Tibetan
ང་གོ་ཡུལ་ཙམ་ལ་མ་ལུས་པའི་རང་གི་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་དམིགས་གཏད་ཁེལ་ངེས་ཤེས་པ་གལ་ཆེ། དེའི་གདམས་ངག་བློ་སྦྱོང་ན་གསལ། སྤྱོད་འཇུག་དང་བསླབ་བཏུས་ཀུན་ན་ཡང་རྒྱས་པར་ཡོད། རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པས། བདག་དང་གཞན་དུ་མཉམ་པའི་སེམས་ཉིད་དམ། །བདག་པས་གཞན་གཅེས་སྡུག་པ་རྙེད་ནས་ནི། །དེ་ལྟར་བདག་པས་གཞན་དོན་མཆོག་ཏུ་ཤེས། །རང་གི་དོན་གང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ཡིན། ཅེས་གསུངས། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའི་པོ་ཡུལ་ཡང་ཡང་བྱས་ཀྱང༌། བདེན་པར་མེད་དོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་བྱ་བ་དེ་ཡལ་ཡུལ་དུ་སོང་ནས་གནད་དུ་མ་འབྱོར། །དགྲ་གཉེན་ལོངས་སྤྱོད་གཏམ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་རགས་པ་དེ་ཀ་འདུག་ན། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པས་རང་གི་ལུས་སེམས་རྫས་ཡོ་བྱད་དགྲ་གཉེན་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བློ་དེ་ཁལ་ངེས་ཤེས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྐྱོང་བ་གལ་ ཆེ། དེ་ཡང་ཐུན་གཅིག་གོ། ཡང་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ། འཆི་བ་མི་རྟག་པ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ། ལས་རྒྱུ་འབྲས། ཆོས་ལ་དད་པ། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། བདག་མེད་གཉིས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཞག་རེའམ། ཐུན་རེའི་ནང་དུ་རེས་འགའ་བསྟར་ཆགས་སུ་བསྒོམ། རེས་འགའ་ལུགས་ཟློག་ཏུ་བསྒོམ། རེས་འགའ་རྐང་འཐོན་དུ་བསྒོམ། རེས་འགའ་དཀྲུགས་པ་དང་འཆོལ་བར་བསྒོམ། རེས་འགའ་སེམས་ལ་གང་གནོད་པའི་སྤང་བྱ་ཤས་ཆེ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་བསྒོམ། རེ་འགའ་འདི་སྒོམ་བདེ་བར་འདུག་སྙམ་པ་དེ་བསྒོམ། འདི་ཡང་ཐུན་གཅིག་གོ། རྒྱུན་གྱི་ཉམས་ལེན་ལ་མི་རྟག་པ་ངུར་ངུར་དྲན་པ་དང༌། ལས་འབྲས་ཀྱི་དོན་བསམ་པའི་འཛོམ་བག་དང༌། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་དང༌། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སྟེ། བཞི་པོ་འདི་གཙོ་བོར་བསྒོམ། གཞན་རྣམས་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་འདི་སྤྱོད་པའི་བླ་མ་དམ་པའམ། གྲོགས་བཟང་པོ་དང་འགྲོགས། ཐུན་མཚམས་སུ་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀློག་པའམ། ཉན་པས་ཀྱང་སྒོམ་གྱི་བོགས་འབྱིན། ཆོས་ངེས་པ་རྙེད། དད་པ་གསོས་འདེབས་པ་ཡིན། ཁྱད་པར་བཀའ་གདམས་གོང་མའི་གསུང་བསྟན་རིམ་དང་འབྲེལ་བའི་བེའུ་བུམ་རེ་ལའང་ལྟ་རྟོག་དང་ནན་ཆགས་དང་དོན་སེམས་ཐོག་ཏུ་འཇོག་པ་ཁོ་ན་གནད་དུ་ཆེ་བ་ལགས། །འདི་ལའང་ཐུན་གཅིག་སྟེ། ཕྱི་མ་བཞི་པོ་འདི་རྒྱུན་གྱི་ཉམས་ལེན་དང༌། གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་ལ་སློབ་པ་ཡིན། དམིགས་སྐོར་དུ་བཅད་མི་དགོས། ཡང་དམིགས་སྐོར་དུ་བྱས་ཀྱང་འགལ་བ་ཡང་མེད་དོ། །རྩ་བའི་ས་བཅད་གསུམ་པ། དེ་ལ
Chinese
仅仅是口头上的理解还不够，重要的是要明确地将注意力集中在自己的身心上。这方面的诀窍在《修心》中有明确的阐述。《入行论》和《集学论》中也有详细的说明。嘉察·绛巴（རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ།）说：“自他平等之心性，以爱他胜自而得，如是自以他利为最，自之利为何，他之利为何？”虽然多次练习观修空性，但并没有真正认识到诸法无实。虽然口中说着“如幻如化”，但实际上已经流于形式，没有抓住要点。如果粗大的敌友、享用、言谈等分别念依然存在，那么空性与慈悲就是相违的。因此，对于自己的身心、财物、敌友等，从内心深处生起并坚定如幻如化的认知至关重要。这也是一个修法时段。此外，还要修习暇满难得、死亡无常、轮回痛苦、业果、对佛法的信心、慈悲心和菩提心、以及观修二无我。这些内容可以每天或每个修法时段轮流修习，有时按顺序修习，有时颠倒顺序修习，有时单独修习，有时混合修习，有时着重修习对治内心烦恼的部分，有时修习自己觉得容易修习的部分。这也是一个修法时段。在日常修持中，主要修习四个方面：念念不忘无常，思维业果的道理，对三界轮回生起慈悲心，以及安住于离戏的实相。其他内容作为辅助修习。修习这些佛法时，要亲近具德的上师或善友。在修法间隙，可以通过阅读或听闻经典来增进修行的效果，坚定对佛法的信心，增长虔诚心。特别是要重视噶当派前辈的教言，认真研读《教次第》等著作，并将其中的要义融入到自己的修行中。这也是一个修法时段。以上四点是日常修持、遣除障碍和增进修行的关键。不必刻意划分观修的次数，即使划分观修的次数也没有任何矛盾。根本科判第三，到这里。
English
It is not enough to have a mere intellectual understanding; it is crucial to clearly focus your attention on your own body and mind. The key to this is clearly explained in the 'Mind Training' (Blo-sbyong). The 'Bodhicharyavatara' and the 'Shikshasamuccaya' also contain detailed explanations. Gyaltsab Je said, "The nature of equality between self and others is attained by cherishing others more than oneself. Thus, one understands that benefiting others is supreme. What is the benefit of self, and what is the benefit of others?" Although you may repeatedly practice meditating on emptiness, you have not truly realized the absence of inherent existence. Although you may say "like a mirage, like an illusion," it has become merely a formality and you have not grasped the essential point. If gross conceptual thoughts of enemies, friends, enjoyments, and conversations still remain, then emptiness and compassion are contradictory. Therefore, it is crucial to generate and firmly establish the recognition of illusion-like qualities from the depths of your heart towards your own body, mind, possessions, enemies, and friends. This is also one session of practice. Furthermore, practice contemplating the difficulty of finding leisure and opportunity, impermanence of death, suffering of samsara, karma and its effects, faith in the Dharma, loving-kindness and compassion, the mind of enlightenment, and meditating on the two selflessnesses. These can be practiced in rotation daily or in each session, sometimes in order, sometimes in reverse order, sometimes individually, sometimes mixed together, sometimes focusing on the part that counteracts mental afflictions, and sometimes practicing what you find easy to practice. This is also one session of practice. In daily practice, mainly practice these four aspects: constantly remembering impermanence, contemplating the meaning of karma and its effects, generating compassion for all beings in the three realms of samsara, and abiding in equanimity in the state of reality free from elaborations. Practice the other aspects as auxiliary practices. When practicing these teachings, associate with virtuous lamas or good friends. During breaks between sessions, reading or listening to scriptures can enhance the effectiveness of your practice, strengthen your faith in the Dharma, and increase devotion. In particular, pay attention to the teachings of the early Kadampa masters, carefully study works such as the 'Stages of the Doctrine' (bstan rim), and integrate their essential points into your own practice. This is also one session of practice. The above four points are key to daily practice, removing obstacles, and enhancing practice. It is not necessary to deliberately divide the number of meditation sessions, and even if you do divide the number of meditation sessions, there is no contradiction. Third root section, up to here.
Tibetan
ས་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་ཚུལ་ནི། རྒྱས་པར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཉན་པས་གོ་བར་འགྱུར། འདིར་བཤད་ཀྱི་ཡང་མི་ལང་བ་ལགས། སྙིང་པོ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཚུལ་ཁྲིམས་སྦྱིན་པ་གཞན་གྱི་དོན། །བརྩོན་ འགྲུས་བཟོད་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཐར་པའི་རྒྱུ། །སྙིང་རྗེ་བས་ནི་དོན་ཀུན་འགྲུབ། ཅེས་དང༌། །བདུན་པོ་འདི་དག་མ་ལུགས་པར། །གཅིག་ཅར་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡིས། །ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཡུལ། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། སྤྱོད་པ་སྦྱིན་སོགས་དྲུག་ལ་སྦྱངས་པས། རང་ཐུགས་ཀྱིས་ཆོས་ལས་གཞན་དུ་བློ་མི་འགྲོ་ཞིང༌། དཀོན་མཆོག་ལ་དད་པ་དང༌། ལས་འབྲས་ལ་འཛེམ་བག་དང༌། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཤས་རྣམས་ངང་གིས་སྐྱོ། ཆོས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལ་སུན་པ་མེད་པར་སྤྲོ་བ་ངང་གིས་འཕེལ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་སྐྱེས་རུང་མ་སྐྱེས་རུང་ལམ་སྣ་ཟིན་པ་དང༌། ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཚོགས་ལམ་དུ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ། སྟོང་པ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་ཅུང་ཟད་རྙེད་པ་ནི། བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་དང་ཚོགས་བསགས་པའི་སྟོབས་གཉིས་འཛོམས་པ་ལས། གཟུགས་ནི་དབུ་བརྡོས་པ་འདྲ། ཅེས་སོགས་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་ཤིང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་གསལ་སྣང་རིམ་པས་རྙེད་པ་ནི། དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་པའོ། །མཐོང་ལམ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་ཆ་ཕྲ་བ་ཙམ་ཡོད་ལ། ས་བརྒྱད་པ་དགུ་པ་བཅུ་པ་རྣམས་ལ། ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་དག་ཡོད་དོ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་མཐར་ཐུག་པ་ཡོད་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་འདི་ནི་སྙིང་པོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །བསམ་ གཏན་བཞི་པོའི་འདི་གོང་མའི་ཡི་གེ་ན་མ་བྲིས་ཀྱང་མདོ་ནས་འབྱུང་པ་ལྟར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ལམ་སྣམ་ཟིན་གྱི་བར་དུ་ཅུང་དཀའ་བ་ཡིན་པས་བྱ་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་བོར་ལ་གཅིག་ཏུ་འབད་པ་གལ་ཆེ། དེ་ནས་ཀྱང་འབད་རྩོལ་གོང་འཕེལ་དུ་གཏོང་དགོས་མོད་
Chinese
获得无上菩提果位的方法是：详细地听闻各大经论就能明白。这里讲也讲不完。精要在于，如阿阇黎圣天所说： 戒律布施为利他， 精进忍辱为自性， 禅定智慧解脱因， 慈悲能成一切义。 又说： 这七者无遗漏， 一切皆由到彼岸， 无思智慧之境界， 世间怙主定能得。 如是所说，意即以菩提心为发心，以布施等六度为行持，自心除了佛法以外什么也不想，自然而然地对三宝生起信心，对业果生起畏惧，对轮回生起厌离。一心一意地修持佛法，不厌倦，欢喜心自然增长，无论生起不生起稳固的禅定，都算是抓住了修行的要点，相续中生起了小小的资粮道。之后在资粮道中，稍微领悟到无常、痛苦、空性、无我的意义，这叫做孩童近行之禅。之后，修行的力量和积累资粮的力量二者聚合，如“色如头被砍断”等所说，像认识到五蕴如幻，逐渐领悟到法无我，这叫做义分别禅。从见道开始，生起菩萨十地现量证悟离戏的智慧，这叫做以真如为对境的禅定。初地到七地之间，有如来善禅微小的部分，第八地、第九地、第十地有小、中、大三种。圆满佛地有如来善禅最究竟的部分。这四种禅定是现量证悟精要的智慧，详细的要在别处了解。这四种禅定虽然没有写在前面的文字里，但是是从经中出现的一样记载的。最初到抓住修行要点之间比较困难，所以放下一切其他的事情，一心精进非常重要。之后也要更加努力。
English
The method of attaining the supreme fruit of enlightenment is: By listening to the great scriptures in detail, one will understand. There is not enough to explain here. The essence is, as the venerable teacher Āryadeva said: Morality and generosity are for the benefit of others, Diligence and patience are for oneself, Samādhi and wisdom are the cause of liberation, Compassion accomplishes all purposes. It is also said: These seven are without omission, All are due to the perfection of pāramitā, The realm of inconceivable wisdom, The protector of the world will surely attain. As it is said, it means that with the mind of enlightenment as motivation, and practicing the six perfections such as generosity, one's mind will not go to anything other than the Dharma, and naturally faith in the Three Jewels will arise, fear of karma and its results will arise, and renunciation of samsara will arise. If one single-mindedly practices the Dharma, without being tired, and joy naturally increases, whether stable samādhi arises or not, it is considered to have grasped the key point of practice, and a small accumulation path has arisen in the mind. Then, on the accumulation path, slightly realizing the meaning of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness, this is called the samādhi of a child's near practice. After that, the combination of the power of practice and the power of accumulating merit, as it is said, "Form is like the head being cut off," etc., like realizing that the five aggregates are like illusions, and gradually realizing the selflessness of phenomena, this is called the samādhi of distinguishing meaning. Starting from the path of seeing, the wisdom of directly realizing freedom from elaboration arises on the ten bhūmis of the bodhisattva, this is called the samādhi that focuses on suchness. From the first to the seventh bhūmi, there is a small part of the Tathāgata's good samādhi, and in the eighth, ninth, and tenth bhūmis, there are small, medium, and large parts. In the perfect Buddha bhūmi, there is the ultimate part of the Tathāgata's good samādhi. These four samādhis are the wisdom of directly realizing the essence, and the details should be understood elsewhere. Although these four samādhis are not written in the previous text, they are recorded as they appear in the sutras. It is relatively difficult from the beginning to grasping the key point of practice, so it is very important to put aside all other things and strive wholeheartedly. After that, one must also increase one's efforts.