩为修行人，真是可悲的愚蠢！佛法的首要之事是舍弃今生，看看你自己的相续中是否具备这一点。喇嘛耶贡巴说：这里安放了卫藏地区的奥尔纳。
English
If you do not know, even if you want to attain happiness and eliminate suffering, those are just meaningless wanderings. Apart from guarding one's own mind, what is the use of many actions? Therefore, it is very important to examine the motivation in whatever one does. If one engages in activities from farming to meditation with the desire for happiness, fame, and good reputation in this life, then such a person is no different from an animal and is called a "person of this life." If one practices Dharma or worldly activities with the desire for gods, humans, etc., in the next life, then that is called a "lesser person." All the actions they do are only the cause of samsara. If one wants to be liberated from samsara and is disgusted, fearful, and afraid of all the activities of samsara, and then practices Dharma, then that virtuous action is the only cause of liberation from samsara, and is called a "middling person." Not only to liberate oneself, but all actions done for the sake of liberating all sentient beings are the cause of complete Buddhahood, and are called a "great person" or a "supreme person." Therefore, the three types of people, great, small, and middling, are also distinguished only by their motivation. Therefore, one must adopt and abandon motivations. First, all desires for happiness in this life must be abandoned, and all practitioners must first abandon this life. If this is not abandoned, then having the name of a practitioner is meaningless. As mentioned before, most of the time, the desire for happiness in this life only leads to non-Dharmic actions, not Dharmic actions. For example, a horse does not have the characteristics of a lion, so it cannot be called a lion. Therefore, abandoning this life is the beginning of Dharma, the first thing in Dharma, and the earliest thing for practitioners to prepare for practice. As the great scholar said: Gyamawa Tashi Gyaltsen (1147-1216), a descendant of the Gyer family, the abbot of the lower monastery of Sangbu Lingma, the teacher of Langtang Monastery and Gyama Rinchen Gang Monastery, was famous for the three studies of discipline, concentration, and wisdom, and was said to have meditation, clairvoyance, and immeasurable merits. He had many great disciples such as Yakde Panchen, and also taught the teachings of the Sakya school. He lived to the age of sixty-two. Even if you have not completed any single Dharma practice, you boast of being a practitioner, alas, how foolish! The first thing in Dharma is to abandon this life, see if it is present in your own mindstream. Lama Yegonpa said: Here, the Olna of U-Tsang is placed.
Tibetan
ན་གྱི་བུ་ཆེན་ཡིན་ནོ། །ད་ཕ་ཡུལ་ལ་ཞེན་པའི་ཕྱི་ཐག་བསྟུངས། །གཉེན་ལ་གདོང་ཆུང་གི་ལྟག་བ་སྟོན། །ནོར་ལ་ཆོག་ཤེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན། །འདི་བྱ་བཏང་གི་མདུན་གྲོས་དང་པོ་ཡིན། གསུངས། །དེས་ན་སྔར་ཆོས་བྱས་སམ་མ་བྱས། ད་ཆོས་ཡོང་ངམ་མི་ཡོང༌། །རང་གི་ཕ་ཡུལ་དང་ཉེ་འབྲེལ་ཟས་ནོར་སོགས་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་རྣམས་བློས་བཏང་དམ་མ་བཏང་ལ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། མར་པ་ལོཙྪའི་ཞལ་ནས། བུ་འཇིག་རྟེན་འདི་བློས་མ་ཐོངས་པར་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་དང་དམ་པའི་ཆོས་བསྲས་ན། ཆོས་དེ་ཤོར་ཟིན་པ་དེ་རང་ཡིན། བུ་ཡིས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སོམས། །འཁོར་བའི་རང་བཞིན་འདི་འདྲ་ཞེས། །བདག་གིས་ལྕེ་བརྒྱར་རབ་སྤྲུལ་ནས། །བསྐལ་བ་བྱེ་བ་བསམ་ཡས་སུ། །བཤད་ཀྱང་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལོང་བ། །ངས་བཤད་དམ་ཆོས་ཆུད་མ་གསོན། ཞེས་རྗེ་བཙུན་མི་ལ་ཡུལ་དུ་འབྱོན་པའི་འགྲོ་ཆོས་སུ་གནང་བ་ཡིན་སྐད། རྗེ་བཙུན་གྱི་མཛད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ནི་རྣམ་ཐར་ལས་གསལ། མཚན་དངོས་ཐོས་པ་དགའ་དང༌། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན། ཁབ་གུང་ཐང་བ། གྲུབ་པ་བརྙེས། དགུང་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་བཞུགས། རྒྱལ་ཚབ་གཉིས་ནི། དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་དང༌། རས་ཆུང་རྡོ་རྗེ་གྲགས་སོ། །བུ་ཆེན་པ་རྒྱུད་འཛིན་གཙོ་བོ་ནི་དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ། ཐུགས་སྲས་ལྔ་ནི། རས་ཆུང་རྡོ་རྗེ་གྲགས། གཉན་ཆུང་རས་པ། གཙན་ལུང་གི་ངན་རྫོང་སྟོན་པ། རྟ་མོའི་འབྲི་སྒོམ་རས་པ། མདོ་བཀྲ་སེ་བན་རས་བའོ། །ཉེ་བའི་སྲས་བརྒྱད་ནི། རས་པ་ཞི་བ་འོད། རས་པ་སངས་རྒྱས་སྐྱབས། རས་པ་རྩ་ཕུག །རས་པ་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག །གཤན་སྒོམ་རས་པ། རས་ཆུང་རས་པ། མཁར་ཆུ་རས་པ། གླང་སྒོམ་རས་པའོ། །ཕྱིའི་རས་པ་དྲུག་ནི། ལི་ཀོར་ཆ་རུ་བ། འོན་སྟོན་དགེ་འདུན། སྐྱོ་སྟོན་ཤཱ་ཀྱ་གུ། དམ་པ་རྒྱགས་ཕུག །སེ་བེན་སྟོན་ཆུང༌། འབི་བར་བཀྲ་ཤིས་སོ། །མགུར་འདི་རས་པ་ཞིབ་འོད་ལ་གདམས་པ་ལགས་སོ། །རྗེ་བཙུན་མི་ལས་ཀྱང༌། བུ་སྙིང་ནས་ལྷ་ཆོས་བྱ་སྙམ་ན། །དད་པ་གཏིང་ནས་སྐྱེས་པ་ན། །ཚེ་འདི་ལ་ཕྱི་མིག་མི་ལྟ་ན། །བདེན་པ་ང་ཕྱིར་འབྲང་བ་ན། །གཉེན་འདུན་བདུད་ཀྱི་གཤོལ་འདེབས་ཡིན། །བདེན་ནོ་མ་སྙམ་འཁྲི་བ་ཆོད། །ཟས་ནོར་བདུད་ཀྱི་སོ་པ་ཡིན། །འདྲིས་ཤིང་ངན་ནོ་འཛིན་ཆགས་སྤོངས། །འདོད་ཡོན་བདུད་ཀྱི་ཞགས་པ་ཡིན། །འཆིང་བར་ངེས་སོ་ཞེན་པ་ཐོངས། །གཞོན་གྲོགས་བདུད་ཀྱི་བུ་མོ་ཡིན། །བསླུ་བར་ངེས་སོ་ཁོང་ཟོན་གྱིས། །ཕ་ཡུལ་བདུད་ཀྱི་བཙོན་ར་ཡིན། །ཐར་བར་བཀའ་ཡིས་མྱུར་དུ་བྲོས། །ལར་ཐམས་ཅད
Chinese
我是那的儿子大成就者啊！现在，对于故乡的执着要减少，对于亲戚要露出不屑一顾的后脑勺，对于财富要修持知足少欲。这是舍弃世间法的第一步建议。说完了。因此，以前有没有修行佛法？现在能不能修行佛法？要观察自己是否舍弃了自己的故乡、亲戚、食物、财富等今生的圆满。玛尔巴译师说：儿子，如果你没有舍弃这个世间，而是在追求今生的事业和神圣的佛法，那么这个佛法就已经失去了。儿子，你要思考轮回的痛苦！轮回的自性就是这样。我用千百舌头来显现，在无数劫中，讲述也无法穷尽。我说了吗？还是让佛法白白浪费了？据说这是米拉日巴尊者去家乡时给予的教诲。米拉日巴尊者的无量事业在传记中很清楚。真实名字是托巴嘎，金刚幢，卡贡塘巴，获得了成就，享年八十四岁。两位继承人是：达波拉杰和惹琼多杰扎。大儿子，主要的传承持有者是达波拉杰。五个心子是：惹琼多杰扎，年琼惹巴，藏隆的年宗敦巴，达莫的哲贡惹巴，多扎色本惹巴。八位近侍弟子是：惹巴西瓦沃，惹巴桑吉嘉，惹巴匝普，惹巴多杰旺秋，贤贡惹巴，惹琼惹巴，卡曲惹巴，朗贡惹巴。外面的六位惹巴是：利阔恰如瓦，翁敦格敦，觉敦夏迦古，丹巴嘉普，色本敦琼，伊瓦扎西。这首歌是给惹巴西瓦沃的教诲。米拉日巴尊者也说：儿子，如果你真心想修行佛法，如果从内心深处生起信心，如果不回头看今生，如果真实地跟随我，亲戚朋友就是魔鬼的犁杖，确实如此，不要犹豫，断绝关系。食物和财富是魔鬼的哨兵，熟悉了就会变坏，要舍弃执着。享乐是魔鬼的绳索，一定会束缚你，要放下贪恋。年轻的朋友是魔鬼的女儿，一定会欺骗你，要小心提防。故乡是魔鬼的监狱，为了解脱，要听从教诲，迅速逃离。总之，一切都是如此。
English
I am the great accomplished son of Na! Now, reduce your attachment to your homeland. Show your back to relatives with a small face. Rely on contentment as an antidote to wealth. This is the first piece of advice on renunciation. He said. Therefore, did you practice Dharma before or not? Can you practice Dharma now or not? One should examine whether one has given up or not the perfections of this life, such as one's homeland, relatives, food, wealth, etc. Marpa Lotsawa said: Son, if you do not give up this world and pursue the activities of this life and the sacred Dharma, then that Dharma is already lost. Son, contemplate the suffering of samsara! The nature of samsara is like this. Even if I manifest with a thousand tongues, and speak for countless eons, it will not be enough to express it. Did I speak, or did I waste the Dharma in vain? It is said that this was the teaching given by Jetsun Milarepa when he went to his homeland. The boundless deeds of Jetsun are clear in the biography. His real name was Thöpa Ga, Dorje Gyaltsen, Khagong Thangpa, he attained accomplishment, and lived to the age of eighty-four. The two successors were: Dakpo Lhaje and Rechung Dorje Drak. The great son, the main lineage holder, was Dakpo Lhaje. The five heart-sons were: Rechung Dorje Drak, Nyenchung Repa, Nganzong Tönpa of Tsanglung, Drigom Repa of Tamo, and Dotra Seben Repa. The eight close sons were: Repa Shiwa Ö, Repa Sangye Kyab, Repa Tsapuk, Repa Dorje Wangchuk, Shengom Repa, Rechung Repa, Kharchu Repa, and Langgom Repa. The six outer Repas were: Likor Charuwa, Öntön Gedun, Kyotön Shakya Gu, Dampa Gyakpuk, Seben Tönchung, and Iwar Tashi. This song is an instruction to Repa Shiwö. Jetsun Mila also said: Son, if you truly intend to practice the Dharma from the heart, if faith arises from the depths of your heart, if you do not look back at this life, if you truly follow me, relatives and friends are the devil's plow, it is true, do not hesitate, cut off the ties. Food and wealth are the devil's sentries, familiarity will make them bad, abandon attachment. Desires are the devil's snare, they will surely bind you, let go of attachment. Young friends are the devil's daughters, they will surely deceive you, be careful and wary. Homeland is the devil's prison, to be liberated, listen to the teachings, quickly flee. In short, everything is like that.