Tibetan
གང་དུའང་མ་རྙེད་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ནི་རྩ་ཉོན་དྲུག་གང་སྐྱེས་ལ་སྦྱར་རོ། །དེར་མ་ཟད་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་སོགས་རྟོག་ པ་གང་སྐྱེས་རིག་པར་བྱས་ནས་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་ནང་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒོམ་པའོ། །མཐར་བརྟགས་བྱའི་ཡུལ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་གཙུབས་ཤིང་ལས་བྱུང་བའི་མེ་བཞིན་དུ་ཅིའང་མ་རྙེད་པར་དབྱིངས་སུ་ཡལ་བའི་ངང་ལ་འཛིན་མེད་དུ་འཇོག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་སྙིང་པོར་དྲིལ་བ་ཇོ་བོ་རྗེའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ལས། དེའང་འདི་ལྟར་འདས་པའི་སེམས་ནི་འགགས་ཤིང་ཞིག་མ་འོངས་པའི་སེམས་ནི་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་བྱུང༌། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ནི་འདི་ལྟར་ཡང་ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་སྟེ། ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་མ་གྲུབ་པའམ། ཡང་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་སམ། ཡང་ན་མ་སྐྱེས་པས་སམ། ཡང་ན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་རིགས་པའི་མཚོན་གྱིས་དཔྱད་ཅིང་གཞིག་ནམ་གྲུབ་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་པོ་ནི་དངོས་པོ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་མེད་ཙམ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་ཕན་ཚུན་དྲུད་པས་མེ་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤིང་གཉིས་པོ་ཉིད་ཚིག་ཅིང་མེད་པའི་རྗེས་ལ་གང་གིས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བ་བཞིན་དུ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྲུབ་ཙམ་ན་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་པ། འོད་གསལ་བ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ། བར་སྐབས་དེར་ཤེས་པར་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག །ཅི་ལའང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲའམ་ཆོམ་རྐུན་ལངས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་བཞག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ལྔ་པ་ལྷག་མཐོང་ གྲུབ་པའི་ཚད་ནི། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཐོབ་འགྲུབ་པའི་དུས་སུ་བཤད། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་དཔྱད་ནས་བསྒོམས་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་ནི་ལྷག་མཐོང་རྗེས་མཐུན་པ་དང་དེ་སྐྱེས་ནས་ནི་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ། ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་སྐྱེ་ལུགས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེའང་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་པ་དེའི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཤིན་
Chinese
应当安住于任何都不可得的意义上。这个方法可以应用于生起的任何六根本烦恼。不仅如此，对于未记别的分别念等，任何分别念生起时，都要认识到，并按照同样的方法修习，这就是不缘取的瑜伽，即修习内识空性无别。最终，连所观察的对境和个别观察的智慧本身，也像钻木取火一样，在任何都不可得的情况下，消融于法界之中，安住于无执的状态。这些要点浓缩于觉窝杰的《中观教授》中。其中说道：‘过去的心已经止息消逝，未来的心尚未生起和出现。现在的心也非常难以观察，它没有颜色，没有形状，如同虚空般不可成立，或者与一和多相离，或者未曾生起，或者其自性光明等等，用理性的武器进行分析和摧毁，何时才能认识到它成立呢？’ 这样，二者在任何事物的体性上都不能成立，仅仅是空无，因此个别观察的智慧本身也不能成立。例如，两根木头互相摩擦，因产生火的缘故，两根木头自身燃烧殆尽之后，用什么来焚烧的火也自然熄灭一样，当自相和共相的一切法都成立为不存在时，智慧本身也变得没有显现，光明，远离一切戏论，在任何事物的体性上都不能成立，消除沉没和掉举等一切障碍，在那期间，对于所知什么也不分别，对于什么也不执著，舍弃一切忆念和作意，直到有相的分别念的敌人或盗贼生起之前，都要如此安住于觉知之中。如是说。第五，毗钵舍那成就的标准是，在获得极度串习时宣说。以个别观察的智慧进行个别分析后进行修习，在没有获得极度串习之前是随顺毗钵舍那，从生起之后就是真实的毗钵舍那。极度串习的体性和生起方式如寂止时所说。此外，通过分析修习，依靠其自身的力量，极度
English
One should settle evenly on the meaning where nothing is found. This method should be applied to whichever of the six root afflictions arises. Moreover, having recognized whatever thought arises, such as unlabelled thoughts, one should meditate in the same way. This is the yoga of non-apprehension, i.e., meditating on the emptiness of inner awareness as inseparable. Ultimately, even the object to be examined and the wisdom of individual analysis themselves, like fire produced by friction, should be allowed to vanish into the expanse in a state where nothing is found, and one should settle without grasping. These points are condensed in Jowo Je's instructions on Madhyamaka: 'Also, like this, the past mind has ceased and perished, and the future mind has not arisen or occurred. The present mind is also very difficult to examine in this way. It has no color and is without shape. It is not established because it is like space, or because it is separate from one and many, or because it is unborn, or because it is naturally luminous, etc. Examine and destroy it with the weapon of reason. When will you realize that it is established?' Thus, since both are not established as the nature of anything and are merely non-existent, the wisdom of individual analysis itself is also not established. For example, just as when two sticks are rubbed together, the two sticks themselves are burned and destroyed by the cause of fire arising, and then the fire that burns them also subsides on its own, likewise, when all phenomena of self-characteristics and general characteristics are established as non-existent, the wisdom itself becomes invisible, luminous, free from all elaboration, and not established as the nature of anything. Eliminate all causes of sinking and agitation, etc. During that interval, do not conceptualize anything as knowable. Do not grasp at anything. Abandon all mindfulness and attention. Until the enemy or thief of conceptual thought with characteristics arises, one should maintain awareness in that state. As it is said. Fifth, the measure of the accomplishment of vipashyana is explained at the time of attaining extreme pliancy. Having analyzed individually with the wisdom of individual analysis and meditated, until extreme pliancy is attained, it is vipashyana that is concordant, and from the time it arises, it is vipashyana that is characterized. The nature and manner of arising of extreme pliancy are as explained in the context of shamatha. Furthermore, through analytical meditation, by its own power, extreme
Tibetan
སྦྱངས་འདྲེན་ཐུབ་པ་ན་ལྷག་མཐོང་འགྲུབ་པའི་དུས་སུ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་དང༌། ཤཱནྟི་པའི་ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་སོགས་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་ལ་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ཟུང་འབྲེལ་ལ་སློབ་ཚུལ་ལ་གསུམ། སློབ་ཚུལ་དངོས། གང་གི་ཚེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། དེའི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ནི། དབུ་མ་པ་རྣམས་སྐྱེད་ཚུལ་ཐ་དད་ཀྱང༌། །བསྐྱེད་བྱ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ལ་མཐུན། །དེ་དག་གསུམ་པོ་རིམ་བསྒོམ་ཡེངས་མེད་གཙོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་པ་ལ། དབུ་མ་པའི་སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་པས་སྐྱེད་ཚུལ་ཐ་དད་པར་བཤད་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་མཐུན་ནོ། །དེའང་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་མི་སྡུག་པ་དང་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པར་བཤད། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷས་ཀྱང་དང་པོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པའི་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བཤད། སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤྲཱི་ལས་སྒོམ་རིམ་བར་པར་དང་པོར་ཐུབ་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ནས་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་སྒོ་ ནས་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པར་མཛད། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་པའི་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་ཅིང་མ་ནོར་བའི་ལམ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང༌། ཟུང་འབྲེལ་གསུམ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བར་གྲུབ་པས་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་ཏུ་བསྒོམ་པར་བཞེད་པ་མཐུན་ཅིང་ཀུན་ལའང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཡེངས་མེད་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མཚན་བཅས་སྒོམ་ཚེ་ཞི་གནས་གཟུགས་བརྙན་ལ། །དམིགས་པའི་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་ཟུང་དུ་འཇུག །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ན། །ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་སོང་བས་ཟུང་དུ་འཇུག །འོ་ན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་པོ་གང་གི་ཚེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཞི་གནས་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་རྟོག་མེད་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀ་རང་གི་ངང་གི་མཉམ་དུ་འཇུག་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་ཡི
Chinese
当能够熟练修习时，在成就胜观之时，《意趣决定释》和香提巴的《般若波罗蜜多教授》等之中都这样说到。这与缘于尽所有性和如所有性的两种胜观是相同的。第三，学习结合的方法有三：学习的实际方法，何时结合，以及它的结果。第一点是：虽然中观派在生起方法上各不相同，但在所生起的止观双运上是一致的。这三者次第修习，专注无散乱是主要的。在此，为了成就止观双运的无二智慧，虽然中观派的各位论师由于各自的观点，在生起方法上说得各不相同，但在所生起的止观双运上是一致的。其中，论师善护说，先生起缘于不净和慈爱等所缘的止，然后在它的基础上，生起由理智详细观察的力量所产生的胜观。论师寂天也说，首先修习生起菩提心的止，然后在它的基础上，生起缘于空性的胜观智慧。论师莲花戒在《修习次第中篇》中，首先生起缘于佛像等所缘的止，然后通过详细观察止的所缘的自性，来成就胜观。论师月称则依靠观察真如的见解，来成就止观。所有这些都是清净且无误的道路，它们都认为止观和双运这三者是因果关系，因此必须按照一定的顺序修习，并且都一致认为，对于一切来说，心不散乱的专注是最重要的。第二点是：当修带有相的止时，缘于止的影像，对法进行辨别的胜观就会结合。当获得无分别的胜观时，由于本体成为一体，所以就会结合。那么，止和胜观这二者在什么时候结合呢？当修带有相的止和胜观时，缘于止的影像，无分别的心和对法进行辨别的胜观，这二者自然而然地同时进入，这就是它们的结合。
English
When one is able to practice skillfully, it is said in texts such as the Definitive Explanation of Intent and Shantipa's Instructions on the Perfection of Wisdom, at the time of accomplishing vipashyana. This is similar for both vipashyanas that focus on the extent of things and the nature of things. Third, there are three aspects to learning the method of union: the actual method of learning, when to unite, and its result. The first point is: Although the Madhyamikas have different methods of generation, they agree on the union of shamatha and vipashyana to be generated. Meditating on these three in sequence, with unwavering focus, is essential. Here, in order to accomplish the non-dual wisdom of the union of shamatha and vipashyana, although the various Madhyamika masters explain the methods of generation differently according to their respective views, they agree on the union of shamatha and vipashyana to be generated. Among them, the master Lekdenjé says that one should first generate shamatha focused on objects such as ugliness and love, and then, on that basis, generate vipashyana arising from the power of reasoning and detailed analysis. The master Shantideva also says that one should first cultivate shamatha by meditating on the mind of enlightenment, and then, on that basis, generate the wisdom of vipashyana focused on emptiness. The master Kamalashila, in the Intermediate Stages of Meditation, first generates shamatha focused on objects such as the body of the Buddha, and then accomplishes vipashyana by analyzing the nature of that very object of shamatha. The master Chandrakirti accomplishes shamatha and vipashyana by relying on the view that examines suchness. All of these are pure and unerring paths, and they all agree that shamatha, vipashyana, and union are established as a cause-and-effect relationship, so they must be cultivated in a definite order, and they all agree that unwavering focus with one-pointed mind is the most important for everything. The second point is: When meditating with signs, the vipashyana that discriminates phenomena while focusing on the image of shamatha unites. When one attains non-conceptual vipashyana, it unites because the essence becomes one. So, when do these two, shamatha and vipashyana, unite? When cultivating shamatha and vipashyana with signs, the non-conceptual mind that focuses on the image of shamatha and the vipashyana that discriminates phenomena both naturally enter simultaneously, and that is their union.