Chinese
既没有善知识的引导，又失去了功德的拐杖。所有不应该回忆的罪恶，都一次又一次地付诸实践。从天界的道路上跌落，几乎要堕入三恶道的悬崖，这些痛苦之因存在于我身上，真是可怜。现在我没有办法真正地从痛苦中拯救他们。因此，三恶道主要体验真实的痛苦，三善道主要体验痛苦之因。应当回忆起像小士和中士时所说的那样他们的痛苦。因为痛苦降临在我身上，所以连一丝一毫都无法忍受。我无法忍受，这些人又怎么能忍受呢？像这样既真实地体验痛苦，又逐渐地、逐渐地沉溺于无法穷尽的痛苦之因，这些痛苦接连不断地产生，真是可怜。愿他们远离一切痛苦，愿他们远离一切痛苦之因——业和烦恼。我将从罪恶和一切痛苦中拯救这些年迈的母亲、六道众生。反复思索着要将他们从痛苦的处境中解脱出来。这是第三十九个修心次第。或者，对于这个，可以有一个专注于体验真实痛苦的修心次第，一个专注于痛苦之因的修心次第，以及一个将两者结合起来的修心次第，总共有三种方法。像之前慈爱的部分所说的那样，逐渐地扩展到一切众生并进行禅修，也会很好。而且，在一次修习慈爱和悲心的引导之后，这两者自然会相互关联，所以可以一边修习慈爱，一边接续悲心。即使不将它们分成单独的部分也可以。第三，修习菩提心，包括愿菩提心的修习和行菩提心的修习。这两种也被称为意乐菩提心和修习波罗蜜多。其中第一个包括修习真实的菩提心，修习忆念利益，以及对所学内容发誓三个方面。
English
There is no guidance from a virtuous friend, and I am without the crutch of merit. All the sins that should not even be remembered have been repeatedly put into practice. Having fallen from the path of the heavens, and being on the verge of falling into the abyss of the three lower realms, these causes of suffering that reside in me are truly pitiable. Now, there is no way for me to truly save them from suffering. Therefore, in the three lower realms, the primary experience is of actual suffering, while in the three higher realms, the primary experience is of the causes of suffering. One should remember their suffering as described in the context of the lesser and intermediate persons. Because suffering befalls me, I cannot bear even a fraction of it. If I cannot bear it, how can these beings bear it? Like this, actually experiencing suffering and gradually indulging in the inexhaustible causes of suffering, these sufferings arising one after another are truly pitiable. May they be free from all suffering, may they be free from all causes of suffering—karma and afflictions. I will save these aged mothers, the beings of the six realms, from all sins and suffering. I repeatedly think of liberating them from the state of suffering. This is the thirty-ninth point of mind training. Alternatively, for this, there can be one point of mind training focused on experiencing actual suffering, one focused on the causes of suffering, and one combining both, making a total of three methods. As mentioned earlier in the section on loving-kindness, it would be good to gradually expand to all beings and meditate. Moreover, after one session of training in loving-kindness and compassion, these two naturally become interconnected, so it is sufficient to meditate by following each loving-kindness with compassion. It is acceptable even if they are not divided into separate sections. Third, the cultivation of bodhicitta, which includes the cultivation of aspirational bodhicitta and the cultivation of engaging bodhicitta. These two are also called the bodhicitta of intention and training in the perfections. The first of these includes training in actual bodhicitta, training in remembering the benefits, and taking vows regarding what is to be learned, these being the three aspects.
Tibetan
དང་པོ་ནི། སྔར་གྱི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་དང་འབྲེལ་བར་བསྒོམ་སྟེ། མ་འདི་རྣམས་བདེ་དགོས་པ་འདུག སྐྱིད་དགོས་པར་འདུག་པ་ལ། མི་བདེ་མི་སྐྱིད་སྡུག་བསྔལ་བར་འདུག་པ་སྙིང་རེ་རྗེ་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་མི་སེལ་བའི་ཐབས་མེད། འདི་རྣམས་ བདེ་བ་ལ་མི་འགོད་པའི་ཐབས་མེད་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་ནུས་པ་བདག་ལ་མི་འདུག དེར་མ་ཟད་ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུུར་རྒྱལ་རྣམས་ལའང་མེད། འོ་ན་སུ་ལ་ཡོད་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་ན་ཡང་སངས་རྒྱས་ད་ེབསྒྲུབས་ན་ཐོབ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ། ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་འདྲེན་པར་བྱ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་པ་འདུག་སྙམ་པ་ཡང་ཡང་བྱ། དམིགས་སྐོར་བཞི་བཅུའོ། །གོང་དུ་དམིགས་སྐོར་སོ་བཞི་པ་བསམ་པའི་འཇུག་སྒོ་ལ་བསླབ་པའི་སྐབས་སུ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཤེས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་ཙམ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། འདིར་གཞན་དོན་ཁོ་ན་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་གྱི་བསམ་པ་བསྒོམས་པས་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་བར་འགྱུར་རོ། །གོང་དུའང་གཞན་དོན་བསམ་པ་ཙམ་ཡོད་མོད། བྱམས་སྙིང་རྗེ་མཐར་ཕྱིན་པས་གཞན་དོན་དུ་གཙོ་བོར་དམིགས་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ནས་གཉིས་པ་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་ལ་བསླབ་པ་ནི། རང་གི་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དཀར་པོ་འཕེལ་བས་ཞིང་ས་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་སའི་འོག་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འདུ་བས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཕན་ཡོན་བཞི་སྟེ། ད་ལྟ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཉིད་ནས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཐར་པའི་ས་བོན་གསོས་ཐེབས་ཤིང་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སད། བསམ་པ་བཟང་པོ་དེས་དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བྱེད་ཅིང༌། ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་ཡང་རྙེད་འོང༌། འདི་བསྒོམ་ཙམ་ཉིད་ནས་སྡིག་པ་མང་པོ་འདག་ཅིང༌། ཆགས་སྡང་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་སོགས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དཔལ་འཇོམས་རྒྱུད་འཇམ་པོར་སོང་བས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་དམ་བཅས་ཕྱིན་ཡོན་ཏན་གཞན་མང་པོ་བསྒྲུབ་དགོས་པ་གཅིག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་འོང༌། དེ་ནས་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་རང་དོན་རྟོགས་པ་དང་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་དང༌། སྤང་བྱ་སྤོང་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་སྒྲུབས་པ་ཐམས་ཅད་འདིས་བྱེད་པ་ཡིན། །མདོར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་ཇི་ཙམ་ཡོད་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལའང་ཡོད་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ལ་ཇི་ཙམ་རི་བ་འདི་ལའང་རི་སྙམ་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྤྲོ་སིང་ངེ་བ་བསྐྱེད་ལ། སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྡང་བཞིན་བསྒོམ། དེ་ཀ་ཡང་ཡང་བསྐྱར། ཐུན་མཚམས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་རང་གིས་ལེན་པའི་ཆོགས་ཀྱང་ཡང་ཡང་ལེན་པའི་དམིགས་པ་སྐྱོང༌། ཡང་སྔར་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐོབ་ན། རྒྱུན་བཤགས་ཀྱི་འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག ཅེས་འབྱུང་བ་དེ་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པས་ཡན་ལག་བདུན་པ་ཡང་ཡང་བྱ། དམིགས་སྐོར་ཞེ་གཅིག་པའོ། །གསུམ་པ་བསླབ་བྱ་ལ་དམ་འཆའ་བ་ནི། བསླབ་བྱ་དང་པོ་སེམས་ཅན་བློས་མི་སྤང་བ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་བློས་སྤོང་བ་ལ་གཉིས་ཡོད། ཁྱུ་རིལ་དུ་བློས་སྤོང་བ་དང༌། སྒོ་ཐད་དུ་བློས་སྤོང་བའོ། དང་པོ་ནི་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་བློ་ལོག་པ་སྟེ། ངས་རང་དོན་གཞན་དོན་གང་ཡང་མི་ཡོང་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་བྱ་སྙམ་པ་དང༌། ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་ལོག་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་བདག་ཉན་རང་གི་ཐེག་པར་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་སྙམ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། སྒོ་ཐད་དུ་བློས་སྤངས་པ་ནི། རང་དང་འགལ་བ་ཁ་ཅིག་ལ་ཁྱོད་ལ་ཕན་ཐོགས་པའི་དུས་བྱུང་ཀྱང་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་གང་ལ་ལྟོས་ཀྱང་ཕན་མི་འདོགས་སྙམ་དུ་སྙིང་བརྩེ་ལྷན་གྱིས་བྲལ་བ་དེ་ཡིན། དེ་ལྟར་ ཁྱུ་རིལ་གྱི་བློས་སྤངས་སམ། སྒོ་ཐད་ཀྱི་བློས་སྤངས་ཀྱང་རུང་སྟེ། གཉེན་པོས་མ་སླེབས་པར་ཐུན་ཚོད་གཅིག་འདས་ན་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་བ་ཡིན་པར་འདུག །བདག་གིས་སེམས་ཅན་སྤོང་བའི་བློ་ནམ་དུ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་དབང་མེད་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་འཕྲལ་དུ་གཉེན་པོས་སླེབ་ནས་དེ་མ་ཐག་བཤགས་པ་བྱ། ད་ལྟ་དངོས་སུ་ཕན་གདགས་མ་ནུས་པ་ལ་ཕུགས་སུ་ཕན་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། དམིགས་སྐོར་ཞེ་གཉོས་པའོ། །བསླབ་བྱ་གཉིས་པ་ཚོགས་བསགས་པ་ལ་འབད་དགོས། བདག་རིམ་པས་ཡོན་ཏན་གོང་ནས་གོང་དུ་སོང་ན། ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་ཇེ་ཆེ་ལ་བསླབ་དགོས། ཉི་མ་དེ་རིང་རང་ནས་ཚོགས་གཉིས་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི། མདོ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལས་ཕན་ཡོན་ཆེ་བར་བཤད་པའི་དཀོན་
Chinese
首先，与之前的慈悲二者相结合而修习，这些母亲必须快乐，必须幸福。但她们却不快乐不幸福，遭受痛苦，真是可怜。我没有办法消除她们的痛苦，没有办法让她们获得安乐。虽然我没有这个能力，而且梵天、帝释天、转轮王等也没有。那么谁有呢？只有圆满的佛才有。既然如此，如果修持佛法就能获得，那么我就要成佛。成佛后，将众生从轮回中解脱出来。为了利益一切众生，我必须成佛，要反复这样想。这是四十种所缘境。之前在第三十四个所缘境，学习思维的入门时，通过了解佛的功德，了解大小乘的区别，仅仅是修习寻求圆满菩提。仅仅这样，菩提心的体性不会圆满。而这里，仅仅为了他人的利益，修习寻求圆满菩提的意念，就能圆满愿菩提心的体性。虽然之前也有为他人的利益着想，但由于慈悲不够彻底，所以不会主要以利他为目标。 接下来，第二是学习思维利益。成办自己一切利益的利益是：经中说，菩提心是产生一切佛法之种子。成办他人利益的利益是：能增长众生的善法，犹如田地。消除一切罪过的利益是：能使一切恶行止息，犹如地下。获得功德的利益是：能聚集一切功德，犹如大海。如上所述，有四种利益。现在仅仅是修习菩提心，就能滋养自相续中解脱的种子，唤醒一切善的习气。这种善良的意念实际上能利益众生，也能获得利益的能力。仅仅是修习这个，就能消除许多罪业，降伏贪嗔痴慢疑等烦恼，使心相续变得调柔，从而生起一切功德。
English
Firstly, meditate in conjunction with the previous two, loving-kindness and compassion. These mothers must be happy, must be joyful. But they are unhappy, not joyful, and suffer. It is pitiable. I have no way to eliminate their suffering, no way to place them in happiness. Although I do not have that ability, and neither do Brahma, Indra, or the Universal Monarchs. Then who does? Only the perfect Buddha has it. Since that is the case, if Buddhahood can be attained by practicing, then I must attain Buddhahood. Having attained it, I will liberate sentient beings from samsara. For the sake of benefiting all sentient beings, I must attain Buddhahood, think this repeatedly. These are the forty objects of focus. Previously, in the thirty-fourth object of focus, when learning the entrance to thought, one meditated merely on seeking perfect enlightenment by knowing the qualities of the Buddha and knowing the difference between the Greater and Lesser Vehicles. Merely doing that does not perfect the nature of the mind of enlightenment. But here, by meditating on the thought of seeking perfect enlightenment solely for the sake of others, the nature of aspiration bodhicitta will be complete. Although there was some thought of others' benefit before, because loving-kindness and compassion were not perfected, the primary focus on others' benefit did not arise. Next, the second is learning to contemplate the benefits. The benefit of accomplishing all one's own purposes is: the sutra says, "The mind of enlightenment is like a seed, for it generates all the Buddha's teachings." The benefit of accomplishing the benefit of others is: it increases the white dharma of beings, like a field. The benefit of eliminating all faults is: it exhausts all misconduct, like the ground beneath. The benefit of obtaining qualities is: it gathers all qualities, like a great ocean. As it says, there are four benefits. Right now, merely meditating on the mind of enlightenment nourishes the seed of liberation in one's own continuum and awakens all virtuous imprints. That good intention actually benefits sentient beings, and one also gains the ability to benefit. Merely meditating on this purifies many sins, subdues afflictions such as attachment, hatred, pride, jealousy, etc., and makes the continuum gentle, thereby generating all qualities.
Chinese
，发誓要成就佛果，其他许多功德也自然而然地会随之而来。从那时起到最终成佛之间，无论是为了自身证悟还是为了利益他人的事业，无论是断除应断之物还是修持功德，都依靠菩提心来完成。总之，正如遍知佛陀拥有多少功德，菩提心也同样拥有。要像认为佛陀有多么伟大一样，也认为菩提心有多么伟大，从而对菩提心生起欢喜之心，然后再次观修菩提心。就这样反复修习。在座间休息时，也要反复忆念自己所受的菩提心仪轨，并守护它。如果之前没有生起菩提心，那么为了利益常忏悔的众生，就念诵“愿我成就佛果”等语句，因为这些语句本身就是菩提心，所以要反复修习七支供。这是第四十一个观修要点。第三，承诺受持学处：第一个学处是必须学习不舍弃众生，舍弃众生有两种情况：一是整体上的舍弃，一是直接的舍弃。第一种是指对佛法失去信心，心想“我无论为了自己还是为了他人，都不会有什么成就，还是做一个普通人吧”，以及对大乘失去信心，心想“我无法成办利益众生的事业，还是发愿修习声闻或缘觉乘吧”等等。直接的舍弃是指，对于一些与自己作对的人，心想“即使将来有机会利益你，无论从暂时还是究竟的角度来看，我都不会帮助你”，从而心中完全失去了慈悲。无论是整体上的舍弃，还是直接的舍弃，只要没有及时以对治法进行补救，一旦超过一个座次的时间，菩提心就会丧失。我应当做到永远不生起舍弃众生的念头。如果万一不由自主地生起了这种念头，也要立即用对治法进行补救，并马上忏悔。对于现在无法直接利益的众生，也要发愿将来能够利益他们。这是第四十二个观修要点。第二个学处是努力积累资粮。我应当逐步提升自己的功德，并不断扩大福德资粮和智慧资粮的积累。从今天开始，就要努力积累二资粮，尤其是要积累那些经续中宣说的具有巨大利益的
English
, vowing to attain Buddhahood, many other qualities will also naturally arise. From then until ultimate Buddhahood, whether it is for one's own realization or for the benefit of others' activities, whether it is to abandon what should be abandoned or to cultivate virtues, all of this is done through Bodhicitta. In short, just as the All-Knowing Buddha has many qualities, so does Bodhicitta. Just as one thinks of the Buddha as being great, one should also think of Bodhicitta as being great, thereby generating joy in Bodhicitta, and then again meditating on Bodhicitta. Repeat this again and again. During breaks between sessions, also repeatedly remember the Bodhicitta vows that you have taken, and protect them. If you have not previously generated Bodhicitta, then for the benefit of those who constantly confess, recite "May I attain Buddhahood," etc., because these statements themselves are Bodhicitta, so repeatedly practice the seven-branch offering. This is the forty-first point of contemplation. Third, committing to the precepts: The first precept is that one must learn not to abandon sentient beings, and there are two ways of abandoning sentient beings: one is abandoning them as a whole, and the other is abandoning them directly. The first refers to losing faith in the Dharma, thinking, "I will not achieve anything for myself or for others, I will just be an ordinary person," and losing faith in the Mahayana, thinking, "I cannot accomplish the benefit of sentient beings, I should aspire to practice the Hearer or Solitary Realizer vehicle," and so on. Direct abandonment refers to thinking of some who are opposed to oneself, "Even if there is an opportunity to benefit you in the future, whether from a temporary or ultimate perspective, I will not help you," thereby completely losing compassion in one's heart. Whether it is abandoning as a whole or abandoning directly, if it is not remedied in time with an antidote, once a session has passed, Bodhicitta will be lost. I should ensure that I never generate the thought of abandoning sentient beings. If, unintentionally, such a thought arises, I should immediately remedy it with an antidote and confess immediately. For those beings who cannot be directly benefited now, I should aspire to benefit them in the future. This is the forty-second point of contemplation. The second precept is to strive to accumulate merit. I should gradually increase my qualities and continuously expand the accumulation of merit and wisdom. From today onwards, I must strive to accumulate the two accumulations, especially those that are said in the Sutras and Shastras to have great benefits.