Tibetan
གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། དེའང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གཞིག་ནས་སྟོང་པར་སོང་ བའི་ངང་ལྟ་བུའམ། ལྷའི་ཞལ་ཕྱག་བསྒོམས་པས་རྟོག་པ་གཞན་རྣམས་དེར་ནུབ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་ངང་དེར་འཇོག་པ་ལྟ་བུ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་ཞི་གནས་སྐྱེའོ། །འདི་ཉིད་མཐོང་མཐོང་འདྲ་ལ་མ་ངེས་པའི་གནད་ཟབ་ཡང་དག་པའོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པའོ། །དེ་ནས་བོགས་འབྱིན་ནི། འགྲོ་འདུག་ཅུང་ཟད་བྱས་ལ་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་ལ་བལྟ། སྨྲ་བརྗོད་དང་དྲན་རྟོག་ཅུང་ཟད་བསྲེས་ལ་ཞི་གནས་ལ་བལྟས་པས་གོམས་ཏེ་གོང་འཕེལ་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྟེངས་ན་ལུས་སེམས་གཡེང་ནས་རྒོད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་ནས་བསྒོམས་པས་མཆོག་ཏུ་གསལ་ལོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའོ། །དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་བསྐྱེད་པ་དང་། བོགས་འབྱིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལའང་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་དག་སྒྱུ་མར་འདུག །རྨི་ལམ་དུ་འཇུག་སྙམ་དུ་གང་སྣང་སྣང་བདེན་མེད་དུ་ས་ལ་ལ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་སྒྱུ་མར་འདུག་སྙམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆེ་བས། སྔར་ལྟ་བུར་བསྟན་ཡང་། འདི་དངོས་སུ་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱར་རོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའོ། །དེ་ནས་སྟོང་པ་ལ་སྦྱོང་བ་ནི། ཆོས་སུ་སྣང་དུས་ནས་ཆེར་ཆེར་བལྟས་ཚད་སྟོང་སང་སང་རྗེས་མེད་དུ་བལྟ་ཞིང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་བཞག་གོ །སྔར་དཔྱད་ཅིང་གཞིག་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། འདིར་རང་སང་ཐུག་ཕྲད་ཀྱི་སྟོང་པར་བསྟན་པས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའོ། །དེ་ནས་བོགས་འབྱིན་ནི། སྤྱོད་ལམ་ གང་བྱེད་དང་སྣང་སྟོང་གཏད་ཡལ་སྟོང་པ་གཉིས་བསྲེས་ནས་བསྒོམ་ཞིང་། ལྟེངས་ན་གཟུགས་སོགས་དུ་མའི་ཡུལ་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་ཕྱམ་ཕྱམ་སྦྱང་བས་འགྲུབ་བོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་པའོ། །དེ་ནས་ཟུང་འབྲེལ་ལའང་། དངོས་དང་བོགས་འབྱིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ལུས་གནད་བཅས་ལ། གང་སྣང་གང་ཤར་ལ་འདམ་ཁ་མི་བྱེད་པར་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་དུས་འཆར་གཞིའི་རིག་པ་ལ་ཆེར་ཆེར་བལྟ་ཞིང་། ཕར་མི་དཔྱད་པ་ཚུར་བཞག་པ་ནི། གནད་ཀྱི་ཡང་ཟབ་གལ་པོ་ཆེའོ། །དེ་ནས་འཕྲོ་གནས་མཉམ་པའི་ངང་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པས། འགྱུ་བས་གནས་པ་ལ་མི་གནོད་པ། རིག་པ་སྟོང་གསལ་འཆར་བ་གསུམ་འདྲེས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐུ་གསུམ་རང་མལ་གྱི་དགོངས་པ་ལ
Chinese
于是不作意而安住，即是分析内外诸法而归于空性的状态，或者观修本尊颜面手足，使其他分别念融入其中。也要学习安住于彼亦不甚明了的状态。无缘寂止生起。此乃看似寻常实则深奥难定的要诀。引导次第第一百三十一条。其后为增益：稍作行住，观照先前的状态。稍稍掺杂言语、忆念和思虑，观照寂止，久而久之便会增上。若觉懈怠，则身心散乱而放纵掉举，其后修习便会极为明晰。引导次第第一百三十二条。其后为生起胜观，分为正行和增益两种。初者又分显现和空性两种，显现是：如此这般，所知境的显现皆如幻术。如入梦境般，无论显现为何，都观修显现无实。然如幻术和认为如幻术之间有很大差别，虽然先前也如此讲解，但此处应着重于实际修习。引导次第第一百三十三条。其后为修习空性：从诸法显现之时起，越是观察，越是觉得空荡荡无痕迹，不作意而安住于如虚空般的状态。先前是分析和破除的空性，此处所讲的是自性空、相遇空的空性，因此差别很大。引导次第第一百三十四条。其后为增益：无论作何行为，都将显现空性和舍弃空性二者混合修习。若觉懈怠，则对于色等众多对境，刹那也不散乱，明空无执地勤奋修习便能成就。引导次第第一百三十五条。其后为双运，也分正行和增益两种。初者是端正身姿，对于任何显现和生起，都不妄加评判，只是大大地观照彼之自性、自时生起的觉性。不向外观察，而是向内安住，这是至关重要的甚深要诀。其后恒常安住于任运平等的状态，动摇不会损害安住，觉性、空性、显现三者和合的自性，乃是三身任运的密意。
English
Then, abiding without any mental fabrication means analyzing the external and internal phenomena and returning to a state of emptiness, or contemplating the face and limbs of the deity, causing other thoughts to dissolve into it. One should also learn to abide in that state of indistinctness. The pacified abiding without an object arises. This is a profound and crucial point that seems ordinary but is difficult to ascertain. The one hundred and thirty-first instruction. Then, for enhancement: walk around a bit and look at the previous state. Slightly mix speech, memory, and thought, and look at the pacified abiding, and gradually it will increase. If you feel lazy, the body and mind will be distracted and indulge in agitation, and then practicing will become extremely clear. The one hundred and thirty-second instruction. Then, for generating insight, there are two aspects: the main practice and the enhancement. The first also has two aspects: appearance and emptiness. Appearance is: in this way, the appearances of objects of knowledge are like illusions. Like entering a dream, whatever appears, contemplate that appearances are unreal. However, there is a big difference between 'like an illusion' and 'thinking it is like an illusion.' Although it was explained like that before, here it should be emphasized on actual practice. The one hundred and thirty-third instruction. Then, for training in emptiness: from the moment phenomena appear, the more you look, the more you feel empty and without trace, abiding in a state like the sky without any mental fabrication. The previous emptiness was analyzed and refuted, but here it is taught as self-emptiness, emptiness of encounter, so the difference is great. The one hundred and thirty-fourth instruction. Then, for enhancement: whatever activity you do, mix the appearance of emptiness and the abandonment of emptiness and practice. If you feel lazy, then without being distracted for even a moment by the many objects such as forms, diligently practice clarity and emptiness without grasping, and you will achieve it. The one hundred and thirty-fifth instruction. Then, for union, there are also two aspects: the main practice and the enhancement. The first is to straighten the body, and without judging whatever appears or arises, just greatly contemplate the self-nature of that, the awareness that arises in its own time. Not looking outwards, but abiding inwards, this is a crucial and profound key point. Then, constantly abiding in the state of spontaneous equality, movement does not harm abiding, the nature of the union of awareness, emptiness, and appearance is the intention of the three bodies in their own place.
Tibetan
་སླེབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའོ། །དེ་ནས་བོགས་འབྱིན་ནི། ནམ་མཁའ་དྭངས་ཤིང་སྤྲིན་མེད་པའི་ཚེ། ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པས་ནམ་མཁའི་མཐོངས་སུ་ལྟ་སྟངས་གཅུན་ནས་བལྟས་པས། ཕྱིའི་དཔེས་ནམ་མཁའ་དག་པ་ལྟར། ནང་ཤེས་པའི་ནམ་མཁའ་དག་དུས། གསང་བ་འོད་གསལ་སྙིང་པོའི་ནམ་མཁའ་དག་པ་མཐའ་དབུས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལ་འཆར་བ་ནི། བལ་པོ་ཀཱ་མ་ཤྲཱིའི་གདམས་པ་མཆོག་ཏུ་ཟབ་མོའོ། །ལྟེངས་ན་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་རྩལ་སྦྱང་། བྱིང་ན་གསེང་། རྒོད་ན་དབབ། སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དང་བསྲེ་བ་རྩལ་སྦྱོང་གི་གནད་དོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པའོ། །དེ་ནས་ལ་བཟླ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒོམ་དུས་ཉམས་དང་སེམས་གནས་ཀྱི་སྒོམ་པ་དང་། བཟང་རྟོག་ངན་ རྟོག་དག་སྣང་འཁྲུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་རྟེན་མེད་སྟོང་པ་ཆེན་པོ། །ཆོས་ཟད་བློ་འདས་ཆེན་པོ། རིས་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོ། གཞི་བྲལ་ཡང་བ་ཆེན་པོར་རོ་གཅིག་པས། གང་དུའང་མ་འཛིན། ཅི་ལའང་མ་རྟོག །སུ་ལའང་མ་འདྲི། གར་ཡང་མ་བརྟེན། སྙེམས་དང་རེ་དོགས་ཀྱི་འཁྲི་བ་ཆོད་ལ་ཆོས་ཟད་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་སྐྱོལ་ཅིག །གདོད་མ་བྱར་མེད་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སུ་ལ་ཟློས་ཤིག །ཕྱིར་མ་ལྡོག་ཅིག་ཅེས་ཡིན་ཐོག་ཏུ་བློ་བྲལ་གྱི་གདིང་བཅའ་འོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། །དོན་གསུམ་པ་འབྲས་བུ་རེ་དོགས་སྤང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་རང་ངོ། །དབྱིངས་སྣང་སྐུའི་རང་བཞིན། སྐུ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཁོར་འདས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ལ་གར་ཡང་རྒྱ་ཆད་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ། གང་གིའང་འཆར་གཞིའི་བྱེད་པ་ནི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ། རྟོག་བྱ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག །ཟད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་མོ། །ཐུག་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག །གདོང་མའི་ཆོས་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་སོ་སོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་གཞན་ན་མེད་དེ། བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པའི་རང་རིག་སྤྲོས་བྲལ། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་འདི་རང་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད་དོ། །གསང་སྙིང་ལས། སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པས། སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད། །བཙལ་ཡང་རྒྱལ་བས་མི་རྙེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཏུ་བཞག་པ་ཙམ་ལས། ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་ཤེས་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་ད་ལྟར་གྱི་རིག་སྟོང་ཆོས་དབྱིངས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་ པོར་ཐ
Chinese
到达了。引导次第第一百三十六。然后是生起：当天空晴朗无云时，背对太阳，收摄目光仰望天空。如同外在的例子，天空清净一样，当内在觉性的天空清净时，秘密光明心髓的天空清净，超越一切边际和中心的法性，刹那间显现，这是尼泊尔噶玛希里的极深口诀。如果昏沉就修止观，如果掉举就放松，如果散乱就降伏。与一切行为相结合，是修持的关键。引导次第第一百三十七。然后是念诵：像这样修持时，对于体验和心安住的禅修，以及好念头、坏念头、清净显现、错乱显现，一切都无有依靠，是大空性。法尽、心逝的大空性。无偏、平等的大空性。无基、轻安的大空性，成为一体。对于任何事物都不执着。对于任何事物都不分别。对于任何人都不询问。对于任何地方都不依赖。斩断骄慢和希望恐惧的束缚，安住在法尽、心逝的大空性中。在原始无为的大界中念诵。不要退转，在现有基础上建立离念的把握。引导次第第一百三十八。第三个意义是断除对果的希望和恐惧，有三种：法性界之自相。界显现身之自性。身中智慧之游舞。第一是：在轮回和涅槃中都无有成立，在任何地方都没有局限和偏袒。任何事物的显现基础是界，胜义谛。是分别念的终极。是耗尽之事的根本。是终结之事的终极。称为根本法界。那本身也与各自任运生起的智慧无别，上师所指示的自明离戏。没有局限和偏袒，这才是自己。从其他地方无法寻得。秘密心髓中说：心性是圆满的佛陀，所以，佛陀无法从其他地方寻得。即使寻找，胜者也无法找到。这样说道。那也是，佛陀的界被突如其来的垢染所遮蔽，仅仅是安立为自性清净，要知道本体上没有好坏，现在就安住在觉空法界任运成就的大 中。
English
has arrived. Guidance step one hundred and thirty-six. Then, the arising is: When the sky is clear and cloudless, turn your back to the sun, restrain your gaze and look up at the expanse of the sky. Just as the external example is that the sky is pure, when the inner sky of awareness is pure, the nature of reality, which is the pure sky of the secret luminous essence, transcends all boundaries and centers, manifests in an instant. This is the supremely profound instruction of the Nepalese Kama Shri. If drowsy, train separately in calm and insight. If sinking, loosen. If agitated, subdue. Combining with all activities is the key to training. Guidance step one hundred and thirty-seven. Then, the recitation is: When meditating like this, with the meditation of experience and mind abiding, and good thoughts, bad thoughts, pure appearances, and confused appearances, everything is without support, the great emptiness. The great emptiness of the exhaustion of phenomena and the cessation of mind. The great emptiness of impartiality and equality. The great emptiness of groundlessness and lightness, becoming one taste. Do not grasp at anything. Do not conceptualize anything. Do not ask anyone. Do not rely on anywhere. Cut the bonds of pride and hope and fear, and abide in the state of the great emptiness of the exhaustion of phenomena and the cessation of mind. Recite in the realm of the great primordial uncreated. Do not turn back, establish the certainty of non-thought on the existing ground. Guidance step one hundred and thirty-eight. The third meaning is abandoning hope and fear for the result, which has three aspects: The self-face of the dharmata realm. The self-nature of the realm's appearance as form. The play of wisdom from the form. The first is: Not established in either samsara or nirvana, without limitation or partiality in any place. The basis for the appearance of anything is the realm, the ultimate truth. It is the ultimate end of conceptual thoughts. The root of exhausted things. The ultimate end of terminated things. It is called the fundamental dharmadhatu. That itself is also inseparable from the self-arisen wisdom of each individual. The self-awareness free from elaboration pointed out by the lama. Without limitation or partiality, this is oneself. It cannot be sought from elsewhere. In the Secret Essence it says: The nature of mind is the complete Buddha, therefore, the Buddha cannot be sought from elsewhere. Even if sought, the Victorious Ones will not find it. Thus it is said. That is also, the realm of the Buddha is obscured by sudden stains, merely established as naturally pure, know that there is no good or bad in the essence, now abide in the great spontaneously accomplished dharmadhatu of awareness and emptiness.