Tibetan
ན་པོ་པོ་ཏོ་བས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱེད་དགོས་སོ། །དམིགས་སྐོར་རེ་གསུམ་མོ། །ལྟ་བ་སྐྱོང་ལུགས་འདིའི་རིགས་ལ་སེམས་གནས་པ་ན་མ་གྲུབ་པ་ན་ལྷག་མཐོང་ཡང་གྲུབ་སྟེ། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ཞི་ལྷག་ཟུང་ དུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནི། དེ་ལ་སྟོང་རྐྱང་གིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲུབ་པར་མི་འགྲོ་བས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འཇུག་གཅིག་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པར་སྣང་ཞིང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འདུག དཔེ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ། དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ལ་མ་གྲུབ་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ན། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་པོའི་སེམས་ཅན་ཡང་མེད། མྱོང་རྒྱུའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད། མྱོང་ཚུལ་ལས་ཉོན་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ཕན་ཚུན་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁོར་འགྲོ་རྒྱུ་ཡང་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པར་འདུག་མོད། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ཙ་ན། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་པོའི་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཡང་ཤར། མྱོང་བྱ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣང་བ་ཡང་ཤར། མྱོང་ཚུལ་དང་འཁོར་ཚུལ་ཡང་ཤར། དེ་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཀྱང་སྒྱུ་མས་བསླུས་པའི་སེམས་ཅན་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་སྙིང་རེ་རྗེ། འདི་རྣམས་འཁྲུལ་པ་སངས་ཏེ། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་བྱ། དོན་དམ་པར་བདག་ཀྱང་མ་གྲུབ། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱང་མ་གྲུབ། འཁྲུལ་པ་ཡང་མ་གྲུབ། འཁྲུལ་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡང་མ་གྲུབ་མོད་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་དང་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པར་སྣང་བ་བཞིན་དུ། ལམ་ཡང་ཡོད་པར་སྣང༌། ལམ་བསྒོམས་པས་འཁྲུལ་པ་སངས་ཏེ། གནས་ལུགས་ལ་ངང་གིས་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའང་ཡིན་པ་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་གིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལམ་མམ་ཆོས་བསྟན་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤ་ཐང་ཆད་པ་འདི་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བར་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བྱ་མྱང་བྱེད་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མ་གྲུབ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་མོད་ཀྱི། རྟག་པ་མཐར་བཟུང་སྟེ། ཅི་སྟེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞིག་ སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང༌། བདེན་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་འདི་ལས་ལྷག་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་རྒྱུ་མེད། འདི་མེད་པར་རྟོགས་ན་རང་གྲོལ་དུ་འདུག་པ་ལ་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་སྙིང་རེ་རྗེ། ཞེས་པ་ཡང་ཡང་བསམ་ཞིང་བསྒོམ། །དམིགས་སྐོར་དྲུག་ཅུ་རེ་བཞི་པའོ། །ད་ནི་དེའི་བོགས་འདོན་དུ་ཞག་གཅིག་སྟོང་ཉིད་འབའ་ཞིག་བསྒོམ། ཞག་གཅིག་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་བསྒོམ། ཞག་གཅིག་སྔར་གྱི་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འཇུག་དེ་བསྒོམ། དེ་འདྲ་ཡང་ཡང་བྱས་པས་བོགས་ཤིག་ཐོན་ནས་འོང༌། ཡང་རེས་འགའ་ཐུན་གཅིག་སྟོང་ཉིད་རྐྱང་པ་བསྒོམ། ཐུན་གཅིག་སྙིང་རྗེ་རྐྱང་པ་བསྒོམ། ཐུན་གཅིག་གམ་གཉིས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འཇུག་བསྒོམ། དེ་ལྟར་སྐབས་སྐབས་སུ་ཡང་ཡང་བྱས་པས་བོགས་ཤིག་ཐོན་ནས་ཡོང༌། ཐུན་གཅིག་གོ། ད་འདི་ལ་གེགས་སེལ་གྱི་ཐ་སྙད་གསུང་བར་གདའ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འབྲེལ་དེ་སྒོམ་གྱི་མཐིལ་ཡིན། དེ་ལ་ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ལ་ཞེན་པའི་གེགས་འབྱུང་སྟེ། ཚེ་འདིར་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང༌། གཏམ་སྙན་པ་དང༌། ཁ་དྲག་པ་ཅིག་འདོད་དམ། མི་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་པ་བཟང་པོར་འཛིན་དུ་རེ། གཞན་པས་རང་ལྷག་པ་གཅིག་ཡོད་དུ་རེ། སྙིང་ནས་འདོད་ཞེན་མ་ལོག་པར་གཞན་སུན་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་ཕྱོགས་འཁྱོངས་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱ་བ་བཏང་བྱེད། ཆིག་རི་འམ། འདག་སྦྱར་རམ། དཀའ་ཐུབ་བམ། ལྡུམ་བུ་འམ། ལྟོ་འདོད་ཀྱི་བཙུན་པ། གྲགས་ཕྱིར་གྱི་བསྙེན་རྫོགས། ཁེངས་དྲེགས་ཀྱི་ཚུལ་འཆོས། ཕུགས་མི་ཐམས་ཅད་རང་ལ་དད་ོ་སྐྱེས་ཏེ། རང་རྒྱལ་བ་ཞིག་ཡོད་དུ་རེ་བས་འཕྲལ་ཕམ་ཁ་ལན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱང་ཆོས་ལ་སྙད་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆེ་ཐབས་སྒྲུབ་པར་གདའ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དང་རྒྱབ་འགལ་ཡིན། དེ་དག་དུག་དང་འདྲེས་པའི་ཟས་བྱ་བ་ ལགས། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་བསམ་པ་དང་སྤྱོད་པ་གཉིས་དཀར་ནག་རྐྱང་དུ་སོང་བ་དེ་ཆེས་སྨད་པ་གཞིར་བཞག་མོད་ཀྱང༌། དེ་ལ་དགེ་སྦྱོར་དང་འདྲེས་པ་ལྟར་བཟང་རྫུའི་ཡུལ་དུ་ཡང་མ་བྱུང༌། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་བསམ་པ་ཡང་ཡང་དྲན་དགོས། ཕྱི་མ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་ལ་ཞེན་པའི་གེགས་བྱ་བ། འཁོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་མ་ལོག་པས་སྦྱིན་པ་འདྲ་གཏོང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འདྲ་སྲུང༌། ཁྲིགས་ཆགས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་བག་རེ་བྱེད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་ཟས་གོས་ལོངས་སྤྱོད་གནས་ཁང༌། བུ་སྨད་འཁོར་གཡོག་དབང་ཐང་འཛོམས་པའི་སྐྱིད་པ་གཅིག །སྨོན་ན། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་སོང༌། དེའི་གཉེན་པར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་བསམ་པ་རྣམས་བསྐྱར་གྱིན་བསྒོམ་དགོས། བློ་ཆོས་སུ་སོང་ཡང་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཁོ་ན་འདུག་ན་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དང་རྒྱབ་འགལ་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་བདག་གཞན་མཉམ་པ་དང་བརྗེ་བ་བསྒོམ་དགོས། དེ་ཡ
Chinese
应当按照纳波波多瓦所说的那样去做。这是第十三次观修。如果心安住于这种见解的修持方式，那么在没有成就（奢摩他）的时候，毗钵舍那（vipassanā）也会成就，因为从一开始就认为存在止观双运。第三，具有空性和慈悲心之精华：对于此，仅仅依靠空性无法成就般若波罗蜜多，因此需要空性和慈悲心的结合。这样一来，究竟意义上，由显现和存在所涵盖的任何法都不成立，就像虚空一样。如果能够现量了知这种不成立，那么就没有感受痛苦的众生，也没有要感受的痛苦。从感受方式来看，烦恼、业和痛苦三者之间相互轮转的现象，从一开始就不成立。然而，正因为没有了悟这一点，所以感受痛苦的众生的显现也会生起，所感受的痛苦的显现也会生起，感受的方式和轮转的方式也会生起。虽然这一切都是不存在的显现，但就像被幻术迷惑的众生一样，感受各种各样的痛苦，真是可怜。愿这些众生的迷惑得以消除，安置于了悟实相的佛陀之境。究竟意义上，自我也不成立，那些众生也不成立，迷惑也不成立，消除迷惑的道也不成立。然而，就像在世俗的迷惑显现中，痛苦和障碍似乎存在一样，道也似乎存在。通过修习道，迷惑得以消除，自然安住于实相的佛陀之境。就像幻术师以幻术般的自我，对幻术般的众生，宣说幻术般的道或法，从而将这因幻术般的痛苦而精疲力尽的众生，安置于法界之中。痛苦、所感受和能感受的一切，在真实中都不成立。显现和声音的任何法，都不可能在真实中成立。然而，如果执着于常，即使存在真实的痛苦，也没有比这感受虚假痛苦更令人痛苦的了。如果了悟这一点不存在，就能自然解脱，但没有了悟这一点，真是可怜。要反复思维和禅修这些话语。这是第六十四次观修。现在是关于它的……
English
It is necessary to act according to what Napopoto said. This is the thirteenth contemplation. If the mind abides in this kind of view's practice, then even if (shamatha) is not accomplished, vipassanā will be accomplished, because from the very beginning it is considered that there is a union of shamatha and vipassanā. Third, possessing the essence of emptiness and compassion: For this, merely relying on emptiness does not lead to the accomplishment of the Prajnaparamita, so a union of emptiness and compassion is necessary. In this way, ultimately, any dharma encompassed by appearance and existence is not established, just like space. If one directly realizes this non-establishment, then there are no sentient beings who experience suffering, and there is no suffering to be experienced. From the way of experiencing, the three—afflictions, karma, and suffering—mutually revolving from one to another, are not established from the beginning. However, precisely because this is not realized, the appearance of sentient beings who experience suffering also arises, the appearance of suffering to be experienced also arises, and the way of experiencing and the way of revolving also arise. Although all of this is an appearance that does not exist, like sentient beings deceived by illusion, experiencing various kinds of suffering is truly pitiful. May the delusion of these beings be cleared away, and may they be placed in the state of the Buddha who has realized the true nature. Ultimately, the self is not established, those sentient beings are not established, delusion is not established, and the path that eliminates delusion is not established. However, just as suffering and obscurations appear to exist in the mere appearance of conventional delusion, the path also appears to exist. By meditating on the path, delusion is cleared away, and one naturally abides in the state of the Buddha who abides in the true nature. Just as an illusionist, with an illusion-like self, teaches an illusion-like path or dharma to illusion-like sentient beings, may this being, exhausted by illusion-like suffering, be liberated into the dharmadhatu. Suffering, what is experienced, and the one who experiences—all are not established in truth. It is impossible for any dharma of appearance and sound to be established in truth. However, if one clings to permanence, even if there were a truly established suffering, there is no suffering to be experienced that is greater than experiencing this false suffering. If one realizes that this does not exist, one naturally remains liberated, but it is pitiful that this is not realized. Think and meditate on these words again and again. This is the sixty-fourth contemplation. Now it is about its...
Chinese
在修习时，一天只修空性，一天只修慈悲，一天修习之前的空性慈悲双运。这样反复做，就会产生效果。有时，一节课只修空性，一节课只修慈悲，一节或两节课修空性慈悲双运。这样有时反复做，就会产生效果。一节课啊。现在这里有消除障碍的说法。空性慈悲结合是修行的核心。对此，会产生贪恋今生安乐的障碍。是否想要今生享受更多，听到悦耳的言语，拥有更强的口才？也希望其他人认为自己是好的修行人，希望自己比别人更优秀。内心深处，在没有消除贪恋之前，为了驳倒他人，为了维护自己一方，会做各种事情。如独自隐居山中，或闭关，或苦行，或在花园中，或成为只为食物的僧人，或为了名声而受戒，或虚伪地装出谦逊的样子。最终，希望所有人都对自己产生信仰，希望自己成为胜利者，像暂时获得胜利一样，诸如此类，都是以佛法的名义来追求世间的荣耀。这与空性慈悲相违背。这些就像是混有毒药的食物。 从一开始，世俗之人的思想和行为就完全走向黑白两端，这虽然是最应该受到谴责的基础，但至少没有像与善行混合那样，成为虚假美好的对象。对于这些，需要反复忆念下士夫的想法。对于贪恋来世天人安乐的障碍，由于没有消除对轮回安乐的贪恋，所以会布施，会持戒，也会做一些有条理的善行，但却祈愿来世拥有食物、衣物、财富、住所，以及儿子、女儿、仆人、权势等圆满的幸福。这与空性慈悲背道而驰。对此，需要反复修习中士夫的想法。即使心已倾向佛法，如果只想着自己的利益，那也与空性慈悲相违背。对此，需要修习自他平等和交换。就是这样。
English
During practice, spend one day meditating solely on emptiness, one day meditating solely on compassion, and one day meditating on the union of emptiness and compassion as before. By doing this repeatedly, results will arise. Sometimes, meditate on emptiness alone for one session, compassion alone for one session, and the union of emptiness and compassion for one or two sessions. By doing this repeatedly at times, results will come. One session. Now, here, there is talk of terminology for dispelling obstacles. The union of emptiness and compassion is the core of practice. To this, obstacles of attachment to the happiness of this life arise. Do you desire to have more enjoyment in this life, to hear pleasant words, and to have greater eloquence? Also, you hope that others will regard you as a good practitioner, and you hope to be superior to others. Deep down, without having eliminated attachment, you engage in various activities to refute others and to uphold your own side, such as living alone in the mountains, engaging in solitary retreat, practicing austerities, staying in gardens, becoming monks who only desire food, taking vows for the sake of fame, or falsely pretending to be humble. Ultimately, you hope that everyone will develop faith in you, and you hope to be a victor, acting as if temporarily gaining victory, and so on. These are all ways of pursuing worldly glory under the guise of Dharma. This is contrary to emptiness and compassion. These are like food mixed with poison. From the very beginning, the thoughts and actions of ordinary people have gone completely to the extremes of black and white, which, although the most reprehensible basis, at least did not become an object of false beauty, like being mixed with virtuous deeds. For these, it is necessary to repeatedly remember the thoughts of the lesser person. Regarding the obstacles of attachment to the happiness of gods and humans in the future, because you have not eliminated the attachment to the happiness of samsara, you may give alms, keep vows, and do some orderly virtuous deeds, but you pray for future lives to have complete happiness with food, clothing, wealth, dwellings, sons, daughters, servants, and power. This goes against emptiness and compassion. For this, you need to repeatedly meditate on the thoughts of the middling person. Even if the mind is inclined towards the Dharma, if you only think of your own benefit, it is contrary to emptiness and compassion. For this, you need to meditate on equality and exchange of self and others. That is it.