Tibetan
་རྟག་པ་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་ནས། སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་མན་ཆོད་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་ལ་བསྒྲིལ་ནས། དེ་གོང་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་སོགས་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ས་བོན་ཙམ་འདེབས། སྨོན་ལམ་འདེབས་བཞིན་པ་ཞིག་གི་ངང་ལ་ཤི་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་བཞིན་དུ་དོན་ཆེ། བསོད་ནམས་ཆེ་དང་ཆུང་པའི་ཁྱད་པར། །ཟང་ཟིང་མང་དང་ཉུང་བས་མ་ཡིན། །རང་རྒྱུད་ཕྱིན་ཀྱི་མ་ལོག་ཤེས་པ། །སྐྱེ་དང་མི་སྐྱེད་གཉིས་ཁྱད་ཡིན། །ཞེས་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་མང་བ་བསོད་ནམས་ཅན་མིན། ཞེན་ལོག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་ན་བསོད་ནམས་ཅན་ཡིན་གསུངས།⁽⁾བེའུ་བུམ་སྔོན་པོར། རྒྱལ་སྲས་རིན་པོས་ཆེས་ཀྱང༌། བློ་རྒྱུད་ཆོས་སུ་འགྲོ་ན་ཚོགས་བསགས་མཐར་ཐུག་ཡིན། ནམ་འཆི་ངེས་མེད་དྲན་ན་སྦྱང་པོའི་མཐར་ཐུག་ཡིན། སྡིག་སྤང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་ན་གྲུབ་པའི་མཐར་ཐུག་ཡིན། འགྲོ་ཀུན་སྤྱི་བོར་ཁུར་ན་མཐོན་པོའི་མཐར་ཐུག་ཡིན། ཆོག་ཤེས་བློ་དང་ལྡན་ན་ཕྱུག་པོའི་མཐར་ཐུག་ཡིན། གང་ལའང་ཆགས་ཞེན་མེད་ན་སྐྱིད་པའི་མཐར་ཐུག་ཡིན། གསུངས། དེ་ལྟར་བསམས་པས། ཚེ་འདིའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེན་པ་ལོག །དེ་འཕེལ་བས། འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པ་ཞིག་བྱུང་ན། དེ་ཅན་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་ཟིན་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ཅི་ཡོད་ཀྱང་ལམ་སྣ་མི་ཟིན། དེ་བྱུང་ན་གཟོད་ཆོས་ ཆོས་པའི་ཁྱུར་ཚུད་པ་ལགས་སོ། །ཚེ་བློས་གཏང་བའི་ཕན་ཡོན་དང༌། མ་བཏང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི་དེ་འདྲ་ན། འོ་ན་ཚེ་བློས་གཏོང་ལུགས་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། དེ་ལ་གཙང་པ་རྒྱ་རས་གྱི་ཞལ་ནས། ཚེ་བློས་གཏོང་བ་ལ་དམ་ཚིག་འདི་རྣམས་དགོས་གསུངས། མི་དང་བློ་སྣ་མི་བསྟུན་པར་གཅིག་པུར་སྡོད་པ་དང༌། ཕ་ཡུལ་སྤོང་བ་དང༌། འདོད་ཡོན་ལ་ཡི་མུག་འབའ་ཞིག་སྒོམ་པ་དང༌། དམའ་ས་འཛིན་ཅིང་སུ་ཡི་ཡང་ངོ་མེ་བསྲུང་བ་དང༌། གཉེན་པོ་ཟློག་སྒོམ་གྱི་བྱ་ར་འཇོག་པ་དང༌། མི་ཟེར་ལ་ཆེད་དུ་མི་འཛིན་པར་ཟེར་མོད་འདུག་མོད་དུ་འཇོག་པ་དང༌། གཅེས་དགུ་རླུང་གིས་ཁྱེར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། སྤྲང་པོ་ཤི་བ་བཞིན་མི་ཚེ་སྡུག་ཟད་ལ་གཏོང་བ་དང༌། དགོས་མེད་ཀྱི་དྲག་སྔགས་རྒྱུན་དུ་བགྲང་བ་དང༌། རང་གི་སྣ་ཐག་རང་གིས་འཛིན་པ་དང༌། ཉམས་ལེན་བཟང་པོ་སྤྲིན་བཞིན་འཁོར་བར་བྱ་བ་དང༌། བཅུ་གཅིག་པོ་འདི་ཡིན་གསུངས། གཞན་ཡང་ཚེ་བོས་གཏོང་བ་ལ་མི་རྒྱུད་ལ་སྙིང་རུས་དང་གཅོད་ཁམས་ཆེ་བ་རྡོ་བཅག་པ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས། འཕྲལ་བདེ་ལ་གཏིང་གཅུ་དཀའ་བ་གཡག་རྒན་གྱི་འཇིང་པ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས། འདུ་འཛི་ལ་འཇིགས་པ་ཤ་བ་རྫི་ཕོག་པ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས། རྩིས་གདབ་མེད་པ་ཉེས་ཅན་གཡངས་ལ་མཆོངས་པ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས། སྡུག་ཐུབ་པ་ཡུགས་མོ་དྭ་ཕྲུག་བསྲེལ་བ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས་གསུངས། སྤྱིར་འདོད་པ་སྤོང་བའི་འདོད་པ་ལ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ཞལ་ནས། དངོས་པོའི་འདོད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། འདི་གཉིས་ཆར་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་སྤང་གསུངས། དངོས་པོའི་འདོད་པ་ནི་ཡུལ་དང་ཞིང་དང་ཁང་པ་དང༌། ཕ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་འབྲེལ་དང་ནོར་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ སྤང་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ། ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་དེ་དག་ལ་ཟེར། ད་ལྟར་ཚེ་བློས་གཏོང་ཚུལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཚང་མས་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྱེད་ལུགས་གང་འདྲ་བྱེད་བལྟས་པ་རང་གིས་ཤེས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ད་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་བློ་དམན་པ་ལ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་མ་བཤད་ན་མི་གོ་བས། སྔར་གཙང་པ་རྒྱ་རས་ཀྱིས་གསུང་པ་བཞིན་དུ་བཤད་ན། ཚེ་བློས་གཏོང་བ་ལ་བསླབ་བྱ་བཅུ་དགུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ཕ་ཡུལ་སྤོང་བ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ན་ཞེན་ཆགས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ཉེ་འབྲེལ་དང་ཞིང་ཁང་ལ་སོགས་པའི་ནོར་རྫས་དང༌། སྡང་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དགྲ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས། བློ་ཆགས་སྡང་གི་དབང་དུ་ཤོར་ནས་ཆོས་མི་འགྲུབ། གལ་ཏེ་རང་ལ་ཆགས་སྡང་མ་བྱུང་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུར་ལ་ཆགས་སྡང་བྱེད་དུ་འོང་སྟེ། ཉེ་འབྲེལ་གྱིས་ཁོང་ཚོའི་ཚེ་འདིའི་ཆོས་ཀྱི་གྲོགས་འཆོལ། གལ་ཏེ་མ་བྱས་ན་སྡིག་གསོག །དགྲས་སྔར་གྱི་འཁོན་ཙམ་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་སྒོ་གསུམ་གྱིས་ཅི་གནོད་བྱེད། རང་གཞན་ལ་སྡིག་སྡུག་བསྐྱེད་པ་ཡིན། ཕ་ཡུལ་སྤངས་ན་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལགས་ཏེ། པོ་ཏོ་བའི་གསུངས་ལས། སྐྱེས་པའི་ཡུལ་སྤངས་ཏེ་དུས་ཐག་པ་སྤོངས། འདུ་འཛི་ཀུན་སྤངས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད། དེ་ལ་ཐར་པ་རིང་བ་མ་ཡིན། གསུངས། སྐྱེས་པའི་ཡུལ་སྤངས། ཉེ་དུ་དང་འབྲེལ་བ་གཅོད། མ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་དང་གསུམ་པོ་ནི། རྭ་སྒྲེང་བའི་བཀའ་སྲོལ་ཡིན་པ་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་མི་ཀུན་གྱིས་འདི་དཀའ་བར་བྱུང་གསུངས། ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བའི་མདོར་ཡང༌། གང་ནའང་སྤྲོས་པའམ་རྩོད་པ་ཡོད་པ་ལས། །དཔག་ཚད་ བརྒྱ་ཡི་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་མཆོག །གང་ན་ཉོན་མོངས་ཡོད་པ་དེ་དག་ཏུ། །ཡུད་ཙམ་ཞིག་ཀྱང་གནས་ཤིང་འདུག་མི་བྱ། །རབ་བྱུང་དོན་འདོད་ཡོན་ཏན་འདོད་པ་རྣམས། །སྡང་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྩོད་པར་མ་
Chinese
从修习恒常开始，到发愿菩提心为止都融入于修习中，在那之前，即使没有生起寂止胜观等，也只是种下种子。像在种下愿望的状况下死去，如同获得大手印的果位一样意义重大。福德大小的差别，不在于财物多少，而在于是否知道自相续没有颠倒。生起与不生起是二者的差别。说的是今生的圆满不是有福德的人，生起出离心等没有颠倒的智慧才是有福德的人。《青史》中说：即使是王子，如果心相续转向佛法，就是积聚资粮的究竟。如果忆念死亡无常，就是修行的究竟。如果断恶行善，就是成就的究竟。如果将一切众生扛在肩上，就是高尚的究竟。如果知足少欲，就是富有的究竟。如果对任何事物都没有贪执，就是快乐的究竟。这样思索后，对今生的一切欲望都生起厌离。那增长后，如果生起对轮回一切都厌离，那就可以说是把握了解脱的门径。没有那个，无论有什么都无法把握门径。生起那个，才真正进入了佛法修行者的行列。舍弃今生的利益和不舍弃的过患是那样的，那么，应该如何舍弃今生呢？对此，藏巴嘉热说：舍弃今生需要这些誓言。不与人和合，独自居住，抛弃家乡，仅仅修习对欲妙的厌恶，安住于低处，不守护任何人的颜面，设置对治烦恼的防护，不特意执着于他人的言语，任他说什么做什么，即使珍爱之物被风吹走也不痛苦，像乞丐死去一样，将人生耗尽，不断念诵无意义的猛咒，自己掌握自己的缰绳，像云一样周遍修持善法，这就是十一个誓言。另外，舍弃今生，需要像砸石头一样，对人有坚韧的毅力和决断力。对于难以深入当下安乐的人，就像老牦牛的脊背一样。
English
From training in constancy to incorporating aspiration and bodhicitta into practice, even if quiescence and insight haven't arisen, just plant the seeds. Dying while planting aspirations is as meaningful as attaining the state of Mahamudra. The difference between great and small merit isn't about the amount of wealth, but whether one knows that one's own mindstream hasn't been inverted. The difference lies between arising and not arising. It's said that having much of this life's prosperity doesn't make one virtuous; having arisen the wisdom of renunciation, etc., that hasn't been inverted makes one virtuous. In the Blue Annals, it says: Even for a prince, if the mindstream turns to Dharma, it's the ultimate accumulation of merit. If one remembers the certainty of death, it's the ultimate practice. If one abandons evil and does good, it's the ultimate accomplishment. If one carries all beings on one's shoulders, it's the ultimate nobility. If one is content and has few desires, it's the ultimate wealth. If one has no attachment to anything, it's the ultimate happiness. Having thought like that, aversion arises towards all the desires of this life. When that increases, if aversion arises towards all of samsara, then it can be said that one has grasped the path to liberation. Without that, no matter what one has, one cannot grasp the path. When that arises, one truly enters the ranks of Dharma practitioners. The benefits of abandoning this life and the faults of not abandoning it are like that. So, how should one abandon this life? To that, Tsangpa Gyare said: Abandoning this life requires these vows. Not associating with people, dwelling alone, abandoning one's homeland, only practicing aversion to desirable objects, abiding in low places, not protecting anyone's face, setting up defenses against afflictions, not deliberately clinging to others' words, letting them say or do whatever, not being distressed even if cherished things are carried away by the wind, spending one's life exhausting suffering like a beggar dying, constantly reciting meaningless fierce mantras, holding one's own reins, practicing good conduct like clouds pervading, these are the eleven vows. Furthermore, abandoning this life requires a person to have the perseverance and decisiveness like breaking a stone. For those who find it difficult to delve into immediate comfort, it's like the back of an old yak.
Chinese
需要一位隐士。需要一位像被野兽袭击的牧羊人一样害怕喧嚣的人。需要一位像不顾后果跳下悬崖的罪犯一样的人。需要一位像养育孤儿的寡妇一样能忍受痛苦的人。一般来说，关于舍弃欲望的欲望，圣者无著说：有物质的欲望和烦恼的欲望两种。这两种都要通过出家来舍弃。物质的欲望是指土地、田地、房屋，以及父母等亲属和财物粮食等一切执着之物，舍弃这些而出家，就是所谓的“从家到无家”的出家。现在舍弃生命的方式是所有在世尊的教法中出家的人都要做的，至于怎么做，看了自己就知道了。但是，现在对于那些智慧低下的人，如果不分开来说明，他们是不会明白的。如果像以前藏巴嘉热所说的那样来说，舍弃生命有十九条戒律，其中第一条是舍弃家乡，这非常重要。因为在那里，有产生贪恋的亲属、田地房屋等财物，以及产生憎恨的敌人等。如果心被贪恋和憎恨所控制，就无法修行佛法。即使自己没有产生贪恋和憎恨，他们也会反过来对你产生贪恋和憎恨。亲属会扰乱他们今生的佛法修行，如果不这样做，就会积累罪恶。敌人会想起以前的仇恨，通过身语意三门来伤害你。这样会给自己和他人带来罪恶和痛苦。如果舍弃家乡，就没有这样的过失。如博朵瓦所说：舍弃出生地，远离尘世。舍弃一切喧嚣，如理作意。这样解脱就不会遥远。舍弃出生地，断绝与亲属的联系，舍弃一切未经观察的事物，这三者是惹琼巴的教规，但后来的所有人都觉得这很难做到。在《策励胜心经》中也说：无论何处有争论或争吵，超越一百由旬前往彼岸是最好的。无论何处有烦恼，都不要在那里停留片刻。想要出家、想要利益、想要功德的人们，不要因憎恨之心而争吵。
English
One needs a hermit. One needs someone who fears hustle and bustle like a shepherd attacked by a beast. One needs someone like a criminal who jumps off a cliff without considering the consequences. One needs someone who can endure suffering like a widow raising orphans. In general, regarding the desire to abandon desire, the noble Asanga said: There are two types of desires: material desires and afflictive desires. Both of these should be abandoned through renunciation. Material desires refer to land, fields, houses, as well as relatives such as parents, and all possessions such as wealth and grain. Renouncing these and going forth is what is meant by "going forth from home to homelessness." Now, the way to abandon life is something that all those who have renounced in the teachings of the Bhagavan do. As for how to do it, one knows by looking at oneself. However, for those of low intelligence nowadays, if it is not explained separately, they will not understand. If we explain it as Tsangpa Gyare used to say, there are nineteen precepts for abandoning life, the first of which is abandoning one's homeland, which is very important. Because there, there are relatives who give rise to attachment, wealth such as fields and houses, and enemies who give rise to hatred. If the mind is controlled by attachment and hatred, one cannot practice the Dharma. Even if one does not generate attachment and hatred, they will turn around and generate attachment and hatred towards you. Relatives will disrupt their Dharma practice in this life, and if they do not, they will accumulate sin. Enemies will remember past grudges and harm you through the three doors of body, speech, and mind. This will bring sin and suffering to oneself and others. If one abandons one's homeland, there is no such fault. As Potowa said: Abandon the place of birth, distance yourself from the world. Abandon all hustle and bustle, and apply your mind properly. Then liberation will not be far away. Abandoning the place of birth, cutting off ties with relatives, and abandoning all unexamined things, these three are the precepts of Ra Drengba, but all later people found this difficult to do. In the Sutra Encouraging Excellent Intention, it also says: Wherever there is contention or strife, it is best to go beyond a hundred yojanas to the other shore. Wherever there are afflictions, do not stay or dwell there even for a moment. Those who desire renunciation, who desire benefit, who desire merit, do not quarrel with a mind of hatred.