Tibetan
མ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་ནས། གཞན་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་རློབས་པར་བྱེད་པའམ། མངོན་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤྱོད་པ་ཡིན། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་སྐྱོན་དང་བྲལ་ཞིང་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པ་གཅིག་ལ་བརྟེན་དགོས། བདག་གིས་ཐོག་མ་ཞི་གནས་ལ་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསྒོམ། དམིགས་སྐོར་ང་གཅིག་པའོ། །སྐབས་འདིར་ཞི་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་ཙམ་བཤད་ཅིང་ངེས་པོར་བྱུང་ན་ལེགས། ཞི་གནས་ཀྱི་ཁྲིད་ཀྱང་འདིར་སྟོན་པ་ཐོབ་ཐང་ཡིན་མོད་ཀྱང་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པ་དང་ཉམས་མྱོང་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་ལ། ཞི་གནས་བརྟན་པོ་མེད་ཀྱང་ཆོག་པ་དང༌། ཞི་གནས་བརྟན་པོ་ལེགས་པོ་བསྒྲུབས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ལྟ་བ་བསྐྱངས་ཏེ་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ་པ་གཞུང་ཆེན་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་ དང༌། གཞུང་ལམ་ཆེན་མོ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། དེང་སང་གི་གང་ཟག་དབང་པོ་རྟུལ་པོས་སེམས་གནས་སྐྱོན་མེད་བརྟན་པོ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་ཐོགས་པས་ཤེར་ཕྱིན་སྒོམ་པའི་སྐལ་པ་ཆད་ཀྱི་དོགས་པ་དང༌། ལྟ་བའི་མྱོང་བ་རྙེད་པའི་སྟེང་དུ་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་ན། ཞི་ལྷག་ལྷན་གཅིག་དུ་འགྲུབ་སྟེ། སློབ་མ་ཁྲིད་སླ་མྱོང་བ་རྙེད་སླ་བའི་གནད་ཡོད་པར་དགོངས་ནས་ཕྱག་ལེན་ལ་སྐབས་འདིར་མི་མཛད་པ་ཡིན་པར་སྣང་ངོ༌། །ད་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བ་བསླབ་བྱ་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡང་ཡིན། ཉམས་ལེན་ཀུན་གྱི་མཐར་ཐུག་ཀྱང་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པར་བྱེད། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ནི་གསུམ་ཡོད་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། གཞན་དོན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི་གནས་ལུགས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་མ་ནོར་བར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་དོན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བཏང་སྟེ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་མགུ་ནས་ཆོས་ལ་འགོད་ཐུབ་པ་ཤེས། བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་ཆོས་སྟོན་པའི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཤེས། དོན་སྤྱོད་པ་གཞན་ཕྱིན་དྲུག་ལ་འགོད་ཐབས་ཤེས། དོན་མཐུན་པ་རང་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་ལས་མི་འདའ་བར་སྤྱོད་ཤེས་པ་སྟེ། དེའི་ནང་གི་གཞན་ཕྱིན་དྲུག་ལ་འགོད་པ་ནི། གདུལ་བྱ་གང་ལ་གང་འདུལ་གྱི་ཐབས་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཐོས་པ་དང༌། བསམ་དང༌། སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཐོས་པས་གོ །བསམ་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད། སྒོམ་པས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །འདི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསམ་པ་ལ་བསླབ་པ་ཡིན། དམིགས་སྐོར་ང་གཉིས་པའོ། །ད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ལ་བསླབ་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་འགྲོ་དང་རྗེས་སོགས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ལས། དངོས་གཞིའི་སྐབས་འདིར་རྐང་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལག་པ་མཉམ་གཞག རྒལ་ཚིགས་བསྲང༌། མགྲིན་པ་དགུག དཔུང་པ་ཕྱིར་བསྐྱེད། སོ་མཆུ་རང་སར་བཞག་ཅིང་ལྕེ་རྩེ་རྐན་ལ་སྦྱར། མིག་སྣ་རྩེར་བལྟ། དེ་ནས་རླུང་སྣ་ནས་ལན་གསུམ་ཕྱི་ལ་སང་སང་བ་འབུད། དེ་རྗེས་དབུགས་རང་སོར་བཞག །ངེས་འབྱུང་སྐྱོ་ཤས་དུང་ཙམ་དང༌། བྱམས་སྙིང་རྗེ་རྒྱུད་འགྱུར་ཙམ་བསྒོམ། དེ་ནས་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་སེམས་གཏད། གཞིག་འགྲེལ་བཅུག འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གོམས་པས་བདག་ཡོད་ཡོད་ལྟར་སྣང་བ་མ་གཏོགས། ང་བདག་ཅེས་པ་གནས་ཚུལ་ལ་གྲུབ་པ་ཡེ་མེད་པར་འདུག་སྙམ་དུ་བསམ། འདི་དག་དམིགས་པའི་གཞི་ཡིན། དེ་ལ་ངའམ་བདག་ཅེས་བྱ་བ། གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་ན་ཏེ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་མོད། དེ་འདྲ་དངོས་པོ་ལ་ཡེ་མ་གྲུབ་པས་གང་ཟག་གི་བདག་དེ་འདྲ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་སྟོན་རྒྱུ་མེད། འོན་ཀྱང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་རློམ་ཚུལ་དང་བསྟུན་ན་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ནི་ད་ངས་འདི་བྱས། དད་བཟོད་འདི་བྱེད་སྙམ་པ། ན་ནིང་གི་ང་དེ་ད་ལྟའི་ང་འདི་ཡིན། འདི་ད་བཟོད་ཡང་འགྲོ་སྙམ་པ་དེ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཟེར། ང་སྙམ་པ་ཤར་དུས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གཞན་སུ་དང་ཡང་མ་འདྲེས་པའི་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཚུགས་ཐུབ་གཅིག་ཡོད་པའི་ཁུངས་སུ་སྣང་བ་དེ་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་ཡིན། ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དམ། རྫས་སམ་འཁོར་ལ་རང་ཉིད་བདག་པོའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བཟུང་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་མ་གྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་བདག་དེ་རྟག་ན་ནི་བདག་ དེ་ལན་གཅིག་བདེ་བ་མྱོང་ན་རྟག་ཏུ་བདེ་དགོས་དང༌། ལན་གཅིག་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ན་རྟག་ཏུ་སྡུག་དགོས་པ་དང༌
Chinese
名为“不散乱”。依靠等持的力量，加持他人相续，或者依靠神通的特殊能力来利益众生。所有这些都必须依赖于一个没有过失且圆满具足的止观。我首先要将心平等地安住在止观上，然后也要修持所有其他的等持的特殊功德。像这样反复地修习。所缘境唯一。此时，如果能够详细地讲解止观的体性并且对此有确定的认识，那就最好了。虽然在这里也可以传授止观的引导，但仅仅是为了对见解有定解并且获得一些体验而已，即使没有稳固的止观也可以。稳固地修好止观之后，再修持见解，从而修成胜观，这是所有大经论的观点，也是一条康庄大道。但是，现在根器愚钝的人，要修成一个没有过失且稳固的心住，需要很长的时间，因此担心会失去修持般若波罗蜜多的机会。如果在获得见解的体验之上修持心住，那么止观就可以同时成就，并且考虑到这样引导弟子容易，也容易获得体验，所以似乎在此处没有进行实际的修持。现在，在所有这些之中，最殊胜的，也是所有应学之处的主要，也是所有实修的最终归宿，就是宣讲般若波罗蜜多。般若有三种，即胜义谛的般若，世俗谛的般若，以及利他之事的般若。第一种是证悟实相空性的般若。第二种是对于所有所知事物的体性、分类、因果、缘起都能正确无误地了解的般若。第三种是通过四摄法来了解利益众生的般若。也就是，通过布施财物，知道如何让众生欢喜并安立于佛法之中；知道如何以悦耳的语言宣说与众生心意相符的佛法；知道如何将利益众生的行为安立于其他的六度之中；知道自己所做的事情也与六度不相违背。其中，将众生安立于其他的六度之中，就是知道针对不同的所化众生，应该采取何种调伏的方法。
English
It is called "Non-Distraction." Relying on the power of Samadhi, one blesses the continuum of others, or one benefits sentient beings through the special ability of clairvoyance. All of these must rely on a single Shamatha and Vipassana that is free from faults and perfectly complete. I must first place my mind equally on Shamatha, and then I must also accomplish all other special qualities of Samadhi. Meditate repeatedly in this way. The object of focus is singular. At this time, it would be best if one could explain the nature of Shamatha in detail and have a definite understanding of it. Although it is permissible to teach the guidance of Shamatha here, it is only to have certainty in the view and to gain some experience. It is acceptable even without a stable Shamatha. After having well accomplished a stable Shamatha, then cultivating the view and accomplishing Vipassana is the view of all great treatises and a great highway. However, nowadays, dull-witted individuals take a long time to accomplish a faultless and stable mind-abiding, so there is concern that they will lose the opportunity to practice the Prajnaparamita. If one cultivates mind-abiding on top of gaining experience of the view, then Shamatha and Vipassana can be accomplished simultaneously. Considering that it is easy to guide students in this way and easy to gain experience, it seems that actual practice is not done here. Now, among all of these, the most supreme, which is also the main of all that should be learned, and also the ultimate destination of all practices, is to teach the Prajnaparamita. There are three Prajnas: the Prajna of ultimate truth, the Prajna of conventional truth, and the Prajna of benefiting others. The first is the Prajna of realizing emptiness, the true nature. The second is the Prajna of knowing the nature, divisions, causes, effects, and dependent origination of all knowable things without error. The third is the Prajna of knowing how to benefit beings through the four means of gathering. That is, by giving material things, knowing how to make beings happy and establish them in the Dharma; knowing how to speak sweetly, proclaiming the Dharma in accordance with the minds of beings; knowing how to establish the actions of benefiting beings in the other six perfections; knowing that one's own actions are also not contrary to the six perfections. Among these, establishing beings in the other six perfections is knowing what methods of taming should be adopted for different beings to be tamed.
Chinese
从那里来的。或者听闻、思维、修习的智慧，听闻而知，思维而断除增益，修习而现量证悟的智慧，这三者我无论如何也要在相续中生起。这是修学般若波罗蜜多的意乐。观修次第是第二。现在应当修学般若波罗蜜多的加行。 其中，修习人无我，修习法无我，修学空性大悲藏，共有三种。第一，前行和后行等如前所说。正行时，双腿跏趺坐，双手结等印，脊柱正直，颈部微屈，双肩外张，上下嘴唇自然放置，舌尖抵上颚，眼睛注视鼻尖。然后从鼻孔三次向外呼气，发出“桑桑”的声音。之后，保持呼吸自然。修习少许出离心和厌离心，以及慈悲心在相续中生起。然后，将心专注于自己的身语意三门。进行分解分析。从无始轮回以来，串习了执著我为实有，除了显现为我存在之外，所谓的我，在实相上根本不存在，这样思维。这些是观修的基础。其中，所谓我或自我的，如果从实相上存在，那它就是人我。但这样的人我在事物上根本不成立，因此这样的人我无法从自性方面去指出。然而，如果按照将不存在执著为存在的我执的执著方式和自诩方式，则是执著为常、一、自在。也就是现在我做了这个，打算做这个忍耐，去年的我就是现在的我，这个现在还要继续下去，这叫做执著为常。当“我”的想法升起时，显现为与内外其他事物都不相混淆的、它自身能够成立的一个本体，这叫做执著为一。如同理所应当的受用，或者财物或眷属，自己以主人的姿态存在一样显现，这叫做执著为自在。虽然执著的方式是这样执著的，但实际上并不成立。如果我真是常，那么我 一次体验到快乐就应该永远快乐，一次体验到痛苦就应该永远痛苦，并且
English
From whence does it come? Or the wisdom of hearing, thinking, and meditating. Knowing through hearing, severing elaborations through thinking, and manifestly realizing wisdom through meditation. These three, I must generate in my being. This is training in the intention of the Perfection of Wisdom. The second of the meditation outlines. Now, one must train in the application of the Perfection of Wisdom. Therein, meditating on the selflessness of persons, meditating on the selflessness of phenomena, and training in the essence of emptiness and compassion, these are three. First, the preliminaries and conclusions are as previously explained. In the main part, one sits in the vajra posture, hands in equipoise, spine straight, neck slightly bent, shoulders slightly extended outward, lips naturally placed, tongue touching the palate, eyes gazing at the tip of the nose. Then, exhale three times from the nose with a "sang sang" sound. After that, let the breath be natural. Meditate on a bit of renunciation and weariness, and generate loving-kindness and compassion in the being. Then, focus the mind on one's own body, speech, and mind. Engage in analysis. Since beginningless samsara, due to the habit of grasping at "I" as self, apart from appearing as if "I" exists, the so-called "I" does not exist in reality at all, think like this. These are the basis of meditation. Therein, the so-called "I" or self, if it existed in reality, that would be the self of persons. But such a self of persons does not at all exist in reality, therefore such a self of persons cannot be pointed out from the aspect of its own nature. However, if we follow the way of grasping and presuming of the self-grasping that grasps what does not exist as existing, then it is grasping at permanence, oneness, and independence. That is, now I did this, intending to do this patience, last year's I is this present I, this will continue now, that is called grasping at permanence. When the thought of "I" arises, it appears as if there is one entity that is not mixed with any other internal or external phenomena, and that can establish its own nature, that is called grasping at oneness. Just as one appears to have rightful enjoyment, or possessions or retinue, as if one is the master, that is called grasping at independence. Although the way of grasping is like that, it is not established in that way. If the self were truly permanent, then the self should always be happy if it experiences happiness once, and should always be in suffering if it experiences suffering once, and