Tibetan
་དོན་རྟོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ། དམིགས་སྐོར་སོ་གསུམ་པའོ། །སྐབས་འདིར་འབྲས་བུ་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཐུན་མོང་བའི་རྣམ་གཞག་དང༌། བསླབ་པ་གསུམ་པོ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་རགས་པ་ཙམ་བཤད་ན་ལེགས་སོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཁྲིད་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒོམ་པའང་སྐབས་འདིའི་ཐོབ་ཐང་ཡོན་མོད་ཀྱང༌། ཉམས་ལེན་གྱི་མཐིལ་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་ལ་མི་བྱེད་ཅིང༌། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་ལ་བསྒྲིལ་བ་ཡིན་པས། སྐབས་འདིར་ཐར་པའི་ལམ་ལ་སློབ་འདོད་ཀྱི་དམིགས་པ་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་ཙམ་ལ་ལག་ལེན་མཛད་དོ། །དེ་ཡན་ཆད་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ཉམས་ལེན་ཚར་བ་ལགས།། ད་ནི་གསུམ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསམ་པ་ལ་བསླབ་པ་ལ། བསམ་པའི་འཇུག་སྒོ་ལ་བསླབ་པ་དང༌། དེ་ཉིད་མཐའ་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །དང་པོ་ནི་སྔ་མ་དང་སྦྲེལ་ཏེ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ་བསམ་ཙ་ན་འཁོར་བ་སྤངས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞིག་ཐོབ་དགོས་པ་འདུག དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བདག་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སློབ་དགོས་ན། ཐོབ་བྱ་མྱང་འདས་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་གསུམ་དུ་དབྱེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ། རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཡིན། དེ་གསུམ་ལས་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་གཉིས་པོ་དེ་རང་དོན་སྤངས་རྟོགས་མ་རྫོགས། གཞན་དོན་སེམས་ཅན་ལ་ཕལ་འདོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་བྲལ། སྤངས་པ་མ་རྫོགས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཁོ་ན་སྤངས་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས། རྟོགས་པ་མ་རྫོགས་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཉི་ཚེ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་རྟེན་འབྲེལ་མཐར་ཐུག་མ་རྟོགས། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཐོར་བུ་ཐོར་བུ་མ་གཏོགས་མཐའ་མེད་འཕེལ་བ་མེད། དྲིན་ཅན་གྱི་འགྲོ་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལས་མི་འདྲེན་པར་རང་གཅིག་པུ་གྲོལ་བའི་ཐབས་སྒྲུབ་པ་དེ་ཁྲེལ་མེད་གདོང་ཆུང་ཕྱི་ཐག་མེད་པ་གཞན་དོན་སྤངས་པའི་ཐར་པར་འདུག་པ། འཕགས་པ་དེ་དག་འཁོར་བར་མི་ལྡོག་ཅིང་སྤྲོས་མེད་ལ་སེམས་ངང་གིས་གནས་པ། །ཡོན་ཏན་ཡང་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། རང་ཅག་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་ལྟོས་ན་ཏ་བློས་མི་འཁྱུད་པའི་རྔམ་ཆེན་ཡིན་མོད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤངས་ཚུལ་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་ཚུལ་དང༌། ཡོན་ཏན་མུ་མཐའ་མེད་པ་མངའ་ཚུལ་དང༌། ཐུགས་རྗེའི་ཤུགས་དང་ནུས་མཐུའི་རྩལ་རྟོགས་པ་དཀའ་བ་བཞུགས་ཚུལ་དང༌། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤྱོད་པའི་ཕྲིན་ལས་འཇུག་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རྣམས་དང་བསྐྲུན་ན། ཉན་རང་གི་རྣམ་གྲོལ་དེ་ཆེས་ཆུང་བར་འདུག་སྟེ། དཔེར་ན་རི་རབ་དང་ཡུངས་ཀར་གྱི་ཁྱད་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཆེ། དེས་ན་རང་དོན་སྤངས་རྟོགས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་ཟད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཐར་པའི་མཆོག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ། ཇི་ལྟར་བྱས་ན་བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞིག་གུ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ། དམིགས་སྐོར་སོ་བཞི་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ མཐའ་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་རྣམ་གྲངས་ལ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་བསམ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དོན་བསམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་དམིགས་བསྡམ་དང་སྦྲེལ་ནས་བསྒོམ་སྟེ། བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དགོས་པར་འདུག །དེའི་རྒྱུང་སྙིང་རྗེ་དགོས་པར་འདུག དེའི་རྒྱུར་བྱམས་པ་དགོས་པར་འདུག དེའི་རྒྱུར་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་དགོས་པར་འདུག དེའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པ་དགོས་པར་འདུག འདི་རྣམས་བདག་གིས་རིམ་ཅན་དུ་བསྒོམ་དགོས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མ་ཡིན་དྲིན་རེ་ཆེ། འདི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང། བདེ་ཞིང་སྐྱིད་ན་ཅི་མ་རུང། འདི་རྣམས་བདེ་བ་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་བཞག་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསྒོམ། དམིགས་སྐོར་སོ་ལྔ་པའོ། འདིར་བཤེས་གཉེན་ཤར་བའི་སློབ་མ་དགེ་བཤེས་གཏུམ་སྟོན་པ་བློ་གྲོས་གྲགས་ནས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་ལ། རྒྱུ་འབྲས་རིམ་པ་ལྔར་མཛད་པ་འདི་ཀར་འདུག །ཡང་བྱ་ཡུལ་བའི་སློབ་མ་གཙང་པ་རིན་པོ་ཆེ་ནས་བརྒྱུད་པ། དགེ་བཤེས་མུས་སྨན་པས་བཀོད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བློ་སྦྱོང་གི་རིམ་པ་ཟེར་བའི་བསྟན་རིམ་གྱི་ཡི་གེ་ན། འདི་སྐད་ཅེས་སྣང་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ། །ཨ་ཏི་ཤའི་རྒྱུ་འབྲས་བདུན་ལ། བློ་སྣ་རིམ་གྱིས་སྦྱང་དགོས་གསུངས། དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་སྐྱེ། དེ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་སྐྱེ། དེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱེ། དེ་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱེ། དེ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལས་སྐྱེ། དེ་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ལས་སྐྱེ། དེ་མའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པ་ལས་སྐྱེ་སྐད་པ། དེ་རྣམས་རྒྱུ་འབྲས་བདུན་ཡིན་བྱ་བ་ཡོད
Chinese
应当反复思量，从而领悟其意义。这是第三十三次观修。此时，如果能略述共同的寂静涅槃之体性，以及三学各自的体性，那就太好了。虽然修习止观的引导和观修人无我也属于此时的应有之义，但修行的重点并非放在中士道的道路上，而是归于大士道的发心。因此，此时只是实践希求从解脱道中学习的观修次第。以上是中士道的修行完毕。现在是第三，学习大士道不共的发心，即学习发心的入门，以及使之广大的各种方法。首先，与前文相联系，思及轮回的过患时，似乎必须获得脱离轮回的涅槃。为了获得它，我必须学习三学。因此，应将所要获得的涅槃分为三种菩提：声闻菩提、独觉菩提和圆满菩提。这三种菩提中，声闻和独觉这两种菩提，自利之断证未圆满，缺乏利益他众生之广大事业。断除未圆满，仅断除了烦恼障，而未断除所知障。证悟未圆满，仅证悟了人无我和暂时之缘起，而未证悟法无我和究竟之缘起。功德之差别也仅是零星点缀，没有无尽的增长。不从痛苦中救度有恩的众生，只为自己获得解脱之法，这是无耻、狭隘、没有远见的，是舍弃利他之解脱。那些圣者不会再堕轮回，心自然安住于无戏论中。因为也具有诸多功德。相对于我们这些凡夫俗子来说，已经是难以想象的伟大。然而，与佛菩萨们相比，无论是断除二障的方式，还是如实知和尽所有知之智慧增长的方式，还是拥有无边功德的方式，还是难以测度的慈悲力量和神通能力，以及在一切时间和一切方向上
English
One should repeatedly contemplate in order to understand its meaning. This is the thirty-third contemplation. At this time, it would be excellent to briefly explain the nature of the common peaceful nirvana, as well as the individual natures of the three trainings. Although the guidance of shamatha and the contemplation of the selflessness of the individual also belong to the proper meaning of this time, the focus of practice is not placed on the path of the intermediate being, but is attributed to the aspiration of the great being. Therefore, at this time, one only practices the order of contemplation that desires to learn from the path of liberation. The above is the completion of the practice of the intermediate being. Now, thirdly, learning the uncommon aspiration of the great being involves learning the entrance to aspiration, as well as the various methods of expanding it. Firstly, in connection with the previous text, when thinking about the faults of samsara, it seems necessary to obtain a nirvana that is free from samsara. In order to obtain it, I must learn the three trainings. Therefore, the nirvana to be obtained should be divided into three types of bodhi: the bodhi of the Hearers, the bodhi of the Solitary Realizers, and the perfect bodhi. Among these three bodhis, the two bodhis of the Hearers and Solitary Realizers do not have complete self-benefit in terms of abandonment and realization, and lack the vast activities of benefiting other sentient beings. Abandonment is incomplete, only the afflictive obscurations are abandoned, but not the obscurations to knowledge. Realization is incomplete, only the selflessness of the individual and the temporary dependent origination are realized, but not the selflessness of phenomena and the ultimate dependent origination. The differences in qualities are also only scattered and sporadic, without endless growth. Not saving the kind beings from suffering, but only seeking the means to liberate oneself, is shameless, narrow-minded, without foresight, and is a liberation that abandons the benefit of others. Those noble ones will not fall back into samsara, and their minds naturally abide in non-proliferation. Because they also possess many qualities. Compared to us ordinary beings, it is already an unimaginably great feat. However, compared to the Buddhas and Bodhisattvas, whether it is the way of abandoning the two obscurations, or the way of increasing the wisdom of knowing as it is and knowing all that is, or the way of possessing endless qualities, or the immeasurable power of compassion and the ability of miraculous powers, and in all times and all directions
Chinese
如果能创造出利益有情众生的不可思议的事业，那么声闻缘觉的解脱就显得非常渺小了。例如，就像须弥山和芥子的差别一样巨大。因此，要舍弃自利，圆满一切证悟，获得具有无尽利他事业自性的殊胜解脱，圆满菩提。要反复思考：怎样才能使我获得成佛呢？这是第三十四个修心法。第二，详细阐述它的类别，思考因果关系和因果的意义。也要像这样与专注结合起来修习。我必须成佛，而要成佛，就必须具备成佛之因——菩提心。而菩提心的因是慈悲。慈悲的因是慈爱。慈爱的因是知恩报恩。知恩报恩的因是将一切众生视为父母。这些我都必须按顺序修习。一切众生都是我的父母，恩情深重。如果他们能远离痛苦该多好啊！如果他们能幸福快乐该多好啊！为了让他们获得安乐，我一定要成佛。成佛之后，也要将一切众生安置于佛的果位上，要这样反复修习。这是第三十五个修心法。这里，在霞惹瓦尊者的弟子格西敦敦巴·洛珠扎巴的传承口诀中，有这五个因果次第。还有，从嘉域瓦的弟子藏巴仁波切传承下来的，格西穆斯南喀所著的《大乘修心次第》的教言书中，有这样一段话：殊胜的大乘，阿底峡尊者的七因果，说的是要按次第修习。也就是说，如果从七因果的角度来说，并非无因无缘，而是从菩提心产生。菩提心从殊胜的清净意乐产生。清净意乐从大悲产生。大悲从大慈产生。大慈从悦意产生。悦意从知恩报恩产生。知恩报恩据说从修习母想产生。据说这些就是七因果。
English
If one could create inconceivable activities that benefit sentient beings, then the liberation of hearers and solitary realizers would seem very small. For example, the difference is as great as that between Mount Meru and a mustard seed. Therefore, one should abandon self-interest, perfect all realizations, and attain the supreme liberation of perfect enlightenment, which has the nature of inexhaustible activities for the benefit of others. One should repeatedly think: How can I attain Buddhahood? This is the thirty-fourth mind-training practice. Second, regarding the categories for elaborating on it, there are two: contemplating the relationship of cause and effect, and contemplating the meaning of cause and effect. Also, one should meditate in this way, combining it with focus. I must attain Buddhahood, and to attain Buddhahood, it seems that I must have the mind of enlightenment as the cause of Buddhahood. The cause of that is compassion. The cause of that is loving-kindness. The cause of that is knowing and repaying kindness. The cause of that is recognizing all sentient beings as parents. I must cultivate these in order. All sentient beings are my parents, and their kindness is very great. How wonderful it would be if they were free from suffering! How wonderful it would be if they were happy and joyful! In order to establish them in happiness, I must attain Buddhahood. After attaining Buddhahood, I will also place all sentient beings on the level of Buddhahood, I will repeatedly meditate in this way. This is the thirty-fifth mind-training practice. Here, in the oral instructions transmitted from Geshe Tumtonpa Lodro Drakpa, a disciple of Geshe Sharawa, there are these five stages of cause and effect. Also, in the teachings written by Geshe Mus Namkha, transmitted from Tsangpa Rinpoche, a disciple of Jawulwa, called "The Stages of Great Vehicle Mind Training," it appears like this: The uncommon Great Vehicle, Atisha's seven causes and effects, says that one must gradually train the mind. That is, if considered from the perspective of the seven causes and effects, it is not without cause or condition, but arises from the mind of enlightenment. That arises from superior pure intention. That arises from great compassion. That arises from great loving-kindness. That arises from agreeableness. That arises from knowing and repaying kindness. It is said that that arises from cultivating the thought of mother. It is said that these are the seven causes and effects.