Tibetan
་དམིགས་པར་མ་ཟད་ལག་ལེན་དུ་ཡང་ཁེལ་བར་བྱེད་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བསླབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་གསུམ་ལ་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་བསླབ་ཚུལ་ཏེ་དྲུག་ཡོད། ཡོངས་བསྡོམས་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་སྐོར་ཞེ་དྲུག་པའོ། །བསམ་སྦྱོར་སོ་སོ་ལ་བསླབ་ཚུལ་འདི་ཕྱི་མ་རྣམས་ལའང་རིགས་འགྲེ། ད་གཞན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་དགོས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གསུམ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་མོ། །ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སྤྱིར་མི་དགེ་བ་བཅུ་སོགས་རང་བཞིན་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཞིག་དང༌། སྒོས་སུ་ དགེ་བསྙེན་ནམ། དགེ་སློང་ངམ། དགེ་ཚུལ་ལམ། བྱང་སྡོམ་གྱི་བསླབ་བྱའམ། སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སོགས་རང་གིས་གང་བླངས་པའི་སྡོམ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྲུང་བྱ་རང་མ་འགལ་བ་ཞིག་དགོས། མདོར་ན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་མི་རུང་བར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཟློག་པ་སྟེ། བདག་གིས་འདི་ལ་འཕྲལ་དུ་བསླབ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། དགེ་བ་སྣ་རེ་དང་ཕྱོགས་རེར་མ་སོང་བར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་བསླབ་དགོས་པའི་དོན་ཡིན། །དེ་ལའང་ད་ལྟ་རང་ནས་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་སུ་བསྒྲུབ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བ་དང༌། དགེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་འགོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཟེར། དེ་ཡང་བདག་གིས་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་ཀྱིས་ད་ལྟ་རང་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ལ་འགོད་གང་ཐུབ་བྱ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱི་དུས་འདེབས་སུ་མེད། ཐོས་མ་ཐག་ནས་བཅག་སྟེ་ཟློག་དགོས། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་ཕྱི་དུས་གཅིག་ཀྱང་འདེབས་སུ་ཡོད་ཏེ། རང་གི་བློ་སྟབས་དང་བསྟུན་ནས་ད་ལྟ་གང་ནུས་གང་ལྕོགས་བྱས། ད་ལྟ་མི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཕྱིས་སྨོན་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པ་ཡིན། སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དོན་མ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཉེས་པ་ཆེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དགོས། །གཞན་དོན་བྱེད་པ་ལ་རང་རྒྱུད་སྨིན་དགོས་པས། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་དགོས་པ་ཡིན། རང་ཉེས་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་གཅིག་པོས་ཀྱང་མི་ཆོག་པ་གཅིག་ཡིན་པར་འདུག་ན་ཡང༌། ཐོག་མའི་གཞི་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་རང་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་མེད་ན་གཞན་གཉིས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་མི་ཡོང་བ་ལགས། དམིགས་སྐོར་ཞེ་
Chinese
不仅是专注于目标，而且要落实到实践中，这是通过行为来学习。这样，对于三种布施，通过思考和行为两种方式来学习，共有六种方式。总而言之，就是要学习布施的波罗蜜多，这是第四十六个观修要点。这种分别从思考和行为来学习的方式，也可以类推到后面的法门。现在还要学习戒律的波罗蜜多。戒律有三种：断恶行戒、摄善法戒、饶益有情戒。断恶行戒，一般是指断除十不善等所有自性罪；特别是，作为居士、比丘、沙弥、菩萨戒的学处，或者密咒的誓言等，自己所受持的戒律的守护，不能违越。总之，就是要避免所有经和论典中说的不允许的行为，并观想“我应该立即学习这个”。摄善法戒，不是只修习一种或一方面的善法，而是要恒常修习所有被六度波罗蜜多所涵盖的善法。对此，也要从现在开始尽力而为。饶益有情戒，是指通过使众生安乐和安置于各种善法的方式来利益他们。对此，也要观想“我要尽力而为，从现在开始尽可能地使众生获得利益和安乐”。对于断恶行戒，不能拖延时间，一听到就要立即断除和避免。对于后两种戒律，可以稍微延后，根据自己的能力，现在尽力而为。现在无法做到的，可以留待以后作为发愿的目标。一般来说，如果菩萨不利益他人，那就是最大的过失，所以需要饶益有情戒。为了利益他人，需要成熟自己的相续，所以需要摄善法。如果认为仅仅不被自己的罪过和堕落所染污就足够了，那是不行的。但是，在最初的基础阶段，断恶行戒非常重要，因为没有这个，其他两种戒律也无法如实地实现。观修要点四
English
Not only focusing on the object, but also putting it into practice, this is learning through action. Thus, for the three kinds of giving, there are six ways to learn through both thought and action. In short, it is to learn the perfection of generosity, which is the forty-sixth point of contemplation. This way of learning separately from thought and action can also be applied to the subsequent Dharma. Now, one must also learn the perfection of discipline. There are three kinds of discipline: the discipline of abstaining from evil deeds, the discipline of accumulating virtuous dharmas, and the discipline of benefiting sentient beings. The discipline of abstaining from evil deeds generally refers to abandoning all naturally negative actions such as the ten non-virtues; in particular, as a layperson, monk, novice, the precepts of the Bodhisattva vow, or the samaya of mantra, one must not violate the protection of the vows one has taken. In short, it is to refrain from all actions that are said to be impermissible in the sutras and treatises, and to contemplate, "I should immediately learn this." The discipline of accumulating virtuous dharmas is not just practicing one kind or one aspect of virtue, but constantly practicing all virtues encompassed by the six perfections. For this, one should also do as much as one can from now on. The discipline of benefiting sentient beings refers to benefiting sentient beings by placing them in happiness and various virtuous dharmas. For this, one should also contemplate, "I will do my best, and from now on, I will do whatever I can to bring benefit and happiness to sentient beings." For the discipline of abstaining from evil deeds, there is no time to delay; as soon as one hears of it, one must immediately break it and avoid it. For the latter two disciplines, one can delay a little, and do as much as one can now according to one's ability. Those that cannot be done now can be left for later as the object of aspiration. In general, if a Bodhisattva does not benefit others, that is the greatest fault, so the discipline of benefiting sentient beings is necessary. In order to benefit others, one needs to mature one's own mind-stream, so the accumulation of virtuous dharmas is necessary. If one thinks that it is enough to simply not be defiled by one's own faults and downfalls, that is not enough. However, at the initial stage, the discipline of abstaining from evil deeds is very important, because without this, the other two disciplines cannot be realized as they are. Contemplation point four
Tibetan
བདུན་པའོ། ད་ནི་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་གསུམ། གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ། ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དེའི་ དང་པོ་ནི། གཞན་གྱིས་བདག་ལ་བརྡེག་པ་དང༌། ནོར་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་བྱས་པའི་ཚེ་མི་བཟོད་ཅིང་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བའི་རྣམ་འགྱུར་ཡོང་བས། བདག་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་འདི་ཙམ་མ་བཟོད་པས་ག་ན་འོང༌། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་དགྲར་གྱུར་ནས་གནོད་པ་སྒོམ་མི་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ནས་བྱེད་ཀྱང་བཟོད་སྲན་ཚུགས་པར་བྱ། གནོད་པ་འདི་ཙམ་ཡང་མི་བཟོད་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཏུ་རེ་བ་དང༌། ཆོས་པ་ཡིན་དུ་རེ་བ་ང་རང་འཁྲུལ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ་ནི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དུས་ན་ཚ་གྲང་ལྟོགས་སྐོམ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བའམ། ལམ་བགྲོད་དཀའ་བའམ། མཐུན་རྐྱེན་མ་འཛོམས་པ་དང༌། ངལ་དུབ་ཐང་ཆད་ཉི་ལྷགས་ཆར་གསུམ་སོགས་བྱུང་ཡང་བདག་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་དཀའ་སྤྱད་ཕྲ་མོ་འདི་ཙམ་མ་བཟོད་པས་ག་ལ་ཡོང༌། ནོར་དང་བུ་སྨད་ཀྱི་ཕྱིར། འདི་འདྲ་བས་བརྒྱ་འགྱུར་སྟོང་འགྱུར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བ་ཀུན་ལའང་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་འཇུག་གིན་གདའ་བ། བདག་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ལ། སྔོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་ཐར་ལ་སློབ་དགོས་ན། ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་བ་འདི་ཙམ་ཡང་མི་བཟོད་པར་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བར་བླུན་ན་སྙམ་དུ་གཉེན་པོ་བརྟན་ཐང་གིས་བཏང༌། ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ནི་ཐབས་ཟབ་མོ་དང༌། ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང༌། མཛད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་དང༌། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དང༌། གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་སོགས་གང་ལའང་བློར་མི་ཤོང་བ་མེད་པ་གཅིག་ལ་ཟེར། སྟོང་ཉིད་ལ་སེམས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་ཐུབ་པ་གཅིག་ལའང་ཟེར། །ད་རེས་འདིར་གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་བདེན་པས་སྟོང་པ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ན་མི་བཟོད་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་སྙམ་དུ་སྒོམ་པར་བྱའོ། །དམིགས་སྐོར་ཞེ་བརྒྱད་པའོ། །ད་ནི་གཞན་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་གསུམ་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས། སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས། སླར་མི་ལྡོག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། ཆོས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ལྟ་བུ་བྱེད་མི་དགོས་སྙམ་པའི་ཁྱད་གསོ་དང༌། ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་འདི་ཙམ་སྒྲུབ་མི་ནུས་སྙམ་པའི་ཞུམ་པའི་སེམས་གཉིས་ཀ་མི་བྱེད་པར་བདག་གིས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བསྒྲུ
Chinese
第七（品）了。现在是安忍波罗蜜多，有三种：于损害不以为意的安忍，领受痛苦的安忍，于法 निश्चित（藏文）思惟的安忍，共三种。 其中第一种是：他人对我殴打，抢夺财物等，做出损害的时候，不忍受并且生起嗔恨的表情出现，我既然是要成佛的，这一点损害都不能忍受怎么行？三界有情变成敌人，做出各种不同的损害，也要能够安忍。这一点损害都不能忍受，还期望成佛，还期望成为修行人，我认为自己错了，这样修习。领受痛苦的安忍是：修行佛法的时候，发生寒热饥渴等痛苦，或者道路难行，或者顺缘不具足，以及疲劳困倦，日晒雨淋等，我为了佛法，这一点小小的苦行都不能忍受怎么行？为了财物和妻儿，比这大百倍千倍的痛苦都能毫不犹豫地承受。我既然要成佛，就应该学习以前菩萨的传记，为了佛法，这一点苦都不能忍受，还自称是大乘行者，真是愚蠢，这样以坚定的对治力来对治。于法 निश्चित（藏文）思惟的安忍是：对于甚深方便，以及善巧方便的差别，以及伟大的事业，以及无边的功德，以及离戏论的实相等等，任何都能够理解，这叫做于法 निश्चित（藏文）思惟。对于空性，心能够长久安住，这也叫做于法 निश्चित（藏文）思惟。现在这里，所有的损害和痛苦，都像幻象一样，像梦一样，虽然没有真实性却仍然显现，既然如此，有什么不能忍受的呢？这样修习。第四十八个修心法。现在还有精进波罗蜜多需要修习，那有三种，盔甲精进，加行精进，永不退转精进。盔甲精进是：对于所有的善法，认为没有必要这样做，生起骄慢，以及对于伟大的事业，认为自己没有能力做到，生起怯懦之心，这两种心态都不要有，我要成
English
Seventh (chapter). Now, there are three perfections of patience: patience that does not mind harm, patience that accepts suffering, and patience that definitely contemplates the Dharma. These are the three. The first of these is: When others harm me by beating me, stealing my wealth, etc., if I cannot bear it and show signs of anger, how can I achieve Buddhahood if I cannot even bear this much harm? Even if all sentient beings in the three realms become enemies and inflict all kinds of harm, I must be able to endure it. If I cannot even bear this much harm, how can I expect to attain Buddhahood or be a practitioner of the Dharma? I think I am mistaken, and I should meditate in this way. Patience that accepts suffering is: When practicing the Dharma, if suffering such as heat, cold, hunger, and thirst arises, or if the path is difficult to travel, or if favorable conditions are not met, and if fatigue, exhaustion, sun, wind, and rain occur, how can I not endure this small amount of hardship for the sake of the Dharma? For the sake of wealth and wife and children, I endure a hundred or a thousand times greater suffering without hesitation. Since I must attain Buddhahood, I should learn from the biographies of past Bodhisattvas. If I cannot even endure this much hardship for the sake of the Dharma, and yet I claim to be a Mahayana practitioner, I am foolish. I should apply a strong antidote in this way. Patience that definitely contemplates the Dharma is: It refers to being able to understand everything, such as profound methods, the differences of skillful means, great deeds, infinite qualities, and the reality free from elaboration. It also refers to the ability to maintain the mind in emptiness for a long time. Here, all harm and suffering are like illusions, like dreams, appearing even though they are empty of truth. Since this is the case, what is there that cannot be endured? Meditate in this way. This is the forty-eighth mind-training practice. Now, we must also train in the perfection of diligence, which has three aspects: armor-like diligence, application diligence, and irreversible diligence. Armor-like diligence is: For all virtuous Dharmas, do not be arrogant, thinking that it is not necessary to do this, and do not be discouraged, thinking that you are not capable of doing this much. I will accomplish all of these.